Archive for the ‘Sports’ Category
Veni, vidi, vici!
Η σκοτεινή, της ζωής μου, περίοδος
Έχουμε πει ότι τα σόγια, αμφοτέρων των γονέων, είναι εκ Πειραιώς. Εκ Πειραιώς, επίσης, και η συντριπτική πλειοψηφία των γαμπρών – νυφών που έγιναν εκατέρωθεν. Με μια ή δύο εξαιρέσεις ΕΘΝΙΚΟφρόνων (ναι καλέ, την ομάδα εννοώ, από τους άλλους δεν έχουμε στο σόι, τι μας περάσατε?), οι υπόλοιποι, ΟΛΟΙ οι υπόλοιποι είμεθα Ολυμπιακοί. Αναντάμ παπαντάμ! Ακόμα και οι γυναίκες, που δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι το ποδόσφαιρο είναι το all time favorite άθλημά μας, υποστηρίζουμε τον Ολυμπιακό. Λόγω οικογενειακής παραδόσεως και πολιτιστικών καταβολών!Έτσι και εγώ: ολυμπιακάκι εξ απαλών ονύχων. Και τι άλλο θα μπορούσα να ήμουν στο κέντρο του Πειραιά? Κάποια στιγμή, όμως, το σπίτι που έχτιζαν οι γονείς στην Αθήνα τελείωσε και μετακομίσαμε. Με σπαραγμό ψυχής άφησα τους συμμαθητές στο σχολείου και τους φίλους στις πλατείες Κοραή, Αλεξάνδρας και στο Πασαλιμάνι, στα 9 μου χρόνια, για να κατοικήσω στην Πρωτεύουσα. Και άλλαξα και σχολείο.
Προσαρμόστηκα εύκολα και αμέσως, είναι ίδιον του χαρακτήρα μου. Καινούργιες φιλίες δημιουργήθηκαν, χωρίς να λησμονιούνται οι παλιές. Και, επιτέλους, ξεπέρασα τον άτυχο έρωτά μου για τον Χαρτοπόντικα και βρήκα παρηγοριά στον Δημήτρη. Ψηλός, λεπτός, μελαχροινός αλλάαααα….. ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ!!!! Όπως, εξάλλου και όλα, ΜΑ ΟΛΑ, τα παιδάκια στην τάξη μου. Αντιστεκόμουν σθεναρά σε όλη την τετάρτη δημοτικού, το μικρό Πειραιωτάκι. Υπέμενα στωικά την καζούρα και τα πειράγματα γιατί, όπως με διαβεβαίωναν ο μπαμπάς και οι θείοι στους οποίους παραπονιόμουν, θρησκεία ενδέχεται να αλλάξουμε ως οικογένεια, ομάδα όμως ΠΟΤΕ!
Στην πέμπτη δημοτικού (μιλάμε για το 1971) τα πράγματα αγρίεψαν. Ο Παναθηναϊκός είχε μια λαμπρή πορεία, τα παιδιά στο σχολείο ήταν σε παροξυσμό και ο Δημήτρης άρχισε να με κοιτάει λυπημένα με τα μεγάλα, όμορφα μάτια του. Με έζωσαν τα φίδια. Άρχισα να προβληματίζομαι έντονα: μήπως είμαι λάθος? Μήπως οι άλλοι ξέρουν πιο καλά? Μήπως, τελικά, ο Παναθηναϊκός είναι καλύτερη ομάδα? Μήπως?Και γίνεται το απίστευτο: Ο Παναθηναϊκός περνάει στον Τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών!!! Αντίπαλος: η ομάδα του Ajax. Τόπος διεξαγωγής του μεγάλου τελικού: το Wembley στην Αγγλία Χρόνος διεξαγωγής του μεγάλου τελικού: 2 Ιουνίου 1971 (ναι, σαν σήμερα πριν από 35 χρόνια). Και οι συμμαθητές (αλλά και όλοι οι άλλοι) σε παράκρουση! Και παίρνω τη μεγάλη απόφαση: ΓΙΝΟΜΑΙ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ! Για τους εξής νομίμους και βασίμους λόγους:-ο Δημήτρης είναι Παναθηναϊκός
-όλη η τάξη είναι Παναθηναϊκοί
-κανένας δεν μιλάει για τον Ολυμπιακό
-θέλω κι εγώ να τραγουδάω και να χορεύω μαζί με τους άλλους στα διαλείμματα την παρακάτω διασκευή του Obladi oblada των Beatles:
Φεύγω απ’ το σπίτι μου το πατρικό
Έχω στο Λονδίνο μια δουλειά
Βρήκα σ΄ένα σύντομο λογαριασμό
Πως τα γκολ είναι γλυκά σαν τα φιλιά.
Ένα γκολ, δύο γκολ στον αέρα
Πούσκας, η ομάδα πετά
Ένα γκολ, δύο γκολ τέτοια μέρα
Άνοιξη έχει η καρδιά.
Όταν θα γυρίσω θα στο ξαναπώ
Όσο μ’ αγαπάς πως σ’ αγαπώ
Πράσινο μαντήλι δέσε στα μαλλιά
Τώρα έχω στο Λονδίνο μια δουλειά.
Ένα γκολ, δύο γκολ στον αέρα
Πούσκας, η ομάδα πετά
Ένα γκολ, δύο γκολ τέτοια μέρα
Άνοιξη έχει η καρδιά.
Έτσι και έγινε. Το ίδιο μεσημέρι που αποφάσισα πως, πλέον είμαι Παναθηναϊκός, το ανακοίνωσα στην οικογένεια στο μεσημεριανό τραπέζι.
Νίνα: Θα σκίσουμε στο Γουέμπλεϊ τον Άγιαξ. Είμαστε ομαδάρα ο Παναθηναϊκός.
Μπαμπάς: (δεν μιλάει, πνίγεται με τη μπουκιά του)
Μαμά: Κακούργα, τον έπνιξες τον πατέρα σου!
Αδελφός (ηλικίας 5 ετών): Μπαμπά, η Νίνα λέει κακά λόγια! Η Νίνα λέει κακά λόγια! Είπε Παναθηναϊκός!
Νίνα: Από σήμερα είμαι Παναθηναϊκός.
Μπαμπάς: (δεν μιλάει, πίνει νερό να του περάσει το πνίξιμο)
Μαμά: Ποιος σου έβαλε τέτοιες ιδέες στο μυαλό? Αύριο θα έρθω να μιλήσω με το Δάσκαλό σου!
Αδελφός: (μου ρίχνει κλωτσιά)
Νίνα: Και θα είμαι ό,τι ομάδα θέλω ΕΓΩ!!! (Μετά από αυτό αποχώρησα προς το δωμάτιό μου, χτυπώντας πίσω μου την πόρτα).
Μετά ο Παναθηναϊκός έχασε 2-0 από τον Ajax και δεν ήμουν πια τόσο περήφανη. Παρέμεινα Παναθηναϊκός μέχρι που τελείωσα το Δημοτικό. Μετά, στο γυμνάσιο, επέστρεψα σε σχολειό του Πειραιά και ξαναβρέθηκα με τους παλιούς φίλους. Τον Δημήτρη τον ξέχασα γρήγορα (και αυτόν!) και μαζί του ξέχασα και πως είμαι Παναθηναϊκός, προς ανακούφιση της οικογένειας. Έκτοτε και μέχρι τις μέρες μας, παραμένω γαβράκι που μισοτηγανίστηκε στο τηγάνι του ΠΑΟ, αλλά ζωντάνεψε και ξαναπήδηξε στα νερά του λιμανιού (σαν τα ψαράκια της Πόλης, ένα πράμα!)
31 Μαρτίου 1980
Γεννήθηκε στο Oakville, στην πολιτεία της Alabama, στις 12 Σεπτέμβρη του 1913, έβδομο παιδί σε μια οικογένεια με έντεκα. Το μικρό του όνομα του το έδωσε ένας δάσκαλός του, που κατάλαβε λάθος την προφορά του, όταν το μικρό αγόρι απάντησε στην ερώτησή του «Πως σε λένε?»
Ο Charles Riley, προπονητής στο γυμνάσιο Fairview Junior High, κυριολεκτικά τον μάζεψε από τους δρόμους, τον έβαλε στον στίβο και τον έκανε αθλητή.
Το καλοκαίρι του 1936, η ναζιστική Γερμανία διοργανώνει τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η θεωρία της Αρείας Φυλής επικρατεί, οι αφρικανοί θεωρούνται υποδεέστεροι των λευκών, ίσως ούτε καν άνθρωποι. Η εικόνα της ισχυρής, αναδυόμενης ναζιστικής Γερμανίας επιτάσσει οι γερμανοί αθλητές να κερδίσουν τα περισσότερα μετάλλια.
Την πρώτη ημέρα των αγώνων, ο Χίτλερ σφίγγει το χέρι μόνο των Γερμανών ολυμπιονικών. Η Ολυμπιακή Επιτροπή διαμαρτύρεται και του στέλνει τελεσίγραφο: ή χαιρετά όλους ή κανέναν. Ο Χίτλερ επιλέγει το δεύτερο.
Ο αθλητής, στους Ολυμπιακούς του 1936, εκπροσωπεί την Αμερική και κερδίζει τέσσερα χρυσά μετάλλια: στα 100μ, στα 200, στα 4χ100 και στο άλμα εις μήκος. Το στάδιο τον αποθεώνει και ο Χίτλερ αναγκάζεται να σηκωθεί, ενώ εκείνος περνά εμπρός του, και να του κουνήσει το χέρι, αναγνωρίζοντάς τον.
Η επιστροφή στην Αμερική δεν είναι καθόλου λαμπερή. Παρ’ όλη την επιτυχία του παραμένει ένας «Νέγρος» που μπαινοβγαίνει στα κτήρια από τις εισόδους υπηρεσίας και κάθεται στο πίσω μέρος του λεωφορείου. Η ζωή του δύσκολη, κάνει όλων των ειδών τις δουλειές.
Τα τέσσερα πακέτα τσιγάρα τη μέρα που κάπνιζε, κάνουν τη δική τους. Διάγνωση: καρκίνος του πνεύμονα.
Στις 31 Μαρτίου του 1980, ο Jesse (J.C.) Owens, τρέχει με την ταχύτητα του φωτός προς τ’ αστέρια.
