Shine on, you crazy diamond!

Θα σου πω για το όνειρο που είδα.

Είχα, λέει, με κάποιον απροσδιόριστο τρόπο, γίνει αόρατη. Ίσως να είχα φάει ή πιει κάτι, όπως η Αλίκη, μόνο που αντί να αυξομειώνεται το ύψος μου, εγώ έγινα αόρατη.

Και ήρθα στο σπίτι σου, πάλι με έναν απροσδιόριστο τρόπο. Μπήκα μέσα, σαν κυρία, κάθισα στο σαλόνι σας, δίπλα στο τζάκι, περιπλανήθηκα στα δωμάτια, διόρθωσα εκείνη την κουρτίνα που κρέμεται μήνες τώρα.

Εσύ με έβλεπες, πανικοβλήθηκες, σου εξήγησα πως δεν με έβλεπε κανείς άλλος και να μην ανησυχείς.

Καθίσατε στο τραπέζι για φαγητό, κάθισα δίπλα σου σε μια καρέκλα. Κανείς δεν έδειχνε να με βλέπει, κανείς άλλος εκτός από σένα. Απολάμβανα την κάθε στιγμή, να σε βλέπω να κινείσαι στο χώρο σου, να μιλάς με τους ανθρώπους σου, και να μου ρίχνεις κλεφτές ματιές.

Ξαφνικά, η γυναίκα σου άφησε ένα πιάτο μπροστά μου, με σέρβιρε κανονικά, σαν να ήμουν καλεσμένη στο τραπέζι σας. Πάγωσα, κι εσύ μαζί μου.

«Με βλέπεις; Με ακούς;», της ψιθύρισα.

Με κοίταξε κατάματα. «Ό,τι αγαπάμε ή μισούμε πολύ, καταλαμβάνει ολόκληρο το οπτικό μας πεδίο, δεν μας επιτρέπει να βλέπουμε άλλα πράγματα, είναι διαρκώς μπροστά στα μάτια μας. Φυσικά και σε βλέπω. Σε έχω πολύ μισήσει», μου απάντησε.

Ο μικρός σου γιος έβαλε κρασί στο ποτήρι μου. «Κι εσύ με βλέπεις;», ρώτησα ακόμα πιο έκπληκτη.

«Τα παιδιά βλέπουν ό,τι βλέπουν και οι γονείς τους», αποκρίθηκε. «Ο πατέρας μου σε βλέπει επειδή σ’ αγαπάει, η μάνα μου επειδή σε μισεί. Εγώ σε βλέπω απλά, επειδή σε βλέπουν αυτοί».

Μια πόρτα άνοιξε και μπήκε η αδελφή σου. Μου έδωσε το χέρι της σε χειραψία. «Εσύ, γιατί με βλέπεις;», ρώτησα παραιτημένη.

«Όταν κάτι το βλέπουν όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν το βλέπεις εσύ αρχικά, αποκτά υπόσταση και τότε γίνεται ορατό και στα δικά σου μάτια», είπε.

Εσύ δεν είπες τίποτα.

Και μετά, ξαφνικά, βρέθηκα αλλού. Δεν θυμάμαι αν έφυγα μόνη μου ή με έδιωξες.

Ξύπνησα με ένα παράπονο στα χείλη. Η γυναίκα σου δεν είχε μόνο εσένα που αγαπώ, είχε και την καλύτερη ατάκα στο όνειρο. Δεν είναι δίκαιο, σου λέω, κανείς δεν μπορεί να τα έχει όλα!

Υπάρχει πάντα μια μέρα που οι καρδιές γιορτάζουν. Για κάθε καρδιά είναι η μέρα που –για κάποιο λόγο- χτυπάει πιο γρήγορα, πιο δυνατά, πιο ευτυχισμένα ή πιο λυπητερά. Είναι η ημερομηνία που έχει χαραχτεί πάνω της, βαθιά και μόνιμα.

Η δική μου η καρδιά, πια, έχει τη γιορτή της κάθε Εαρινή Ισημερία.

Χρόνια σου πολλά, καρδιά μου!

*Vernal Equinox: In astronomy, the vernal equinox (spring equinox, march equinox, or northward equinox) is the equinox at the beginning of spring in the northern hemisphere: the moment when the sun appears to cross the celestial equator, heading northward. The equinox occurs around March 20-22, varying slightly each year according to the 400 year cycle of leap years in the Gregorian Calendar. At the present time, the vernal equinox occurs as the sun moves through the constellation Pisces.

Ο έρωτας ξενυχτάει τα ήσυχα βράδια.

Ο έρωτας διαβάζει τραγούδια.

Ο έρωτας κρύβεται σε ανεπίδοτα sms.

Ο έρωτας κοιμάται σε ένα μεγάλο κρεβάτι με μικρά σεντόνια.

Ο έρωτας γιορτάζει την εαρινή ισημερία.

Ο έρωτας είναι η μυρωδιά στη δεξιά παλάμη μου.

…και χτες μες στην πορεία περνούσα γελαστή.

Όσο βαρούν τα σίδερα αμάν αμάν
Βαρούν τα μαύρα ρούχα
Γιατί τα φόρεσα κι εγώ κόσμε ψεύτη
Για μιαν αγάπη που’ χα.

Αμάν είχα και υστερήθηκα το μωρό μου
Θυμούμαι και στενάζω
Άνοιξε γης μέσα να μπω αμάν αμάν
Κόσμο να μην κοιτάζω.

         (τραγουδά ο Μιχάλης Τζουγανάκης)

…Βγαίνεις στο δρόμο και σκουπίζεις τα αίματά μου
κι όσα μου είπες δεν μπορείς να τα πιστέψεις
“να μην ξεχάσεις να πιαστείς απ’ τα όνειρά σου”
“να μην φοβάσαι η ζωή είναι μπροστά σου”
πόσες βλακείες είπες για να ξεμπερδέψεις…

(Τους στίχους, σε α’ πρόσωπο, έγραψε ο Οδυσσέας Ιωάννου και τους έντυσε με μουσική ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης)

Θυμάσαι που σου είχα πει πως είχα κάτι μικρό να σου δώσω; Κάτι που είχα πάρει για τη γιορτή σου; Η γιορτή σου πέρασε πια κι εγώ δεν σε είδα. Από κοντά. Γιατί από μακριά πολλές φορές σ’ έχω δει, χωρίς να το ξέρεις, στη δουλειά και στην ξεκούρασή σου. Είναι καιρός που δεν έρχομαι να σε δω, προσπαθώ να σβήσω τη μορφή σου από τα μάτια και το μυαλό μου.

Σήμερα είναι η δική μου γιορτή και μου χάρισα αυτό το μικρό αντικείμενο που είχα για σένα. Το έβγαλα από το κουτάκι του, που είχε αρχίσει να σκονίζεται και το κράτησα στο χέρι μου. Ήταν δικό σου από τη στιγμή που το είδα. Τώρα, πια, μου ανήκει. Για τη γιορτή μου, μου χάρισα τον ασημένιο σου σελιδοδείκτη.

Μην ξεχαστείς και μου τηλεφωνήσεις για χρόνια πολλά.

Ξέρεις πως δεν ακούω στο «Κατερίνα».