Shine on, you crazy diamond!

Ήταν μια σταλιά, ένα χνουδωτό κανελί μπαλάκι, ένα γατί γατένιο. Και ήταν πανικόβλητο. Μάνα του πρέπει να ήταν η “γάτα του Κώστα”, εκείνη η φουντωτή κεραμιδόγατα, που η καλή της μοίρα την οδήγησε μέχρι το πάρκινγκ των γραφείων μας, στο φυλάκιο του Κώστα. Από εκείνη την ημέρα δεν της έλειψαν ποτέ τα χάδια, το φαΐ, το νερό. Με αυτήν, ακριβώς, τη σειρά.

Η γάτα ήταν εξαφανισμένη. Το γατί (μοναδικό της ζωντανό παιδάκι, άραγε; δεν είχαμε δει άλλα), αφού την αναζήτησε σε όλο το πάρκινγκ νιαουρίζοντας, τρόμαξε από το στρίγκλισμα των ελαστικών του Κυριάκου, που φρέναρε για να μην το πατήσει, καθώς πετάχτηκε εμπρός του. Τινάχτηκε αριστερά, πήδηξε πάνω στη ρόδα του αυτοκινήτου της Καίτης και από εκεί χώθηκε στη μηχανή. Και έπιασε να νιαουρίζει σπαραχτικά. Η επιχείρηση “βγάλε από τη μηχανή το γατένιο το γατί” είχε μόλις αρχίσει!

Η Καίτη άνοιξε το καπώ της μηχανής και με διάφορα “ψι ψι” και “ξουτ, καλέ” προσπάθησε, εις μάτην, να το διώξει. Μόνο όταν άρχισε να χτυπά με το δαχτυλίδι της τα μεταλλικά μέρη της μηχανής, το γατί, σκούζοντας πάντα, πετάχτηκε έξω, έτρεξε στη ρόδα του αυτοκινήτου της Σοφίας και, χόπλα!, χώθηκε στη μηχανή του!

Για να μην σας τα πολυλογώ, τρίχες του γατιού φιλοξενούν οι μηχανές των αυτοκινήτων των: Δημοσθένη, Αντωνίας, ενός συναλλασσομένου, Νικόλα, Λίλας, άλλου συναλλασσομένου και του δικού μου, το οποίο ήταν και το τελευταίο που δέχτηκε τη γατένια “εισβολή”.

Με κινήσεις κομάντο, μελετημένες μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, πονηριά αλεπούς και αποφασιστικότητα έλληνα ψηφοφόρου στις εκλογές της 16ης Σεπτέμβρη, έχωσα το χέρι μέχρι τον αγκώνα στη μηχανή και σβέρκωσα το γατί (ειδικότης αποκτηθείσα και εξασκηθείσα επί Τούλη)!

Την υπόλοιπη μέρα, και μέχρι που δέησε η μάνα του να κάνει την εμφάνισή της, είχα (πάνω) στο γραφείο μου ένα γατί γατένιο να παλεύει με τα δάχτυλά μου, να κοιμάται στα χαρτιά μου και να τσουλάει με τα πατουσάκια του τα μολύβια μου!

Οι άνθρωποι που δουλεύετε μαζί. Που περνάς κοντά τους περισσότερες ώρες απ’ ό,τι με την οικογένειά σου, τους φίλους σου, τα πρόσωπα, τέλος πάντων, που έχεις επιλέξει ν’ αγαπάς και να έχεις στη ζωή σου. Οι συνάδελφοι και οι σχέσεις μαζί τους.

Πριν γίνω δημόσιος υπάλληλος, τα πράγματα ήταν απλά. Είχα να κάνω με λίγα άτομα, όσους συναδέλφους καθηγητές εργάζονταν μαζί μου στο φροντιστήριο. Οι σχέσεις ήταν από πολύ καλές έως άριστες, ο καθένας είχε τα τμήματά του, κανείς δεν μπερδευόταν στα πόδια κανενός, δεν υπήρχε επικάλυψη αρμοδιοτήτων. Ο συνδικαλισμός ήταν αγνός, καθαρός, ενθουσιώδης και ουσιαστικός. Και στο «ΒΥΡΩΝΑ», το σύλλογο των καθηγητών ξένων γλωσσών, είχαμε καταφέρει να τον κρατάμε σε πολύ υψηλά επίπεδα.

Από αυτό το ιδανικό περιβάλλον, βρέθηκα σε ένα Ν.Π.Δ.Δ. Και προσγειώθηκα ανώμαλα, σε όλους τους τομείς.

Οι συνάδελφοι ανήκαν σε όλα τα μορφωτικά επίπεδα και τα κοινωνικά στρώματα, σε διαφορετικές γενιές, με διαφορετικά βιώματα, πολιτικά πιστεύω και πεποιθήσεις. Και οι συνδικαλιστές ήταν επαγγελματίες, με ξύλινη γλώσσα, άμεσα κατευθυνόμενοι. Και –κυρίως- άνευ επαγγελματικού αντικειμένου, οι περισσότεροι, τουλάχιστον, από αυτούς. Δεν είχαν γραφείο και συγκεκριμένο αντικείμενο να διεκπεραιώσουν, δεν είχαν ωράριο να τηρήσουν, δεν είχαν προϊστάμενο να λογοδοτήσουν. Έκαναν, όμως, συνδικαλισμό. Στην ουσία ξεπουλούσαν αγώνες, εξαγόραζαν συνειδήσεις, βόλευαν τους «ημέτερους». Ήταν, όμως, «δημοκρατικά» εκλεγμένοι. Και μας «αντιπροσώπευαν».

Και, βέβαια, οι συνδικαλιστές μας (πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων), ήταν ο καθρέφτης των ανθρώπων που τους είχαν εκλέξει. Άνθρωποι που θεωρούσαν μεγαλύτερη επιτυχία της ζωής τους αυτή τη «θεσούλα στο δημόσιο», που τους είχε εξασφαλίσει «ο μπάρμπας απ’ την Κορώνη». Δεν είναι ανέκδοτο το ότι επί σειρά ετών, παλαιότερα, έφταναν τηλεγραφήματα από τη Μάνη «εγεννήθη άρρεν, κρατήσατε θέσιν εις λιμένα». Άνθρωποι που η προσωπική ζωή των άλλων, τους απασχολούσε περισσότερο απ’ ότι οι προθεσμίες μέσα στις οποίες έπρεπε να φέρουν σε πέρας τα καθήκοντά τους. Tα reality shows, οι σαπουνόπερες και τα παντός είδους serials, ήταν η αγαπημένη θεματολογία των συζητήσεων στο γραφείο, κατά τον πρωϊνό καφέ αλλά και κατά τη διάρκεια της ημέρας. Συζητήσεις, στις οποίες δεν μπόρεσα ποτέ να ενταχθώ και να συμμετέχω «δημιουργικά».

Έχοντας ήδη πίσω μου δέκα χρόνια δουλειάς στον ιδιωτικό τομέα, σε συνθήκες μεγάλων απαιτήσεων, και έχοντας προλάβει να «χτίσω» μιαν αξιόλογη και πετυχημένη καριέρα, μου ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να προσαρμοστώ στους αργούς ρυθμούς και την «ιδεολογία» του δημοσίου υπαλλήλου. Είκοσι χρόνια μετά παραμένω, ευτυχώς, απροσάρμοστη.

Κάτι άλλο που ουδέποτε μπόρεσα να κατανοήσω, να εξηγήσω και να δικαιολογήσω ήταν τα πισώπλατα μαχαιρώματα και το θάψιμο μεταξύ συναδέλφων. Πρακτικές που μπορεί, αν σαφώς όχι να δικαιολογηθούν, εντούτοις να γίνουν κατανοητές στον ιδιωτικό τομέα, εκεί που η θέση του εργαζόμενου είναι απόλυτα επισφαλής και, ενίοτε, αυτό μεταφράζεται στην πεποίθηση του δόγματος «ο θάνατός σου η ζωή μου». Όμως στο δημόσιο, που η θέση καθενός δεν διακυβεύεται (εκτός αν αποδειχθεί καταχραστής ή επίορκος, κι αυτό όχι πάντα…), αυτές οι πρακτικές δεν έπαψαν ποτέ να με κάνουν να απορώ και να θυμώνω.

Φυσικά, μέσα σ’ αυτά τα είκοσι χρόνια, βρήκα ανθρώπους, ανάμεσα στους συναδέλφους μου, με τους οποίους μπόρεσα να επικοινωνήσω ουσιαστικά. Άτομα με κοινά ενδιαφέροντα, παρόμοια κουλτούρα, κοινή αισθητική, ταυτόσημες αρχές. Αυτοί οι συνάδελφοι έγιναν, στην πορεία, φίλοι. Μπήκαμε ο ένας στο σπίτι του άλλου, γνωρίστηκαν οι οικογένειές μας, έκαναν παρέα τα παιδιά μας.

Η Αναστασία, ο Αχιλλέας, ο Δημήτρης, η Σοφία, η Δήμητρα, η Ρούλα, ο Γιάννης, η Μαρία, ο Θανάσης, το Μαράκι, η Μαίρη, ο Σπύρος, η Πόπη, ο Δήμος, η Αντωνία, είναι μερικοί από τους λόγους που ακόμα χαμογελώ το πρωί, ξεκινώντας για το γραφείο!

Μετά από απειράριθμα e-mails αναγνωστών (ούτε ένα, αλλά να μην πουλήσουμε και λίγη μούρη?), ικανοποιούμε ένα χρόνιο αίτημα και σας δείχνουμε το χώρο εργασίας της Composition Doll, Ντόλλυ για τους φίλους.

Ιδού, λοιπόν, ο χώρος εντός του οποίου περνάει η Ντόλλυ τα πρωινά της…

…κι άλλη μια… Παρακαλώ να προσέξετε ότι η θάλασσα απέχει λιγότερο από 10 μέτρα. Είναι ακριβώς κάτω από τη βεράντα έξω από το παράθυρό της.

Στους τοίχους έχει κρεμάσει διάφορες ζωγραφιές και μπίχλιμπίδια, σαν αυτά….

…κι αυτά….

…κι αυτά.

Και, φυσικά, λόγω εποχής το γραφείο διακοσμήθηκε πλούσια και με φαντασία για τα επερχόμενα Χριστούγεννα!!!

‘Αντε, και του χρόνου σπίτι της!!! (με ένα καλό πακέτο εθελουσίας αποχώρησης….)

Τρεις ημέρες χρειάστηκε η Διοίκηση του Ο.Λ.Π. για να αποφασίσει εάν την Παρασκευή έκανε Δ.Σ. και τι απόφαση πήρε. Κατάφερε να αποφασίσει ότι δεν έκανε, μόνο αφού επισκέφθηκε και συζήτησε με τον Υπουργό Εμπορικής Ναυτιλίας. Τελικά ο κ. Κεφαλογιάννης αποφάσισε ότι το Δ.Σ. του Ο.Λ.Π. θα συνεδριάσει στο αστυνομοκρατούμενο και λιμενοκρατούμενο “υπουργείο του”, την Πέμπτη στις 08.30′ π.μ. Εκεί, λοιπόν, θα παιχτεί άλλη μια πράξη του κακόγουστου θεάτρου που παρακολουθούμε τις τελευταίες ημέρες και θα αποφασιστεί η παραχώρηση του Σταθμού Εμπορευματοκιβωτίων (Σ.ΕΜΠΟ).

Γιατί, αλήθεια, χρειάζεται η κυβέρνηση να καταφύγει σ’ αυτές τις γελοιότητες, προκειμένου να πείσει για την ορθότητα ενός σχεδίου ανάπτυξης των λιμανιών? Γιατί δεν αντέχει να αντιμετωπίσει τους εργαζόμενους στα δύο μεγάλα λιμάνια και να απαντήσει στα εξής απλά ερωτήματα?

1. Ποιές οι μελλοντικές αρμοδιότητες του Ο.Λ.Π.? Θα συνεχίσει τη λειτουργία του και, αν ναι, με ποιο τρόπο θα εποπτεύει τις δραστηριότητες του “παραχωρησιούχου”?

2. Με ποιό σκεπτικό παραχωρείται η υποδομή (λιμενοβραχίονες, εκβαθύνσεις) και η υπερδομή (μηχανογράφηση, πληροφοριακά συστήματα) σε τρίτους ενώ, σύμφωνα με την ως τώρα πρακτική, ιδιώτες αναλάμβαναν μόνο την ανωδομή?

3. με ποιόν τρόπο θα εκτελείται ο έλεγχος και η συντήρηση από τρίτους και πως εμπλέκονται στη διαδικασία?

4. Πως προκύπτουν τα εκτιμώμενα κέρδη και οι ετήσιες πρόσοδοι που δημοσιεύονται στον τύπο? Οι μισθοί των εργαζομένων από αυτή την πρόσοδο θα καλύπτονται? Το πόρισμα της σχετικής μελέτης γιατί δεν έχει δημοσιοποιηθεί?

5. Ποια πρόνοια θα ληφθεί για τους εργαζόμενους στον Ο.Λ.Π. και πως θα διασφαλιστεί η δημόσια υπηρεσία της μεταφοράς προϊόντων?

Η παραχώρηση του Σ.ΕΜΠΟ δεν υπακούει σε καμιά οικονομική λογική, από τη στιγμή που η διεθνής συγκυρία είναι εξαιρετικά ευνοϊκή για τον Ο.Λ.Π. Ο Ο.Λ.Π. μπορεί να αξιοποιήσει τη μεγάλη ζήτηση που εμφανίζεται για την παροχή λιμενικών υπηρεσιών, εξασφαλίζοντας ένα σταθερά μεγάλο όγκο διακίνησης φορτίων, επιτυγχάνοντας έτσι υψηλή κερδοφορία, αρκεί να σταματήσει η κυβέρνηση να τον υποσκάπτει και να τον απαξιώνει. Το όφελος από την οικονομική ανάπτυξη του Ο.Λ.Π. επιστρέφει με τη μορφή επενδύσεων στο λιμάνι και με ανταποδοτικά έργα στους παραλιμένιους δήμους.

Οι εργαζόμενοι στον Ο.Λ.Π. είμαστε εδώ και αγωνιζόμαστε για να καταδείξουμε αυτή την πραγματικότητα και να υπερασπίσουμε την περιουσία του ελληνικού λαού προς όφελός του.

Στην Κυριακάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, στις οικονομικές σελίδες, διαβάσαμε αυτό:

Ο/Η συντάκτης/ρια του άρθρου αναφέρει σαφέστατα ότι οι πληροφορίες του προέρχονται από πηγές προσκείμενες στη Διοίκηση και, κατά συνέπεια, στην Κυβέρνηση.

Εγώ, τώρα, αν ήμουν δημοσιογράφος και μάλιστα σε μια «δημοκρατική» εφημερίδα, θα με ενδιέφερε να έχω στο άρθρο μου και το «αντίπαλο δέος»: τη γνώμη των συνδικάτων των εργαζομένων στα λιμάνια, ακόμα και των χρηστών.

Επειδή το άρθρο στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ δεν είναι το μόνο «συμβάν» (προηγήθηκαν την Παρασκευή τα τηλεοπτικά κανάλια, τα οποία ανέφεραν το θέμα στα μέσα του δελτίου ειδήσεων ή και αργότερα, επιγραμματικά και προβάλλοντας, κυρίως, τα επεισόδια στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης), θα ήθελα από το δικό μου χώρο να ακουστεί και η άλλη άποψη.

Κατ’ αρχήν πιστεύω ότι ο υποβιβασμός του θέματος δεν είναι τυχαίος. Είναι ένας αγώνας που διεξάγουν οι εργαζόμενοι στα λιμάνια ΧΩΡΙΣ οικονομικές διεκδικήσεις. Είναι ένας αγώνας ουσίας και, επιτρέψτε μου, εθνικής σημασίας.

Διαβάστε το άρθρο και μετά τη δική μας απάντηση.

Δύο βασικά επιχειρήματα που διατυπώνονται υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων είναι τα εξής:

Α) Το δημόσιο δεν έχει τη δυνατότητα να χρηματοδοτήσει ορισμένες επενδύσεις ή αναζητά ιδιωτικά κεφάλαια όπου είναι δυνατό, προκειμένου να εξοικονομήσει πόρους για να τους διαθέσει σε άλλους τομείς της οικονομίας ή για την κάλυψη κοινωνικών αναγκών.

Β) Ο ιδιώτης επενδυτής έχει τη δυνατότητα να αναπτύξει καλύτερα μια δημόσια επιχείρηση για διάφορους λόγους (περισσότερο αποτελεσματική διοίκηση, δυνατότητες πρόσβασης σε νέες αγορές, αύξηση της κίνησης στην περίπτωση των λιμανιών κλπ).

Στην περίπτωση του ΟΛΠ συμβαίνουν τα εξής:
α) Ο ΟΛΠ δεν ταυτίζεται με το Ελληνικό δημόσιο με τη στενή έννοια του όρου και δεν υπάρχει κόστος ευκαιρίας που σημαίνει ότι εάν δεν επενδύσει στη συγκεκριμένη δραστηριότητα θα μπορούσε να επενδύσει σε κάποια άλλη που θα του απέφερε περισσότερα κέρδη μεσο – μακροπρόθεσμα. Ακόμα ο ΟΛΠ έχει την δυνατότητα, με ίδια, και σε πολύ μικρό ποσοστό με δανειακά κεφάλαια, να χρηματοδοτήσει τις νέες επενδύσεις που έχουν σχεδιαστεί. Μπορεί επίσης να προχωρήσει σε αύξηση του μετοχικού του κεφαλαίου και να αντλήσει κεφάλαια από το χρηματιστήριο.

β) Η κατάσταση που επικρατεί στην παγκόσμια αγορά μπορεί να εξασφαλίσει στον ΟΛΠ ένα σταθερά μεγάλο όγκο διακίνησης φορτίων. Έχει ενδιαφέρον ότι αυτή η διαπίστωση υιοθετείται και από την διοίκηση του ΟΛΠ, αλλά παραδόξως χρησιμοποιείται για να πείσει τους επενδυτές ότι κάνουν μία ασφαλή και κερδοφόρα σε βάθος χρόνου επένδυση!!!

γ) Ο ΟΛΠ είναι ένας Οργανισμός που, παρά τα όποια προβλήματα παρουσιάζει στη λειτουργία του και τα οποία οφείλονται κυρίως στις επιλογές και στις παρεμβάσεις των εκάστοτε κυβερνήσεων, είναι κερδοφόρος. Η πρόταση που έχουμε διατυπώσει για μια εναλλακτική στρατηγική ανάπτυξης του μπορεί να τον καταστήσει ακόμα πιο αποτελεσματικό στη λειτουργία του.

Με βάση τα παραπάνω, η πρόταση που καταθέτει ο ΟΛΠ για την ιδιωτικοποίηση πρέπει να αποδεικνύει ότι τα έσοδα του Οργανισμού μετά την ιδιωτικοποίηση θα είναι μεγαλύτερα από τα έσοδα που θα εξασφάλιζε ο Οργανισμός εάν αναλάμβανε μόνος του τη λειτουργία του Σ.ΕΜΠΟ (Σταθμού Εμπορευματοκιβωτίων) και του νέου προβλήτα (προβλητών). Υπάρχει τέτοια μελέτη που να αποδεικνύει κάτι τέτοιο; Εάν δεν υπάρχει τέτοια μελέτη η κίνηση τους δεν μπορεί να έχει καμία αξιόπιστη βάση, παρά μόνο να στηρίζεται σε φτηνά ιδεολογήματα όπως π.χ. ότι το ιδιωτικό management είναι πιο αποτελεσματικό (το οποίο επιχείρημα ειδικά στο χώρο των λιμένων έχει καταρριφθεί από τη διεθνή εμπειρία).

Εάν υπάρχει τέτοια μελέτη τότε νομίζω ότι θα πρέπει να τη δούμε και η κριτική μας να είναι συγκεκριμένη. Π.χ. ο ιδιώτης επενδυτής σε ετήσια βάση θα πρέπει να καλύπτει το λειτουργικό κόστος του τερματικού σταθμού, την ετήσια αποπληρωμή της επένδυσης του, το κόστος συντήρησης/ αντικατάστασης / εκσυγχρονισμού των υποδομών και ανωδομών, το κόστος της παραχώρησης (ενοικίου) προς τον ΟΛΠ και τέλος να εξασφαλίζει ένα ποσοστό κέρδους που έχει καθορίσει ο ίδιος. Πόσο λιγότερο αποτελεσματικός θα πρέπει να είναι ο ΟΛΠ ώστε τα κέρδη που θα εξασφαλίσει από τη λειτουργία του λιμένα να είναι λιγότερα από το ενοίκιο που θα του αποδίδει ο ιδιώτης, ο οποίος πρέπει να εξασφαλίσει και ένα επιπλέον ποσοστό κέρδους;

Θα μπορούσε σε αυτό το σημείο να υποστηρίξει κανείς ότι για ποιο λόγο τελικά τα κέρδη από τη λειτουργία του τερματικού σταθμού να πηγαίνουν στον ΟΛΠ και όχι σε μία ιδιωτική επιχείρηση; Νομίζω ότι η απάντηση είναι ότι ο ΟΛΠ με αυτά τα χρήματα μπορεί να προχωρήσει σε αναπτυξιακές επενδύσεις για το σύνολο του λιμένα που θα εξασφαλίσουν άμεσα και έμμεσα οφέλη για την οικονομία και την κοινωνία στα πλαίσια ενός μακροχρόνιου σχεδιασμού. Αντίθετα ο ιδιώτης θα διαθέτει τα κέρδη του κυρίως για να καλύψει άλλες ανάγκες όπως π.χ. μεγάλα ποσοστά σε μερίσματα ή σε επενδύσεις σε άλλες χώρες κλπ.

Στον αγώνα αυτό διοικητικοί υπάλληλοι, τεχνικοί και εργάτες είναι ενωμένοι. Το σίγουρο είναι πως θα δυσκολέψουμε αρκετά αυτούς που θέλουν να ξεπουλήσουν τα ελληνικά λιμάνια. Το Δελτίο Τύπου της Ένωσης Λιμενεργατών που ακολουθεί, δίνει την εικόνα για τον τρόπο αντίδρασής μας και τις κινητοποιήσεις μας στο άμεσο μέλλον.
—————-
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η προσπάθεια της κυβέρνησης με παράνομες και παράτυπες διαδικασίες μέσω των ΔΣ ΟΛΠ και ΟΛΘ να παραχωρήσει σε ξένα οικονομικά συμφέροντα τα «φιλέτα» των Ελληνικών λιμανιών έπεσε στο κενό.

Την Παρασκευή οι εργαζόμενοι με την μαζική παρουσία μας και την αποφασιστικότητα μας, αποτρέψαμε τη Διοίκηση του ΟΛΠ να περάσει από το ΔΣ το θέμα της δημοσίευσης της διακήρυξης για την παραχώρηση σε ιδιώτες του ΣΕΜΠΟ. Η απόπειρα της Διοίκησης να συγκαλέσει ΔΣ, στο Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, και αργότερα στο κτήριο του Εμποροβιομηχανικού Επιμελητηρίου Πειραιά (ΕΒΕΠ) δεν τελεσφόρησε. Να σημειωθεί ότι το βράδυ της Παρασκευής το κτίριο και η περιοχή γύρω από το ΕΒΕΠ είχαν περικυκλωθεί από 6 αστυνομικές κλούβες και διμοιρίες ΜΑΤ.

Η παραχώρηση της εκμετάλλευσης σε τρίτους, του Σταθμού Εμπορευματοκιβωτίων, του πλέον κερδοφόρου κομματιού του λιμανιού, αλλάζει τον χαρακτήρα του ΟΛΠ. Παύει να είναι ένας οργανισμός δημοσίου συμφέροντος που διασφαλίζει την αξιόπιστη και ασφαλή μεταφορά αγαθών και προσώπων από και προς την επικράτεια. Μία τέτοια δυσμενής εξέλιξη θα έχει δυσμενείς συνέπειες για τους συναλλασσόμενους, τους χρήστες, τους όμορους Δήμους, την Εθνική Οικονομία και τους εργαζόμενους

Να τονίσουμε δύο σημεία.
Η απόφαση να παραχωρηθεί σε τρίτους η εκμετάλλευση του ΣΕΜΠΟ παίρνεται την εποχή που (α) ο ΟΛΠ ολοκληρώνει σημαντικά έργα υποδομής και ανωδομής που διπλασιάζουν την δυναμική του σταθμού. Τα έργα αυτά πραγματοποιούνται με δικά του κεφάλαια και με δανειακά, τα οποία έχει ήδη εξασφαλίσει. (β) Σε μία εξαιρετικά ευνοϊκή οικονομικά συγκυρία, λόγω της μεγάλης ζήτησης τερματικών σταθμών γεγονός που εξασφαλίζει την επιτυχία και την υψηλή κερδοφορία της επένδυσης.

Ο ΟΛΠ, όλα τα χρόνια της λειτουργίας του, τα κέρδη του τα επανεπενδύει στο λιμάνι ή σε έργα ανταποδοτικά για τους όμορους Δήμους. Και στις δύο περιπτώσεις ωφελημένες είναι η εθνική οικονομία και η ελληνική κοινωνία. Αντιθέτως οι ξένοι «επενδυτές» τα τεράστια κέρδη που θα αποκομίσουν από την εκμετάλλευση των λιμενικών υπηρεσιών, θα τα χρησιμοποιήσουν για να αυξήσουν τα κέρδη των εταιρειών τους.

Οι εργαζόμενοι ενωμένοι απαντάμε δυναμικά στην επίθεση της κυβέρνησης που στοχεύει στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Η κυβέρνηση στην προσπάθειά της να αποπροσανατολίσει και να κλείσει τη συζήτηση, δηλώνει ότι θα διασφαλιστούν οι εργαζόμενοι. Αλλά και σε αυτό το θέμα μας παραπλανά. Όλοι γνωρίζουμε ότι σε όσους χώρους είναι σε εξέλιξη διαδικασία ξεπουλήματος δημόσιας περιουσίας, οι εργασιακές σχέσεις ανετράπησαν δυσμενώς, κυρίως για τους νεοπροσλαμβανόμενους.

Θέλουμε να τονίσουμε ότι θεατές στην κερκίδα εμείς δεν πρόκειται να γίνουμε.

Ζητάμε άμεσα την απόσυρση της διακήρυξης για την παραχώρηση των Λιμενικών δραστηριοτήτων και την έναρξη ουσιαστικού και ειλικρινούς διαλόγου για την ανάπτυξη των λιμανιών.

Καταγγέλλουμε και καταδικάζουμε την μεθοδευμένη και απάνθρωπη χρήση βίας κατά των συναδέλφων μας στη Θεσσαλονίκη από τις δυνάμεις καταστολής.

Συνεχίζουμε τον αγώνα μας και απέχουμε καθημερινά από την υπερωριακή εργασία από τη Δευτέρα 13 έως και την Πέμπτη 16 Νοέμβρη. Την Παρασκευή 17 Νοέμβρη θα πραγματοποιηθεί 24ωρη απεργία, και θα απέχουμε από τις εργασίες το Σάββατο 18 και την Κυριακή 19 Νοέμβρη.

—————-

Αύριο το πρωί, λοιπόν, θα επικοινωνήσουμε με τον/την Μ. Γελ. της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ και θα τον/την ενημερώσουμε για τις δικές μας θέσεις επί του θέματος.

Ελπίζουμε σε μια αντίστοιχη προβολή.

Στο γραφείο, εδώ και καιρό, είμαι μόνη μου. Ο συνάδελφος που το μοιραζόμαστε μετακινήθηκε, με αποτέλεσμα η δουλειά μου να έχει αυξηθεί. Κάθε πράγμα, όμως, έχει δύο όψεις, έτσι το καλό της υπόθεσης είναι πως έχω ένα ωραιότατο γραφείο όλο δικό μου. Μάλιστα, φώναξα και μου το έβαψαν, έκανα αναδιαρρύθμιση των επίπλων και είμαι μέσα στη χλίδα! Επειδή, λοιπόν, το γραφείο μου είναι αυτό που είναι, κι επειδή είμαι μόνη μου εκεί, συχνάκις γίνονται συνεδριάσεις συνδικαλιστικού (και όχι μόνο) περιεχομένου.

Με δεδομένες τις πρόσφατες (χθεσινοβραδινές) εξελίξεις για την τύχη που επιφυλάσσει η Κυβέρνηση και οι εντολοδόχοι της στους Σταθμούς Εμπορευματοκιβωτίων των δύο μεγαλύτερων λιμανιών της χώρας (Πειραιά και Θεσσαλονίκης), οι εργαζόμενοι στα λιμάνια βρίσκονται σε έντονη δραστηριοποίηση. Έτσι, σήμερα το πρωί, είμαστε μαζεμένοι στο γραφείο μου και συζητούσαμε την αντίδρασή μας και τις κινητοποιήσεις των ημερών που ακολουθούν.

Ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και μπαίνει η Falbala. Όπου Falbala, 24χρονη θεά, τελειόφοιτος ΤΕΙ που κάνει την πρακτική της σ’ εμάς. Ψηλή, ξανθιά, με κορμί γαζέλας, μια Κλώντια Σίφφερ στο πιο νέο και στο πιο ελληνικό. Όταν η Falbala περπατά στους διαδρόμους, τα σερνικά παθαίνουν λιποθυμικές κρίσεις. Το μόνο κακό της Falbala είναι το γεγονός ότι, μονίμως, είναι εκτός τόπου και χρόνου.

Μπαίνει, λοιπόν, η Falbala στο γραφείο μου, δεν πτοείται από το γεγονός ότι κάποιοι μέσα συνεδρίαζαν και τους διέκοψε, κάθεται σε καρέκλα, ανάβει τσιγάρο και λέει στις τρεις έκπληκτες γυναίκες και στους πέντε έκθαμβους άντρες που την παρατηρούν:

«Καλά, δεν μπορείτε να φανταστείτε τι έπαθα σήμερα… Έφυγα από το σπίτι το πρωί και ξέχασα να βάλω βρακί!!!»

Μετά το δίλεπτο που χρειαστήκαμε όλοι, για να χωνέψουμε αυτό που είχαμε ακούσει, τα θηλυκά έβαλαν τα γέλια και τα σερνικά έπαθαν μια παράλυση των άνω άκρων, που είχε ως αποτέλεσμα στυλό και αναπτήρες να πέσουν στα πατώματα. Φυσικά, έπεσαν και τα σερνικά για να τα μαζέψουν! Η δε Falbala, μας αποτελειώνει λέγοντας: «Και έχει ξυλιάσει ο κώλος μου, λέμε!». Μετά σηκώνεται, πάει προς την πόρτα, κοντοστέκεται, στρέφεται και μας ρωτάει: «Ωχ! Μήπως κάνατε δουλειά και σας διέκοψα? Σόρρυ, ε?» Και φεύγει!!!!

Περιττό να πω, ότι χρειαστήκαμε κάμποσο χρόνο, για να ανασυντάξουμε τη σκέψη των αρρένων συναδέλφων, να την τραβήξουμε από το «νινί» και να την εστιάσουμε, πάλι, στα «καράβια»!

Ξέρετε πως είμαστε εμείς τα αδέσποτα του λιμανιού: γυρνάμε από ‘δω κι από ‘κει, παντού μες στο λιμάνι, ψάχνοντας μια σκιά να καθίσουμε με τη γλώσσα έξω τώρα το καλοκαίρι, ή κανένα απάγκιο μέρος να κουρνιάσουμε το χειμώνα. Επειδή, λοιπόν, «όποιος γυρίζει μυρίζει» και επειδή –όπως και να το κάνουμε- μερικά πράγματα έχουν περίεργη μυρωδιά, σας παραθέτω τι υπέπεσε στην οξυτάτη αντίληψή μου το τελευταίο διάστημα:

1. Σχόλιον θρησκευτικόν: Ο Άγιος Νεκτάριος (βοήθειά μας και μεγάλη η χάρη του επίσης).
Στα λιμάνια, όπως όλοι ξέρουμε, υπάρχουν καράβια. Τα καράβια είναι αυτές οι μεγάααλες βάρκες που επιπλέουν στο νερό. Καμιά φορά τα καράβια παθαίνουν διάφορα, σαν χλαπάτσα ένα πράγμα, και βουλιάζουν. Μερικές φορές βουλιάζουν και μέσα στα λιμάνια. Τότε πρέπει να τα βγάζεις, γιατί είναι επικίνδυνα για τα άλλα καράβια που περνάνε από πάνω. Οκ, το λιμάνι του Πειραιά έχει μεγάλο βύθισμα, το διαφημίζουμε εξάλλου, αλλά δεν είναι και τόοοσο βαθύ ώστε να ζει ο Λεβιάθαν εκεί κάτω. Έχει, λοιπόν, και το λιμάνι μας τα ναυάγιά του. Ένα από αυτά ήταν το καραβάκι «Άγιος Νεκτάριος». Είπε λοιπόν, η Διοίκηση να το ανασύρει, να μη μας λερώνει και το βυθό. Μετά από ενδελεχή έρευνα αγοράς, βρήκαν έναν καλό κύριο, από εξαιρετική οικογένεια (σόι Μιχαλολιάκου αν σας λέει κάτι αυτό…) και του ανέθεσαν τη δουλειά. Του είπαν όμως ότι «κοίτα να δεις, θα ανασύρεις το ναυάγιο, αλλά λεφτά δεν θα πάρεις: θα πληρωθείς σε είδος». Αυτός συμφώνησε και άρχισε να γλυκοκοιτάζει τις υπαλλήλους του ΟΛΠ αλλά του εξήγησαν πως δεν εννοούσαν αυτό, άλλο εννοούσαν. Και συμφώνησαν να πάρει αυτός ο καλός κύριος ως αμοιβή δυο παλιά καράβια να τα πουλήσει για σκραπ. Η συμφωνία κλείστηκε, χέρια δόθηκαν και οι εργασίες ανέλκυσης ξεκίνησαν. Μετά από λίγο έρχεται ο καλός κύριος και λέει «παιδιά, δεν βγαίνω, δύσκολη η δουλειά, θέλω άλλο ένα καραβάκι για σκραπ». Η Διοίκηση, γνωστή για τη γαλαντομία της (ήταν και από σπίτι το παιδί όπως προείπαμε) του λέει «οκ, μεγάλε, προχώρα κι εμείς είμαστε εδώ». Και προχώρησε ο μεγάλος, και ανέλκυσε το ναυάγιο (έτσι είπε τουλάχιστον), και κάνανε και γιορτή και του έδωσαν και βραβείο και όλοι είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, είμαστε. Και ξαφνικά, σκάει μια επερώτηση στη Βουλή και ένα video, στο οποίο ο «Άγιος Νεκτάριος» εξακολουθεί να αναπαύεται μακαρίως στο βυθό του λιμανιού. ‘Οπα! Τι έγινε ρε παιδιά? Δεν τον βγάλαμε? Πως ξαναβρέθηκε εκεί πέρα?? ΘΑΥΜΑ! ΘΑΥΜΑ! ανέκραξε η Διοίκηση (μερικοί που ήταν και γλωσσομαθείς είπαν MIRACOLO! MIRACOLO!). Αφελείς, ασεβείς θνητοί! Βγαίνει, βρε ο Άγιος, άμα δε γουστάρει? Ο άνθρωπος τον έβγαλε, την έκανε τη δουλειά του σωστά και έντιμα. Αλλά μόλις νύχτωσε, τσουπ τσουπ ο τζαναμπέτης Άγιος, κάνει μια μπλουμ και πάρτον πάλι μέσα! Βέβαια υπήρξαν και κάποιοι που μίλησαν για «κοροϊδία», «απάτη» και άλλα αντιχριστιανικά. Αλλά δεν είναι του Θεού, αυτοί, του Ρουβά είναι. Άγιε μου Νεκτάριε, βοήθησε τους αμαρτωλούς να δουν το θαύμα σου και να πιστέψουν τα απίστευτα!!!

2. Σχόλιον μεταφορικόν: Τσίτσο, το λιμάνι φεύγει!
Και στη θέση του έρχεται το τραίνο! Τα τραίνα που ήρθαν, αποθήκες μου πήρανε, θα μπορούσαμε να πούμε παραφράζοντας το γνωστό, παλιό τραγουδάκι. Και βέβαια, αυτά δεν γίνονται στην τύχη, έτσι? Όοοοχι, για τέτοιες δουλειές πρέπει να προηγούνται μελέτες. Έγινε λοιπόν η μελέτη και επειδή ήταν και πολύ προχωρημένη, οπτικοποίησε και το αποτέλεσμα. Στη φωτό που ακολουθεί βλέπετε το λιμάνι ΜΕΤΑ τη σιδηροδρομική σύνδεση! Ναι, τραίνο θα έχουμε στο λιμάνι. Λιμάνι θα έχουμε όμως, αφού θα πρέπει να ισοπεδώσουμε το μισό για να περάσουν οι γραμμές?

3. Σχόλιον παραδοσιακόν και δημώδες: Το (πεζο)γεφύρι της Άρτας.

Εναλλακτικός τίτλος πιο ευρωπαϊκός: η (πεζο)γέφυρα των στεναγμών.Εδώ να δείτε μελέτες και θαύματα! Όλα στη συσκευασία του ενός! Στο λιμάνι φτιάχνουμε πεζογέφυρα (στυλ Καλατράβα-με-κι-ας-κλαίω) που θα καβαλάει ο πεζός ταξιδιώτης βγαίνοντας από το σταθμό του ηλεκτρικού στον Πειραιά και θα ξεκαβαλάει μέσα στο λιμάνι μπροστά στα καραβάκια, αποφεύγοντας αυτός την κίνηση και η κίνηση αυτόν. Μέχρι εδώ όλα καλά. Το έργο αυτό (που σημειωτέον ξεκίνησε να κατασκευάζεται πριν λίγες μέρες) θα κοστίσει 2,6 εκ. € και χρηματοδοτείται εξ ολοκλήρου από τον ΟΛΠ. Μέχρι εδώ όλα καλά επίσης. Τι θες, τότε, και φωνάζεις, θα ρωτήσετε. Σας κρατάω το καλύτερο για το τέλος, βρε κουτά! Το εμπνευσμένο αυτό έργο, χτίζεται με σκοπό να κατεδαφιστεί στο άμεσο και εγγύς μέλλον! Ω, ναι, έτσι είναι όπως τα λέω! Διότι, το 2013 που θα έχουν ολοκληρωθεί οι εργασίες του ΜΕΤΡΟ στον Πειραιά, η γέφυρα δεν θα υπάρχει, καθότι ΠΑΡΑ ΤΗ ΓΝΩΣΗ ΟΤΙ ΧΤΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΧΩΡΟ ΠΟΥ ΘΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΚΑΙ ΠΑΡΑ ΤΗ ΡΗΤΗ ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΣΗ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ Α.Ε. ΟΤΙ ΘΑ ΤΗ ΓΚΡΕΜΙΣΕΙ, εμείς τη φτιάχνουμε γιατί, εκτός των άλλων είμαστε και τύποι επίμονοι. Αν σημειώσουμε δε, ότι η γέφυρα γίνεται για να «ανακουφίσει» την κίνηση στην περιοχή κατά τους θερινούς μήνες, και αν παρατηρήσουμε ότι μόλις πριν λίγες μέρες ξεκίνησαν οι εργασίες, πόσα καλοκαίρια μας μένουν μέχρι το 2013 (ενδεχομένως και νωρίτερα) που θα γίνει σκόνη και θρύψαλα η γέφυρα, παιδιά? Σκάρτα 5, σας το λέω και να με θυμάστε. Πάντως, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στη Διοίκηση αυτή την Πανελλήνια «πρώτη»: κατασκευάζει έργα με γνωστή εκ των προτέρων ημερομηνία λήξης!!! Και, επιτέλους, θα πάψουν οι Ηπειρώτες να μας κουνιούνται για το γεφύρι της Άρτας! Ποια Άρτα και ποια Γιάννενα, παιδιά? Εδώ η γέφυρα η σωστή, η πρόστυχη!!! Τουλάχιστον το δικό σας ο πρωτομάστορας το έφτιαχνε για να στηθεί. Ο δικός μας ο «πρωτομάστορας» (θου, Κύριε, φυλακή τω στόματί μου) το φτιάχνει για να γκρεμιστεί…

4. Σχόλιον τεχνολογικόν: Ένα vaio την ημέρα την κυτταρίτιδα κάνει πέρα!
Πάνω που είχαν αρχίσει να ανησυχούν οι υπάλληλοι του ΟΛΠ, βλέποντας το καλοκαιράκι να έχει φτάσει, τα πρώτα μπάνια να έχουν αρχίσει και την κυτταρίτιδά τους αμετακίνητη λόγω αγυμνασίας, έφτασαν καλά μαντάτα. Μην ανησυχείτε, πλέον, παιδιά, επιτέλους τα μαθήματα γυμναστικής και οι εντατικές ασκήσεις θα αρχίσουν. Το πρόγραμμα έβγαζε ο δάσκαλος (λέγε με και σύμβουλο-γυμναστή) τόσον καιρό. Αλλά το έβγαζε στο χέρι, γι αυτό καθυστερούσε. Είδε κι απόειδε η Διοίκηση (που ως γνωστόν φροντίζει πρωτίστως για το καλό των εργαζομένων) και τον κάλεσε να του κάνει παρατηρήσεις. «Δεν μου λες, γυμναστά παιδί μου, γιατί δεν έχεις αρχίσει ακόμα μαθήματα με τα παιδιά και κυκλοφορούν με τα γαλάζια τους ρουχαλάκια της γυμναστικής σαν τα στρουμφάκια?» «Δεν μπορώ να βγάλω πρόγραμμα, κυρία Διοίκηση, κουράζεται το χεράκι μου να γράφω». «Και τι σου χρειάζεται για να ξεκινήσεις? Πως θα βγουν στις παραλίες με την κυτταρίτιδα στα μπουτάκια?» «Αν μου παίρνατε ένα notebook? Όχι τίποτα φανταχτερό, κάτι απλό, ένα sony vaio, π.χ. να πορεύομαι?» «Βρε πουλάκι μου, είναι ακριβούτσικα αυτά, πάνω από 2.500€. Δεν βολεύεσαι με τίποτα λιγότερο? Έχει κάτι καλά στο Πλαίσιο με 600€». «Σας παρακαλώ, με θίγετε, δεν είμαι ερασιτέχνης, επαγγελματίας είμαι. Φεύγει η κυτταρίτιδα με laptops των 600€?» «Καλά, καλά, πάρε ότι θέλεις, εξάλλου εγώ είμαι large τύπος. Μόνο με τις υπερωρίες των υπαλλήλων τα παίρνω λίγο, αλλά έτσι θα σφίξουν οι κ*λοι τους, και θα παρουσιάζουν εξαίρετο θέαμα στις παραλίες». «Ευχαριστώ, κυρία Διοίκηση, μένω υπόχρεος» «Στο καλό, γυμναστά παιδί μου, στο καλό».

(Γράφτηκε σήμερα για την εφημερίδα «Ο ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ ΤΟΥ ΟΛΠ», μετά από μπαράζ “απειλητικών” τηλεφωνημάτων από συναδέλφους για να προλάβουμε το τυπογραφείο. Και, βέβαια, δεν άφησε χρόνο να γράψουμε και ποστ. Βολευτείτε με αυτό και παρακαλώ να εκτιμήσετε ότι το διαβάζετε ΠΡΙΝ από τους ΟΛΠίτες. Κατά τα άλλα κολυμπάω στις Επιδαύριες θάλασσες και τώρα φεύγω για το θέατρο. Και, ναι, έχει και εδώ απίστευτη ζέστη).