Shine on, you crazy diamond!

ΠΕΙΡΑΙΑΣ 27/02/2008

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ

ΛΙΜΑΝΙΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ

(ΟΜ.Υ.Λ.Ε.)

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ - ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η Διοίκηση του ΟΛΠ αντί να απαντήσει στα μεγάλα ερωτήματα για τις δυσμενείς επιπτώσεις που έχει το επιχειρούμενο ξεπούλημα για τους εργαζόμενους και την Εθνική Οικονομία προχώρησε σε απόπειρα ποινικοποίησης του ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ.

Προσέφυγε στα δικαστήρια προκειμένου να κηρύξει τον αγώνα μας παράνομο και καταχρηστικό.

Η εκδίκαση της προσφυγής θα πραγματοποιηθεί

Πέμπτη 28.2.2008 στις 12.30 μ.μ.

στα δικαστήρια της οδού Σκουζέ

Το Δ.Σ./ΟΜ.Υ.Λ.Ε. σε έκτακτη συνεδρίαση του την Τετάρτη 27.2.2008 αποφάσισε να καλέσει τους εργαζόμενους στον ΟΛΠ σε στάση εργασίας 11.30 π.μ. έως 15.00 μ.μ. προκειμένου να πραγματοποιήσουμε συγκέντρωση έξω από τον χώρο των δικαστηρίων.

Με ΕΝΟΤΗΤΑ θα απαντήσουμε και σ’ αυτήν την πρόκληση.

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΔΕΝ ΔΙΚΑΖΟΝΤΑΙ.

Η ΕΘΝΙΚΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΔΕΝ ΞΕΠΟΥΛΙΕΤΑΙ.

Το Δ.Σ. της ΟΜ.Υ.Λ.Ε.

ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΟΙ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΙ ΠΑΡΑΠΟΝΕΘΗΚΑΝ ΠΩΣ ΔΕΝ ΒΑΖΩ ΚΑΘΟΛΟΥ ΕΜΑΣ, ΑΛΛΑ ΜΟΝΟ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ, ΙΔΟΥ!

Αγαπητέ κ. Αναστασόπουλε,

Κατ’ αρχάς έρχομαι να ερωτήσω δια την υγείαν σας, η οποία εύχομαι να είναι καλή γιατί σέρνονται ιώσεις. Κατά δεύτερον να σας ευχαριστήσω για την προσωπική επιστολή που μου αποστείλατε, η λήψη της οποίας με πλημμύρισε με αίσθημα ευφορίας και ρίγη συγκίνησης διαπέρασαν το κορμί μου. Για πρώτη φορά στην υπαλληλική μου καριέρα, κοτζαμάν Διευθύνων Σύμβουλος του ΟΛΠ, απευθύνθηκε σ’ εμένα για να ζητήσει άφεση αμαρτιών, εεεε….. συγγνώμη, “για να με ενημερώσει πλήρως και ουσιαστικώς και για να ζητήσει την ουσιαστική μου στήριξη” στις αποφάσεις του.

κ. Αναστασόπουλέ μου, πολλά χρόνια θα ζήσετε! Εκτός από το κληρονομικό χάρισμα που διαθέτω, σας σκεφτόμουν έντονα λίγο πριν πάρω την επιστολή σας. “Βρε συ”, μου είπα, ¨βρε συ, γάιδαρε”, (μου μιλάω άσχημα όταν είμαι εκνευρισμένος), “βρε συ, τόσον καιρό γίνονται κοσμοϊστορικά γεγονότα, κι εσύ δεν έστειλες ένα γράμμα, μια γραφή, ένα e-mail, ένα μήνυμα με ταχυδρομικό περιστέρι, ένα σήμα καπνού έστω, σ’ αυτόν τον άνθρωπο που αναλώνει τη ζωή του για σένα και το λιμάνι. Τόσος πόνος, τόση πίκρα, τόσο δάκρυ (εκ μέρους του) και ούτε ένα ευχαριστώ (εκ μέρους σου); Ουστ, ρεμάλι”. Αυτά μου είπα και στρώθηκα να σας γράψω το μεγάλο μου ευχαριστώ.

Ευχαριστώ, κ. Αναστασόπουλέ μου, που δώσατε ξανά νόημα στη ζωή μου, που με κάνατε να αισθανθώ πάλι παλληκαράκι.

Ευχαριστώ που μου δώσατε την ευκαιρία να φάω -και να δώσω- ξύλο στα ΜΑΤ, με τα οποία είχα να αντιπαρατεθώ από τη δεκαετία του ‘80.

Ευχαριστώ που μου ξαναθυμίσατε την απίστευτη, σχεδόν ερωτική, αίσθηση των δακρυγόνων. Δάκρυσα από συγκίνηση.

Ευχαριστώ που μεσολαβήσατε να τα ξαναβρώ με τον συνάδελφο Θανάση. Είχαμε τσακωθεί για τα πολιτικά αλλά, χάρη σ’ εσάς, δώσαμε τα χέρια. Βλέπετε, οι εμπνευσμένες σας ενέργειες απαξίωσης του λιμανιού και του προσωπικού του, μας έφεραν πιο κοντά. Και μετά σου λένε για το χρυσό…

Ποτέ, κ. Αναστασόπουλέ μου, οι σχέσεις με τους συναδέλφους δεν ήταν καλύτερες! Τώρα περνάμε τα απογεύματά μας μαζί, περπατώντας στους δρόμους του Πειραιά με αποφασιστικό βήμα -εξαίρετη γυμναστική-, ενώνουμε τις φωνές μας σε μιαν εξαίσια χορωδία που αποδοκιμάζει εσάς, τον υπουργό σας και την κυβέρνησή σας.

Σας ευχαριστώ που δώσατε νέα πνοή στο συνδικαλισμό μας και αναζωπυρώσατε τη μαχητικότητά μας. Μας είδατε, αλήθεια, στην Πλατεία Κοραή; Μας ακούσατε κάτω από το γραφείο σας; Είμαστε ΟΛΟΙ εκεί: νεοδημοκράτες, πασόκοι, αριστεροί, όλοι μια φωνή και μια γροθιά. Και στα μπλουζάκια μας, κ. Αναστασόπουλε, δεν είχαμε τα σηματάκια των κομμάτων μας, αλλά το σήμα του ΟΛΠ.

Γιατί, σε αντίθεση μ’ εσάς κ. Αναστασόπουλε, για μας το λιμάνι είναι το ψωμί των παιδιών μας και όχι εντεταλμένη αρπαχτή. Στη δική μας πλάτη στηρίζεται όλα αυτά τα χρόνια, τα δικά μας χέρια το σήκωσαν ψηλά, με τη δική μας καρδιά ζει.

Σας ευχαριστώ για άλλη μια φορά, που μου τα θυμίσατε όλα αυτά. Θα τα πούμε, κ. Αναστασόπουλε, θα με βρείτε μπροστά σας, απέναντί σας.

Υ.Γ.: Βέβαια, “παίζει” και το ενδεχόμενο, όλα αυτά να μην τα κάνετε για μένα, απλά να είστε λίγος ως κηπουρός, για τον μεγάλο κήπο που είναι ο ΟΛΠ. Γι αυτό θέλετε να τον κάνετε παρτέρι, για να τον φέρετε στα μέτρα σας…

*Ο Διευθύνων Σύμβουλος του Ο.Λ.Π. απευθύνθηκε με επιστολή του προσωπικά σε κάθε έναν από τους εργαζόμενους στον Ο.Λ.Π. Η επιστολή έφτασε σπίτια μας με ταχυμεταφορέα. Το ανωτέρω κείμενο αποτελεί απάντηση σε αυτή την επιστολή και κυκλοφόρησε σήμερα στα μαίηλ των υπαλλήλων του Ο.Λ.Π.

Η πρόσφατη ανακοίνωση του ΥΕΝΑΝΠ κ. Βουλγαράκη για την πρόθεση της κυβέρνησης να παραχωρήσει σε ιδιώτες τις πλέον κερδοφόρες δραστηριότητες των Οργανισμών Λιμένα Πειραιά (ΟΛΠ) και Θεσσαλονίκης (ΟΛΘ) έρχεται σε συνέχεια των αποτυχημένων προσπαθειών του προκατόχου του κ. Κεφαλογιάννη. Προσπάθειες οι οποίες απέτυχαν χάρη στους αγώνες των εργαζομένων στα λιμάνια που δεν επέτρεψαν να ευοδωθούν οι σχεδιασμοί της κυβέρνησης.

Η κυβέρνηση στηριζόμενη στα επιχειρήματα - μύθους που αναφέρονται παρακάτω, επιχειρεί να χαρίσει, επί της ουσίας, σε ιδιώτες τις πλέον προσοδοφόρες δραστηριότητες των δύο λιμανιών, παραπλανώντας τους πολίτες προκειμένου να εξασφαλίσει την κοινωνική συναίνεση.

1^ο επιχείρημα: Ο αναγκαίος εκσυγχρονισμός των λιμανιών Πειραιά και Θεσσαλονίκης μπορεί να γίνει μόνο μέσω της παραχώρησης δραστηριοτήτων των δύο λιμανιών σε ιδιωτικές εταιρίες.

Ποια είναι η πραγματικότητα: Οι δύο Οργανισμοί που διαχειρίζονται τα λιμάνια Πειραιά και Θεσσαλονίκης δεν ήταν ποτέ ελλειμματικοί. Τουναντίον τα τελευταία χρόνια παρουσιάζουν εξαιρετικά ποσοστά κερδοφορίας. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι το πρώτο 9μηνο του 2007 ο ΟΛΠ παρουσίασε κέρδη 74% προ φόρων και ο ΟΛΘ 190%. Και οι δύο Οργανισμοί χρηματοδοτούν από τα αποθεματικά τους τα επενδυτικά προγράμματα εκσυγχρονισμού τους. Τα πλέον δαπανηρά έργα υποδομής στα δύο λιμάνια (ο προβλήτας 1 στον ΟΛΠ και ο προβλήτας 6 στον ΟΛΘ) υλοποιούνται ήδη με δαπάνες των δύο Οργανισμών και είναι άξιο απορίας ποια θα είναι η συνεισφορά των ιδιωτών επενδυτών στην αναβάθμιση των δύο λιμανιών. Όταν ιδίως έχει γίνει γνωστό ότι οι διακηρύξεις των διαγωνισμών δεν θέτουν κανένα σοβαρό ποιοτικό ή αναπτυξιακό κριτήριο. Δεν φαίνεται να υπάρχει καμία αναφορά σε εξοπλισμό, σε είδος τεχνογνωσίας που θα φέρουν οι ιδιωτικές εταιρείες.

2^ο επιχείρημα: Η είσοδος ιδιωτών στους δύο λιμένες είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την εξασφάλιση αυξημένης εμπορευματικής κίνησης.

Ποια είναι η πραγματικότητα: Η ζήτηση τερματικών σταθμών για την διακίνηση εμπορευματοκιβωτίων στα δύο λιμάνια είναι εξαιρετικά υψηλή. Ορισμένες χρονικές περιόδους δε, αυτά αδυνατούν να την εξυπηρετήσουν γιατί οι υφιστάμενες υποδομές δεν επαρκούν. Άλλωστε σύμφωνα με στοιχεία του ΥΕΝΑΝΠ μέχρι το 2015 η ζήτηση για διακίνηση εμπορευματοκιβωτίων στη Μεσόγειο αναμένεται να αυξηθεί κατά 137%, ενώ η αύξηση της δυνατότητας των υφιστάμενων λιμανιών να την εξυπηρετήσουν θα εξακολουθήσει να υπολείπεται σημαντικά. Το γεγονός αυτό θα δημιουργήσει τεράστια ζήτηση τερματικών σταθμών για τη διαχείριση εμπορευματοκιβωτίων στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και στη χώρα μας. Η αξιοπιστία των προσφερόμενων υπηρεσιών και η γεωγραφική θέση των δύο λιμανιών είναι αποδεδειγμένα τα καλύτερα κριτήρια για την προσέλκυση πελατών και ασφαλώς όχι το ιδιοκτησιακό τους καθεστώς αφού σε καμία χώρα διεθνώς δεν απομονώθηκαν τα δημόσια λιμάνια από την παγκόσμια αγορά. Τέλος, από πουθενά δεν προκύπτει ότι η παραχώρηση των δραστηριοτήτων των δύο λιμανιών σε ιδιώτες θα εξασφαλίσει περισσότερα φορτία.

3^ο επιχείρημα: Τα δύο λιμάνια δεν κατορθώνουν να εκμεταλλευτούν το πλεονέκτημα της γεωγραφικής τους θέσης παρουσιάζοντας ταυτόχρονα χαμηλή παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα.

Ποια είναι η πραγματικότητα: Πιο πάνω αναφέρθηκε ότι τα δύο λιμάνια εξυπηρετούν ήδη μεγάλο όγκο φορτίων γεγονός που διαψεύδει τα ανωτέρω αναφερόμενα επιχειρήματα. Η χαμηλή παραγωγικότητα διαψεύδεται από τους ετήσιους απολογισμούς των διοικήσεων στις Γενικές Συνελεύσεις Μετόχων. Η κυβέρνηση πρέπει να αποφασίσει ποια περιγραφή είναι αληθής και ποια όχι. Διογκώνει υπαρκτά προβλήματα λειτουργίας, ξεχνώντας παράλληλα να αναφέρει ότι οφείλονται αποκλειστικά και μόνο τόσο σε κυβερνητικές αποφάσεις όσο και στον τρόπο διαχείρισης που ακολούθησαν στα δύο λιμάνια οι εκάστοτε κομματικά διορισμένες διοικήσεις τους. Αυτοί που είχαν και έχουν την ευθύνη διοίκησης των δύο λιμανιών τα τελευταία χρόνια, είναι τουλάχιστον παράλογο να επικρίνουν τον τρόπο λειτουργίας που οι ίδιοι τους επέβαλαν.

4^ο επιχείρημα: Η παραχώρηση δραστηριοτήτων σε ιδιώτες θα έχει θετικές επιπτώσεις στην οικονομία καθώς και σε άλλες επιχειρηματικές δραστηριότητες.

Ποια είναι η πραγματικότητα: Η διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα των λιμανιών δίνει τη δυνατότητα στις εκάστοτε κυβερνήσεις να ελέγχουν τις τιμές των λιμενικών υπηρεσιών, συγκρατώντας το κόστος μεταφοράς και αντίστοιχα τις τιμές των εισαγόμενων και των εξαγόμενων προϊόντων. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι τα τιμολόγια του ΟΛΠ από το 1997-2001 δεν είχαν καμία αύξηση, το 2001 υπήρξε μικρή αναμόρφωση και αυξήθηκαν ξανά 6% το 2006. Το 2007 δεν έγινε καμία αύξηση τιμολογίων ενώ για το 2008 έχει προσυμφωνηθεί αύξηση 3,5-4%. Με την παραχώρηση των λιμανιών σε ιδιώτες και την δεσπόζουσα θέση που αναμένεται να έχουν αυτοί στην διαχείριση των Σταθμών Εμπορευματοκιβωτίων (ΣΕΜΠΟ), το κράτος χάνει αυτή τη δυνατότητα, γεγονός που αναμένεται να επιφέρει αύξηση στο κόστος μεταφοράς και στις τιμές των προϊόντων στην αγορά. Νωπό άλλωστε είναι το δείγμα γραφής αυτής της πολιτικής στην ακτοπλοΐα που οδηγεί σε συνεχείς αυξήσεις των τιμολογίων. Οι καταναλωτές και οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες λοιπόν θα κληθούν να πληρώσουν για άλλη μια φορά το κόστος των κυβερνητικών επιλογών ενώ θα πληγεί και η ανταγωνιστικότητα των Ελληνικών εξαγωγών. Για να γίνει η εικόνα πιο σαφής αναφέρουμε ότι από το λιμάνι του Πειραιά καλύπτεται το 78% της τροφοδοσίας των νησιών και το 67% των εισαγωγών και των εξαγωγών της Αττικής.

5^ο επιχείρημα: Η παραχώρηση δραστηριοτήτων των δύο λιμανιών σε ιδιώτες θα αυξήσει τα έσοδα των Οργανισμών Λιμένα Πειραιά και Θεσσαλονίκης.

Ποια είναι η πραγματικότητα: Η προσδοκία της κυβέρνησης ότι η παραχώρηση της διακίνησης εμπορευματοκιβωτίων σε ιδιώτες θα αποφέρει στους δύο Οργανισμούς ετήσια έσοδα μεγαλύτερα από αυτά που μπορούν να εξασφαλίσουν από τη διαχείριση της συγκεκριμένης δραστηριότητας, δεν μπορεί να στηριχθεί σε λογικά επιχειρήματα για δύο λόγους:

α) Το εργασιακό κόστος, στα ευρωπαϊκά και αμερικανικά λιμάνια σε κάθε περίπτωση ξεπερνά το 50%. Στους δύο οργανισμούς πέρυσι κυμάνθηκε στο 55%.

β) Οι ιδιώτες θα πρέπει να διασφαλίζουν μία ικανοποιητική κερδοφορία, να καταβάλλουν κάποιο το κόστος των όποιων επενδύσεων και να εξασφαλίζουν στον ΟΛΠ έσοδα που θα υπερβαίνουν την κερδοφορία που θα εξασφάλιζε με τη διαχείριση του σταθμού μετά την ολοκλήρωση του επενδυτικού του προγράμματος. Η επιλογή της παραχώρησης δραστηριοτήτων σε ιδιώτες θα στερήσει τους δύο Οργανισμούς αλλά και το Ελληνικό Δημόσιο που αποτελεί το βασικό τους μέτοχο από σημαντικά έσοδα τα οποία χαρίζονται ουσιαστικά σε ιδιωτικά συμφέροντα.

6^ο επιχείρημα: Θα διασφαλιστούν πλήρως οι εργαζόμενοι και τα δικαιώματα τους.

Ποια είναι η πραγματικότητα: Από τα προαναφερθέντα στοιχεία αναρωτιέται κανείς πώς εννοεί η κυβέρνηση τη μεγιστοποίηση του κοινωνικού οφέλους από την παραχώρηση των Σ.ΕΜΠΟ σε ιδιώτες. Ανάλογα θα είναι τα «οφέλη» που θα προκύψουν για τους εργαζόμενους στα λιμάνια, παρά τις δηλώσεις της κυβέρνησης περί διασφάλισης τους και τις υποσχέσεις που μοίρασε προκειμένου να προκαλέσει ρήγματα στο μέτωπο των εργαζομένων και να προλάβει τις αντιδράσεις τους. Άλλωστε είναι σαφές είναι το πώς αντιμετωπίζει η κυβέρνηση τους εργαζόμενους και τα δικαιώματά τους. Με τις Κοινές Υπουργικές Αποφάσεις που ψήφισε το καλοκαίρι επιχειρεί να καταργήσει τον θεσμό των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων Οι αποδοχές των νεοπροσλαμβανόμενων στα λιμάνια, αποφασίζονται μονομερώς από τα Διοικητικά Συμβούλια των δύο Οργανισμών, κατά παρέκκλιση των διατάξεων του Γενικού Κανονισμού Προσωπικού και των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Οι όποιες πρόσθετες παροχές μπορούν να τροποποιηθούν και να ανακληθούν οποτεδήποτε από τα Δ.Σ. των δύο Οργανισμών. Αυτού του είδους τις εργασιακές σχέσεις προτίθεται να εγκαθιδρύσει με όπλο την πίεση που θα επιφέρει για τα εργασιακά δικαιώματα, η διαχείριση των Σ.ΕΜΠΟ από ιδιώτες.

Για όλους τους παραπάνω λόγους οφείλουμε:

• να αντιταχθούμε στο ξεπούλημα των δύο λιμανιών και να αποτρέψουμε τις αρνητικές επιπτώσεις που θα επιφέρουν στην κοινωνία οι επιλογές της κυβέρνησης
• να παλέψουμε για σύγχρονα δημόσια λιμάνια – μοχλούς οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης

Η κυβέρνηση και η Διοίκηση του ΟΛΠ αποφάσισαν να εισάγουν στο Δ.Σ./ΟΛΠ το θέμα της εκποίησης του Σ.ΕΜΠΟ την Παρασκευή 11.1.2008 στις 7.00 μ.μ. Επιχειρούν με συνοπτικές διαδικασίες και στην κυριολεξία «νύχτα» να ξεκινήσουν το ξεπούλημα του Σ.ΕΜΠΟ και κατ’ επέκταση του Λιμανιού.

Κατόπιν αυτού, η Ομοσπονδία Μονίμων Υπαλλήλων Λιμένων Ελλάδας και η Ένωση Λιμενεργατών ΟΛΠ πραγματοποιούν συγκέντρωση και πορεία στον Πειραιά, στην Πλατεία Καραϊσκάκη, την Παρασκευή 11.1.2008 και ώρα 5.30 μ.μ.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΕΧΕΙ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ, ΚΟΡΥΦΩΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΑΛΛΕΠΑΛΛΗΛΕΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΕΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ.

Ήταν μια σταλιά, ένα χνουδωτό κανελί μπαλάκι, ένα γατί γατένιο. Και ήταν πανικόβλητο. Μάνα του πρέπει να ήταν η “γάτα του Κώστα”, εκείνη η φουντωτή κεραμιδόγατα, που η καλή της μοίρα την οδήγησε μέχρι το πάρκινγκ των γραφείων μας, στο φυλάκιο του Κώστα. Από εκείνη την ημέρα δεν της έλειψαν ποτέ τα χάδια, το φαΐ, το νερό. Με αυτήν, ακριβώς, τη σειρά.

Η γάτα ήταν εξαφανισμένη. Το γατί (μοναδικό της ζωντανό παιδάκι, άραγε; δεν είχαμε δει άλλα), αφού την αναζήτησε σε όλο το πάρκινγκ νιαουρίζοντας, τρόμαξε από το στρίγκλισμα των ελαστικών του Κυριάκου, που φρέναρε για να μην το πατήσει, καθώς πετάχτηκε εμπρός του. Τινάχτηκε αριστερά, πήδηξε πάνω στη ρόδα του αυτοκινήτου της Καίτης και από εκεί χώθηκε στη μηχανή. Και έπιασε να νιαουρίζει σπαραχτικά. Η επιχείρηση “βγάλε από τη μηχανή το γατένιο το γατί” είχε μόλις αρχίσει!

Η Καίτη άνοιξε το καπώ της μηχανής και με διάφορα “ψι ψι” και “ξουτ, καλέ” προσπάθησε, εις μάτην, να το διώξει. Μόνο όταν άρχισε να χτυπά με το δαχτυλίδι της τα μεταλλικά μέρη της μηχανής, το γατί, σκούζοντας πάντα, πετάχτηκε έξω, έτρεξε στη ρόδα του αυτοκινήτου της Σοφίας και, χόπλα!, χώθηκε στη μηχανή του!

Για να μην σας τα πολυλογώ, τρίχες του γατιού φιλοξενούν οι μηχανές των αυτοκινήτων των: Δημοσθένη, Αντωνίας, ενός συναλλασσομένου, Νικόλα, Λίλας, άλλου συναλλασσομένου και του δικού μου, το οποίο ήταν και το τελευταίο που δέχτηκε τη γατένια “εισβολή”.

Με κινήσεις κομάντο, μελετημένες μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, πονηριά αλεπούς και αποφασιστικότητα έλληνα ψηφοφόρου στις εκλογές της 16ης Σεπτέμβρη, έχωσα το χέρι μέχρι τον αγκώνα στη μηχανή και σβέρκωσα το γατί (ειδικότης αποκτηθείσα και εξασκηθείσα επί Τούλη)!

Την υπόλοιπη μέρα, και μέχρι που δέησε η μάνα του να κάνει την εμφάνισή της, είχα (πάνω) στο γραφείο μου ένα γατί γατένιο να παλεύει με τα δάχτυλά μου, να κοιμάται στα χαρτιά μου και να τσουλάει με τα πατουσάκια του τα μολύβια μου!

Οι άνθρωποι που δουλεύετε μαζί. Που περνάς κοντά τους περισσότερες ώρες απ’ ό,τι με την οικογένειά σου, τους φίλους σου, τα πρόσωπα, τέλος πάντων, που έχεις επιλέξει ν’ αγαπάς και να έχεις στη ζωή σου. Οι συνάδελφοι και οι σχέσεις μαζί τους.

Πριν γίνω δημόσιος υπάλληλος, τα πράγματα ήταν απλά. Είχα να κάνω με λίγα άτομα, όσους συναδέλφους καθηγητές εργάζονταν μαζί μου στο φροντιστήριο. Οι σχέσεις ήταν από πολύ καλές έως άριστες, ο καθένας είχε τα τμήματά του, κανείς δεν μπερδευόταν στα πόδια κανενός, δεν υπήρχε επικάλυψη αρμοδιοτήτων. Ο συνδικαλισμός ήταν αγνός, καθαρός, ενθουσιώδης και ουσιαστικός. Και στο «ΒΥΡΩΝΑ», το σύλλογο των καθηγητών ξένων γλωσσών, είχαμε καταφέρει να τον κρατάμε σε πολύ υψηλά επίπεδα.

Από αυτό το ιδανικό περιβάλλον, βρέθηκα σε ένα Ν.Π.Δ.Δ. Και προσγειώθηκα ανώμαλα, σε όλους τους τομείς.

Οι συνάδελφοι ανήκαν σε όλα τα μορφωτικά επίπεδα και τα κοινωνικά στρώματα, σε διαφορετικές γενιές, με διαφορετικά βιώματα, πολιτικά πιστεύω και πεποιθήσεις. Και οι συνδικαλιστές ήταν επαγγελματίες, με ξύλινη γλώσσα, άμεσα κατευθυνόμενοι. Και –κυρίως- άνευ επαγγελματικού αντικειμένου, οι περισσότεροι, τουλάχιστον, από αυτούς. Δεν είχαν γραφείο και συγκεκριμένο αντικείμενο να διεκπεραιώσουν, δεν είχαν ωράριο να τηρήσουν, δεν είχαν προϊστάμενο να λογοδοτήσουν. Έκαναν, όμως, συνδικαλισμό. Στην ουσία ξεπουλούσαν αγώνες, εξαγόραζαν συνειδήσεις, βόλευαν τους «ημέτερους». Ήταν, όμως, «δημοκρατικά» εκλεγμένοι. Και μας «αντιπροσώπευαν».

Και, βέβαια, οι συνδικαλιστές μας (πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων), ήταν ο καθρέφτης των ανθρώπων που τους είχαν εκλέξει. Άνθρωποι που θεωρούσαν μεγαλύτερη επιτυχία της ζωής τους αυτή τη «θεσούλα στο δημόσιο», που τους είχε εξασφαλίσει «ο μπάρμπας απ’ την Κορώνη». Δεν είναι ανέκδοτο το ότι επί σειρά ετών, παλαιότερα, έφταναν τηλεγραφήματα από τη Μάνη «εγεννήθη άρρεν, κρατήσατε θέσιν εις λιμένα». Άνθρωποι που η προσωπική ζωή των άλλων, τους απασχολούσε περισσότερο απ’ ότι οι προθεσμίες μέσα στις οποίες έπρεπε να φέρουν σε πέρας τα καθήκοντά τους. Tα reality shows, οι σαπουνόπερες και τα παντός είδους serials, ήταν η αγαπημένη θεματολογία των συζητήσεων στο γραφείο, κατά τον πρωϊνό καφέ αλλά και κατά τη διάρκεια της ημέρας. Συζητήσεις, στις οποίες δεν μπόρεσα ποτέ να ενταχθώ και να συμμετέχω «δημιουργικά».

Έχοντας ήδη πίσω μου δέκα χρόνια δουλειάς στον ιδιωτικό τομέα, σε συνθήκες μεγάλων απαιτήσεων, και έχοντας προλάβει να «χτίσω» μιαν αξιόλογη και πετυχημένη καριέρα, μου ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να προσαρμοστώ στους αργούς ρυθμούς και την «ιδεολογία» του δημοσίου υπαλλήλου. Είκοσι χρόνια μετά παραμένω, ευτυχώς, απροσάρμοστη.

Κάτι άλλο που ουδέποτε μπόρεσα να κατανοήσω, να εξηγήσω και να δικαιολογήσω ήταν τα πισώπλατα μαχαιρώματα και το θάψιμο μεταξύ συναδέλφων. Πρακτικές που μπορεί, αν σαφώς όχι να δικαιολογηθούν, εντούτοις να γίνουν κατανοητές στον ιδιωτικό τομέα, εκεί που η θέση του εργαζόμενου είναι απόλυτα επισφαλής και, ενίοτε, αυτό μεταφράζεται στην πεποίθηση του δόγματος «ο θάνατός σου η ζωή μου». Όμως στο δημόσιο, που η θέση καθενός δεν διακυβεύεται (εκτός αν αποδειχθεί καταχραστής ή επίορκος, κι αυτό όχι πάντα…), αυτές οι πρακτικές δεν έπαψαν ποτέ να με κάνουν να απορώ και να θυμώνω.

Φυσικά, μέσα σ’ αυτά τα είκοσι χρόνια, βρήκα ανθρώπους, ανάμεσα στους συναδέλφους μου, με τους οποίους μπόρεσα να επικοινωνήσω ουσιαστικά. Άτομα με κοινά ενδιαφέροντα, παρόμοια κουλτούρα, κοινή αισθητική, ταυτόσημες αρχές. Αυτοί οι συνάδελφοι έγιναν, στην πορεία, φίλοι. Μπήκαμε ο ένας στο σπίτι του άλλου, γνωρίστηκαν οι οικογένειές μας, έκαναν παρέα τα παιδιά μας.

Η Αναστασία, ο Αχιλλέας, ο Δημήτρης, η Σοφία, η Δήμητρα, η Ρούλα, ο Γιάννης, η Μαρία, ο Θανάσης, το Μαράκι, η Μαίρη, ο Σπύρος, η Πόπη, ο Δήμος, η Αντωνία, είναι μερικοί από τους λόγους που ακόμα χαμογελώ το πρωί, ξεκινώντας για το γραφείο!