Shine on, you crazy diamond!

Ο Νίκος ανταποκρίθηκε στην πρόσκλησή μου -και πολύ-πολύ τον ευχαριστώ- κι έστειλε το “ιδιόγραφόν” του για ανάρτηση στο βλογ.

Παρακαλούνται οι Autograph Collectors να πράξουν τα δέοντα!

Αν μπορούσα να ταξιδεύω συνέχεια , θα το έκανα . “Υποφέρω” από επαναλαμβανόμενες τάσεις φυγής . Δυστυχώς κάτι τέτοιο είναι πρακτικά αδύνατον κι έτσι την επιθυμία την ικανοποιεί συνήθως το μυαλό μου, το οποίο καημένο-καμένο μυαλό είναι μονίμως “ταξιδεμένο”.

Αγαπάω όλο το “πακέτο” που λέγεται “ταξίδι”. Οι προετοιμασίες πριν από αυτό (να διαβάσω όσα μπορώ για τον τόπο, να κάνω λίστες, να μάθω για εστιατόρια-μπαρ, διαδρομές κλπ), η προσμονή της αναχώρησης, το γλυκό άγχος . Λατρεύω τα αεροδρόμια, απεχθάνομαι τα λιμάνια, με γοητεύουν οι σιδηροδρομικοί σταθμοί (καλά, βγάλτε εκτός τον σταθμό Λαρίσης) . Μέχρι και η μελαγχολία της επιστροφής μου αρέσει …

Το μεγαλύτερο τμήμα του ελλαδικού εδάφους το έχω καλύψει. Εις την αλλοδαπήν ίσα που έχω ξετσουμίσει , λίγα ταξίδια που όμως με σημάδεψαν, το καθένα από αυτά με διαφορετικό τρόπο και για διαφορετικό λόγο .

Σκόπελος . Είναι συγκλονιστική η εικόνα της Χώρας από το καράβι την ώρα που μπαίνει στο λιμάνι . Ζωντανός πίνακας ζωγραφικής . Οι λέξεις είναι λίγες . Πράσινο-μπλε . Πράσινο-μπλε . Τόσο πράσινο, τα δέντρα κάνουν μπάνιο στη θάλασσα μαζί σου . Τόσο μπλέ, το πέλαγος, ο ουρανός , το μάτι σου δε χορταίνει . Η ομορφιά, η γραφικότητα των σπιτιών . Οι εκκλησίες αμέτρητες, σχεδόν μία για κάθε κάτοικο . Το Καστάνι και το πείσμα μου να μείνω μέχρι το τέλος της ημέρας, τους έβγαλα όλους νοκ-άουτ και μέχρι το βράδυ ήταν ολόδικο μου . Η Γλώσσα . Ο Στάφυλος . Το εφηβικό όνειρο-όραμα που είδα ολομόναχη εκεί, στο τέλος του λιμανιού, στο “μπαλκόνι” προς το Αιγαίο , που ξέρω πως μια μέρα θα βγει αληθινό . Μόνο εκεί η καρδιά θα μου δώσει το σινιάλο του αλάνθαστου , το δοκίμασα μια φορά, 14 χρόνια μετά . Η καρδιά μου είπε “κάνεις λάθος” . Δεν άκουσα και μου πήρε άλλα 7 χρόνια να το διορθώσω . Έχω λοιπόν ανοιχτούς λογαριασμούς και πάντα μια καλή δικαιολογία να ξαναπάω (χε, χε !) .

Κέρκυρα . Γιατί εκεί έζησα τις πιο όμορφες διακοπές των παιδικών μου χρόνων . Γιατί εκεί ερωτεύτηκα για πρώτη και τελευταία φορά κεραυνοβόλα . Γιατί εκεί πέρασα τις πιο όμορφες βραδιές με τους συμμαθητές μου . Είδα για πρώτη φορά τον ήλιο να ανατέλει μέσα από τη θάλασσα, η πιο όμορφη ανατολή . Έκανα την πρώτη μου βουτιά από βράχο . Οδήγησα πρώτη φορά τζιπ . Γιατί εκεί μένει μια πολύ καλή φίλη, από εκείνες που όσα χρόνια κι αν περάσουν, όταν τις ξαναβλέπεις νιώθεις σαν να μην πέρασε μια μέρα κι ας έχετε να μιλήσετε μήνες ολόκληρους . Και γιατί εκεί έκανα πρώτη φορά τη φοβερή διαπίστωση ότι “δεν υπάρχει πιο σίγουρος τρόπος για να σιγουρευτείς αν συμπαθείς έναν άνθρωπο ή όχι από το να ταξιδέψεις μαζί του” !

Η παραλία της Γλυφάδας και του Αη Γιώργη . Η Παλαιοκαστρίτσα και το κρύο νερό που σου μουδιάζει το σώμα . Η Άνω Κορακιάνα και το “Αγνάντι” (απλά, δε θέλεις να φύγεις από εκεί) . Η παλιά πόλη, αληθινό παραμύθι, όπου όλα τα βράδια είναι ρομαντικά . Και μόλις τώρα θυμήθηκα ότι δε θα πάω διακοπές φέτος . Shit …

Ιταλία . Έτσι . Γενικά . Σκέτο Ιταλία . Έχω πάει 3 φορές και στις 3 ο λόγος ήταν “αίσθημα” . Πώς λοιπόν να μην την αγαπάω και να μην τη θεωρώ αγαπημένο προορισμό?

Η πρώτη φορά το ‘94 όπου πήρα και το “βάπτισμα του πυρός” στο εξωτερικό . Προσωπική επανάσταση, εισητήριο μετά από αιματηρές οικονομίες (το φοιτητικό σ… μου, παξιμάδι), ολομόναχη (μια φορά είχα μπει μέχρι τότε σε αεροπλάνο κι αυτό για το Ηράκλειο, τρομάρα μου) στο Leonardo Da Vinci και η κατάρριψη του μύθου ότι κάποιοι Ιταλοί μιλούν Αγγλικά (guess what, δεν μιλούν…) .

H δεύτερη φορά είχε και Μιλάνο, είχε και Κόμο (πα-ρά-δει-σος και τώρα με τον Κλούνη ακόμη περισσότερο !), είχε και μια ιστορική δήλωση προς την αφεντιά μου στο αερόδρόμιο λίγο πριν την επιστροφή (”Μη μ’αγαπάς τόσο πολύ”-άουτς !-Μάθημα Ζωής ήταν αυτό… )

Η τρίτη φορά (πολλά χρόνια μετά, πιο ώριμη εεε ? Ναι, καλά !) είχε Ρώμη και Ρώμη και πάλι Ρώμη . Υπέροχη . Η χαρά του αμφιβληστροειδούς . Ένα μήνα να καθόμουν εκεί και πάλι θα υπήρχε κάτι που δε θα είχα δει, κάποιο αξιοθέατο θα μου ξέφευγε . Αξέχαστη εμπειρία όλο το ταξίδι και μια αξέχαστη, γλυκιά, ημιμεθυσμένη συζήτηση ένα βράδυ στο Trastevere (αυτό θυμήθηκα πρώτο, αυτό γράφω) . Πρέπει να ξαναπάω.

Λονδίνο (ή οπουδήποτε στην Αγγλία μου κάνει) . Larger than life . Ταξίδι-όνειρο ζωής, ευτυχισμένη που το έκανα . Το Λονδίνο δεν με απογοήτευσε ούτε στιγμή , καλύτερο, ομορφότερο, γοητευτικότερο απ’ό,τι περίμενα . Με τα μεγέθη του (κτίρια, δρόμοι κλπ), δυσκολεύτηκα να προσαρμοστώ στην αρχή, τα κατάφερα όμως . Μητρόπολη με όλη τη σημασία της λέξης . Και αυτά τα “look left-look right-mind the gap”, και τα “sorry και sorry και ξανά μανά sorry” των Λονδρέζων , τι γέλιο Θέε μου!

Ιστορικές στιγμές . Στα σκαλιά της Εθνικής Πινακοθήκης να καπνίζω μόνη μου, άγνωστη μεταξύ αγνώστων, να παρατηρώ το πολύχρωμο πλήθος από ψηλά και να παίρνω αποφάσεις για τομές στη ζωή μου . Καλύτερο μέρος δεν μπορούσα να βρω .

Και ιστορική επιστροφή στην Αθήνα με κινηματογραφικές σκηνές να εκτυλίσσονται στο Ελ.Βενιζέλ. που μόνο το καινούργιο τραγούδι της Ευριδίκης μπορεί να τις περιγράψει (”Κάποιον άλλον φιλάω, κάποιον άλλον κοιτάζω, κάποιον άλλον αγκαλιάζω, μα για σένα ζω . Κάποιον άλλον χωρίζω, κάποιον άλλον πληγώνω, τελικά τον σκοτώνω και μαζί σου ζω !”) . Μιλάμε για θρίλερ !

Νέα Υόρκη . Όοοχι . Δεν έχω πάει ακόμη . Άρα δε θα σας τα πρήξω άλλο και με δαύτη, όπως με τα προηγούμενα . Είχα σκεφτεί να γράψω για έναν άλλο αγαπημένο προορισμό, ένα άλλο αλησμόνητο ταξίδι . Αποφάσισα όμως να το κρατήσω προς το παρόν μέσα μου, πολύτιμη ανάμνηση, κατάδικη μου, μιας και το έχω ακόμη νωπό μέσα μου . Έτσι φτάνω στη Νέα Υόρκη , ένα μεγάλο μου όνειρο, που ελπίζω να πραγματοποιήσω μέσα στα επόμενα δύο χρόνια . Και που μέχρι τότε σίγουρα θα έχω blog και θα γράψω για το ταξίδι εκεί και αν έχω και κανέναν επισκέπτη μπορεί και να το διαβάσει .

Υπεραγαπημένη Νίνα σ’ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση, τη γενναιοδωρία σου και τη φιλοξενία .

Και επειδή σίγουρα θα θέλουν να γράψουν κι εκείνοι , προσκαλώ με τη σειρά μου στο “ταξίδι” τον κοσμογυρισμένο Nuwanda, την ταξιδιάρα Alef και έναν πραγματικό “πολίτη του κόσμου”, τον Librofilo .

Aura Voluptas

Μερικοί τόποι που έτυχε κάποτε να βρεθώ, πιάνουν ο καθένας κι από μια δική του φέτα στο μυαλό μου. Στις φέτες αυτές του μυαλού μου στεγάζονται επίσης ήχοι και οσμές και δημιουργούν μια ιδιότυπη γεωγραφική μνήμη που όμως είναι τελείως υποκειμενική, σε αντίθεση με την υπόλοιπη γεωγραφία που έχει περάσει μέσα στο κεφάλι μου από βιβλία και δικτυακές πηγές. Γιατί προτιμάω να μιλήσω για τους συγκεκριμένους πέντε και όχι άλλους, δεν μου είναι και πολύ καθαρό. Μάλλον γιατί καθώς γερνάω θυμάμαι πιο έντονα εκείνες τις εικόνες που κατέγραψα ενώ βρισκόμουν σε διανοητική και συναισθηματική διέγερση.

1973.Καλοκαίρι. Κατεβαίνω για πρώτη φορά στην Κρήτη μ’ ένα σακίδιο στην πλάτη και έναν υπνόσακο. Η βρώμα από το πετρέλαιο του παλιού σκυλοπνίχτη, Κάντια, η μυρωδιά από τα φρεσκοθερισμένα στάχυα που πάνω τους έχει κάτσει η υγρασία της νύχτας, και η μυρωδιά του καμένου ξύλου στους χωριάτικους φούρνους που φουρνίζουν ψωμί, έχουν αποτεθεί ανεξίτηλα στη μνήμη. Πρώτη φορά καταλαβαίνω από τους ανθρώπους του τόπου, ότι ζωή και θάνατο, μια τρίχα τους χωρίζει.

1975. Ξεκινάω από το Σικάγο με μια μεταχειρισμένη Φορντ και μπόλικη αυτοπεποίθηση με προορισμό την πόλη των Αγγέλων. Πιο πολύ με διεγείρει η route 66 που σκοπεύω ν’ ακολουθήσω και είναι για μένα μια θρυλική διαδρομή. Εδώ είναι οι ήχοι που έχουν αφήσει τα σημάδια τους. Τζαζ και φολκ από τους τοπικούς ραδιοσταθμούς ξεχύνονται ακατάπαυστα από το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου.
Άδοξο τέλος, αφού κατάφερα να φτάσω μόλις μέχρι την Οκλαχόμα. Στο μυαλό μου επανέρχεται με εμμονή η σκέψη ότι στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης κάτι νέο και ελπιδοφόρο θα δημιουργηθεί. Ο συναισθηματικός εαυτός μου με πείθει και όχι μόνο γυρίζω στο Σικάγο αλλά τα μαζεύω και επιστρέφω στην Αθήνα. Οι μ**κίες πληρώνονται…

1982. Με ελάχιστα λεφτά στην τσέπη, μπαίνω σ΄ ένα λεωφορείο για να πάω οδικά στο Παρίσι. Από το κασετόφωνο ενός Σκωτσέζου που κάθεται δίπλα μου γνωρίζω για πρώτη φορά τον Leonard Cohen και έκτοτε τον παρακολουθώ στη μοναδική του πορεία για 25 χρόνια. Πως απεικονίστηκε το Παρίσι στις πτυχές του μυαλού μου; Είναι οι στέγες του και οι μουσικοί που γεμίζουν πλατείες και πάρκα μ’ ένα παγκόσμιο ήχο. Είναι οι φαντασιώσεις για ροδόσταυρους και ναΐτες στο Πάνθεο και τη Βαστίλη. Είναι η αύρα των θηρίων του χρωστήρα που πλανιέται στη Μονμάρτρη. Είναι δυο μάτια πίσω από την καλύπτρα του προσώπου κάποιων μουσουλμανίδων, καπάκι με χυτά άσπρα φορέματα σε ποθητά κορμιά. Τέλος είναι η Πιαφ και ο Ζακ Μπρελ.

1984. Ισλανδία. Ρέκιαβικ. Μια πόλη που η αθωότητα κυριαρχούσε. Σαν ανέκδοτο μοιάζει οι γλυπτοθήκες να είναι υπαίθριες δίπλα από τα ποδοσφαιρικά γήπεδα. Να είναι 12 τα μεσάνυχτα και ο κόσμος να βγάζει τα σκυλιά του βόλτα μ’ ένα φως στον ουρανό σαν το δικό μας αυτή την εποχή γύρω στις 8 το βράδυ. Να πατάς τόπους με παγωμένη λάβα και σχισμές του εδάφους απ όπου βγαίνει νερό που κοχλάζει και θειάφι. Εδώ είναι που οι οσμές κατακλύζουν το καταγραφικό σου. Κατασκότεινα νερά οι θάλασσες, που σε κάνουν να νοσταλγείς τη λαμπερή Μεσόγειο και σου εξηγούν γιατί οι Βίκινγκς δεν γνώριζαν τι θα πει φόβος.

Χρόνος απροσδιόριστος. Τόπος, Άγιο όρος. Τούτο το ταξίδι αν έγινε ή το έχει το μυαλό μου από μόνο του, δύσκολο είναι να πω. Δεν είναι τόσο η ομορφιά του τόπου και οι συνήθειες των μοναχών που καταγράφτηκαν στο μυαλό μου. Είναι ένα νέο ταξίδι προς τα μέσα μου με οδηγό το γέροντα Παΐσιο, (που έχει πια κοιμηθεί), και μου φανέρωσε νέους τόπους στον εαυτό μου, και νέα ματιά για τους ανθρώπους.

Νάμαστε καλά, να ταξιδεύουμε και να ονειρευόμαστε και πάντα μια Νίνα να μας καλεί να μοιραστούμε τις εικόνες του μυαλού μας.

Nik - Athenian