Shine on, you crazy diamond!

Στη γωνία, πάνω στο σκαμνί. Ή όρθια, στο ένα πόδι. Έτσι με έχεις βάλει τιμωρία. Σαν να μην ήξερα την αλφαβήτα μου ή σαν να τραβούσα την κοτσίδα της μπροστινής.

Το μόνο που μένει είναι να μου φορέσεις μέχρι τ΄ αυτιά κι εκείνο το χαζό, χάρτινο καπέλο των κακών μαθητών, αυτό ντε, που φοράνε στη Δύση, το dunce cap.

Κι όμως… Όλα τα γράμματα τα ξέρω εγώ.

Σ, Α, Γ, Α, Π, Α, Ω.

Είδες;

Πόσες φορές δεν σου έχω τραγουδήσει αυτό το «θάσαι πάντα δικός μου, θάμαστε πάντα μαζί»; Ξέρεις γιατί;

Γιατί ότι πολύ αγαπήσαμε, ζει για πάντα μέσα μας: το κουβαλάμε στην καρδιά μας, κυκλοφορεί στο αίμα μας, κρύβεται πίσω από τον αμφιβληστροειδή μας, κρεμιέται στις άκρες των χειλιών μας, σα χαμόγελο.

Θάμαστε πάντα μαζί. Γιατί πολύ σ’ αγάπησα.

Η πιο όμορφη στιγμή του έρωτα είναι αυτή της πρώτης συνάντησης, όταν όλα, ακόμα, είναι αθώα και τίποτα δεν έχει ειπωθεί.

Σαν ένας χορός.

Στο τέλος του έρωτα το παιχνίδι κερδίζει όχι αυτός που φεύγει, ούτε εκείνος που μένει.

Μόνο αυτός που θυμάται τα βήματα.

Όταν ο έρωτας πεθαίνει μια φορά, σε στοιχειώνει.

Κυκλοφορεί στο αίμα σου, σε δηλητηριάζει με καπνό και αλκοόλ, τρέφεται από τον χρόνο σου, παραλύει τους μύς των χειλιών σου να μην μπορείς να σχηματίσεις φιλί για άλλον.

Κάθε έρωτας πρέπει να πεθαίνει δυο φορές.

Μόνο τότε μπορεί από λυγμός να γίνει χαμόγελο.

Στόχω ξαναπεί: κόκκινο είναι το χρώμα της αγάπης, γιατί είναι γεμάτη από αίμα.

Ποτάμι είναι, κι όχι έπιπλο με συρταράκια, να τακτοποιείς αισθήματα, όμορφα διπλωμένα.

Παραπόταμοί της είναι τα αισθήματα, άγριοι και φουσκωμένοι, που ψάχνουν το δρόμο να ενωθούν με το ποτάμι. Αν εμποδίσεις τη ροή τους, θα πνίξουν την πόλη σου.

Άστα ελεύθερα.

Θα ήθελα να ήμουν εκεί
όταν γνώριζες την πρώτη αγάπη,
όταν ένοιωθες τον πρώτο φόβο,
όταν βίωνες την πρώτη αποτυχία,
όταν γευόσουν το πρώτο φιλί,
όταν έπαιρνες την πρώτη επιβεβαίωση,
όταν έκανες το πρώτο λάθος,
όταν βυθιζόσουν στο πρώτο πένθος….
Έχασα τα νιάτα σου.
Διεκδικώ τα γεράματά σου.

Μέρες-δολοφόνοι, ώρες-καρμανιόλες, λεπτά-αγχόνες.

Είναι το τίμημα που πληρώνω για το βύθισμα στα χρώματα, το κολύμπι στο φως.

Κανείς δεν περνά αναίμακτα από το μονοπάτι της αγάπης, Αγάπη μου.