Shine on, you crazy diamond!

*****

Το blog συμμετέχει στην επέτειο του βομβαρδισμού της Γκερνίκα, αναδημοσιεύοντας ένα παλιότερο ποστ.

*****

Ξύπνησε μόνος στο δωμάτιο του Van Gogh στην Arles. Δεν θυμόταν πως είχε βρεθεί εκεί. Το μόνο που θυμόταν ήταν η προηγούμενη νύχτα, έναστρη και κατάφωτη. Είχαν πιει κάμποσα pastis σ’ εκείνο το καφέ, καθισμένοι στα τραπεζάκια τα αραδιασμένα στον μικρό, λιθόστρωτο δρόμο. Ο ζωγράφος, που κατοικούσε το δώμα του Van Gogh, του μιλούσε διαρκώς. Εκείνος μόλις που άκουγε. Η Juana και το μωρό είχαν μείνει πίσω. Ήταν το μόνο που τον ενδιέφερε.

Πώς μπόρεσε να το κάνει αυτό? Πώς άντεξε να τους αφήσει? Γιατί αφέθηκε να τον πείσουν ότι έπρεπε να πάει στη Γαλλία? Και χτες, Πρωτομαγιά, έφτασαν τα νέα. Η Γκερνίκα είχε ισοπεδωθεί από τις βόμβες των Ναζί, τέσσερις μέρες πριν, στις 26 του Απρίλη. Και η Juana με το μωρό τους ήταν εκεί.

Ένοιωσε να τον πνίγει το μικρό δωμάτιο. Βγήκε. Έξω η έρημος του Dali. Ένα κορίτσι βάδιζε μπροστά του κι ο Άγιος Αντώνιος ξόρκιζε τους πειρασμούς του. Άκουσε το ποδοβολητό ξετρελαμένων ελεφάντων και στο βάθος πέρασε ο Δον Κιχώτης με τον Σάντσο Πάντσα. Ο χρόνος μετριέται σε λειωμένα ρολόγια και η μνήμη εμμένει. Βιαζόταν. Έπρεπε να φτάσει στη Γκερνίκα, στη Juana και στο μωρό. Προσπέρασε αδιάφορος τους αγγέλους του Millet. Δεν πρόσεξε το φέρετρο του μικρού παιδιού ανάμεσά τους.

Και ξαφνικά την είδε. Η σπαραγμένη απ’ τον εμφύλιο Ισπανία ήταν εκεί, με τις ψυχές των αθώων τριγύρω της. Έπρεπε να φτάσει, να είναι μαζί με τη Juana. Και το μωρό.

Άρχισε ν’ ανεβαίνει τα σκαλιά της ύπαρξής του. Μιας ύπαρξης κενής και ανούσιας χωρίς τους αγαπημένους του. Τι να τον κάνεις τον αγώνα χωρίς κίνητρο? Για ποιόν ν’ αγωνιστεί? Το μωρό είχε χαθεί. Ανέβηκε ψηλά, πιο ψηλά, πιο ψηλά. Θρήνησε σπαρακτικά, με λύσσα. Και γκρέμισε την ψυχή του.

Τα κατάφερε. Έφτασε στη Γκερνίκα. Είναι ο πεσμένος. Πάνω από το κεφάλι του κλαίει η Juana με το μωρό στην αγκαλιά. Είναι πάλι μαζί. Για πάντα. Αθάνατοι.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Έκθεση

Γκερνίκα: « Η ιστορία ενός πίνακα »

Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 70 χρόνων από το βομβαρδισμό της πόλης της Γκερνίκα από τους Γερμανούς, γεγονός που ενέπνευσε τον Πάμπλο Πικάσο να ζωγραφίσει το θρυλικό πίνακα Γκερνίκα, το Ινστιτούτο Θερβάντες οργανώνει αυτή την έκθεση που παρουσιάζει την ιστορία αυτού του οικουμενικού έργου από τη στιγμή που τον παρήγγειλε η Δημοκρατική Κυβέρνηση, το 1937, ως την στιγμή που έφτασε στην Ισπανία, το 1981.

Η έκθεση περιλαμβάνει μια αναπαραγωγή του πίνακα (3.40 m x 1.60 m) και μια επιλογή λεπτομερειών που συνοδεύονται από κείμενα των Θέσαρ Βαγιέχο, Μπλας ντε Οτέρο, Πωλ Ελυάρ, Χοσέ Άνχελ Βαλέντε, Χοσέ Μπεργκαμίν, Χουάν Λαρέα, Ραφαέλ Αλμπέρτι και Μισέλ Λέιρις.

Η πόλη μας φιλοξενεί την έκθεση με τίτλο, Γκερνίκα: « Η ιστορία ενός πίνακα»,που επιμελήθηκε ο Γκονθάλο Αρμέρο και ταυτόχρονα θα προβάλλεται το ντοκιμαντέρ <<Η Γκερνίκα του Πικάσο>> (με ελληνικούς υπότιτλους).

Η έκθεση θα λειτουργεί από 2 Φεβρουαρίου 2008 έως και 14 Φεβρουαρίου 2008 στη Βασιλική Αγίου Μάρκου, με το ακόλουθο ωράριο: από Δευτέρα έως Παρασκευή 09:00 – 13:30 & 18:00 – 21:00 και το Σάββατο 09:00 – 13:30, με είσοδο ελεύθερη.

Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν τη Δευτέρα 4 Φεβρουαρίου 2008 και ώρα 19:00.

Για την υλοποίηση της ανωτέρω εκδήλωσης συνεργάστηκαν οι κατωτέρω φορείς:

* ΔΗΜΟΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ

* ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΘΕΡΒΑΝΤΕΣ

* ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΕ (Κέντρο Ισπανικής Γλώσσας και Πολιτισμού στο Ηράκλειο)

* ΙΣΠΑΝΙΚΟ ΣΠΟΥΔΑΣΤΗΡΙΟ

* ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΗ ΜΟΝΑΔΑ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΘΛΗΤΙΚΟΥ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ

Κοιτώντας την αποψινή πανσέληνο, προσπάθησα να θυμηθώ τις δέκα πιο “δυνατές” μου νύχτες του Ιούλη, νύχτες που το φεγγάρι ήταν γεμάτο. Έτσι, χωρίς σειρά χρονολογική. Όπως μου έρχονται στο μυαλό.

*Αθήνα, 1984, όταν στο φεγγάρι είδα τα πρόσωπα των κοριτσιών μου.

*Αρχαία Επίδαυρος, 2006, όταν έκλαψα επειδή νόμισα πως ένας άντρας δεν με αγαπούσε.

*Κεφαλονιά, 1983, όταν ένας άντρας έκλαψε επειδή νόμισε πως δεν τον αγαπούσα.

*Σκόπελος, 1978, οι πρώτες διακοπές με παρέα, χωρίς γονείς.

*Κρήτη, 2004, χορεύοντας το πρώτο και τελευταίο ζεϊμπέκικο της ζωής μου, δημόσια.

*Καρνάκ, 1989, ο δίσκος του φεγγαριού πάνω από το Νείλο.

*Παρίσι, 1982, νιόπαντρη και πολύ ερωτευμένη, βολτίτσα αγκαλιά στις όχθες του Σηκουάνα.

*Ανάφη, 1995, με δάκρυα στα μάτια για την πιο μοναχική νύφη του κόσμου.

*Ρώμη, 2003, το τελευταίο φεγγάρι που μοιράστηκα με τον αδελφό μου.

*Κερατσίνι, 2005, φεύγοντας αργά από το γραφείο και έχοντας βγει το φεγγάρι, μου έφραξε το δρόμο στην ανηφοριά, μεγάλο σα σπίτι. Ένοιωσα τα μάτια μου να υγραίνονται από την ομορφιά.

1. Η φωτό της πανσελήνου που κοσμεί το ποστ είναι του Σωτήρη Κ.

2. Ακούμε Τερζή γιατί έτσι γουστάρω.

3. Πανσέληνος του Ιούλη του 2007: τίποτα δεν έχει τελειώσει, όλα είναι δυνατά.

Αν μπορούσα να ταξιδεύω συνέχεια , θα το έκανα . “Υποφέρω” από επαναλαμβανόμενες τάσεις φυγής . Δυστυχώς κάτι τέτοιο είναι πρακτικά αδύνατον κι έτσι την επιθυμία την ικανοποιεί συνήθως το μυαλό μου, το οποίο καημένο-καμένο μυαλό είναι μονίμως “ταξιδεμένο”.

Αγαπάω όλο το “πακέτο” που λέγεται “ταξίδι”. Οι προετοιμασίες πριν από αυτό (να διαβάσω όσα μπορώ για τον τόπο, να κάνω λίστες, να μάθω για εστιατόρια-μπαρ, διαδρομές κλπ), η προσμονή της αναχώρησης, το γλυκό άγχος . Λατρεύω τα αεροδρόμια, απεχθάνομαι τα λιμάνια, με γοητεύουν οι σιδηροδρομικοί σταθμοί (καλά, βγάλτε εκτός τον σταθμό Λαρίσης) . Μέχρι και η μελαγχολία της επιστροφής μου αρέσει …

Το μεγαλύτερο τμήμα του ελλαδικού εδάφους το έχω καλύψει. Εις την αλλοδαπήν ίσα που έχω ξετσουμίσει , λίγα ταξίδια που όμως με σημάδεψαν, το καθένα από αυτά με διαφορετικό τρόπο και για διαφορετικό λόγο .

Σκόπελος . Είναι συγκλονιστική η εικόνα της Χώρας από το καράβι την ώρα που μπαίνει στο λιμάνι . Ζωντανός πίνακας ζωγραφικής . Οι λέξεις είναι λίγες . Πράσινο-μπλε . Πράσινο-μπλε . Τόσο πράσινο, τα δέντρα κάνουν μπάνιο στη θάλασσα μαζί σου . Τόσο μπλέ, το πέλαγος, ο ουρανός , το μάτι σου δε χορταίνει . Η ομορφιά, η γραφικότητα των σπιτιών . Οι εκκλησίες αμέτρητες, σχεδόν μία για κάθε κάτοικο . Το Καστάνι και το πείσμα μου να μείνω μέχρι το τέλος της ημέρας, τους έβγαλα όλους νοκ-άουτ και μέχρι το βράδυ ήταν ολόδικο μου . Η Γλώσσα . Ο Στάφυλος . Το εφηβικό όνειρο-όραμα που είδα ολομόναχη εκεί, στο τέλος του λιμανιού, στο “μπαλκόνι” προς το Αιγαίο , που ξέρω πως μια μέρα θα βγει αληθινό . Μόνο εκεί η καρδιά θα μου δώσει το σινιάλο του αλάνθαστου , το δοκίμασα μια φορά, 14 χρόνια μετά . Η καρδιά μου είπε “κάνεις λάθος” . Δεν άκουσα και μου πήρε άλλα 7 χρόνια να το διορθώσω . Έχω λοιπόν ανοιχτούς λογαριασμούς και πάντα μια καλή δικαιολογία να ξαναπάω (χε, χε !) .

Κέρκυρα . Γιατί εκεί έζησα τις πιο όμορφες διακοπές των παιδικών μου χρόνων . Γιατί εκεί ερωτεύτηκα για πρώτη και τελευταία φορά κεραυνοβόλα . Γιατί εκεί πέρασα τις πιο όμορφες βραδιές με τους συμμαθητές μου . Είδα για πρώτη φορά τον ήλιο να ανατέλει μέσα από τη θάλασσα, η πιο όμορφη ανατολή . Έκανα την πρώτη μου βουτιά από βράχο . Οδήγησα πρώτη φορά τζιπ . Γιατί εκεί μένει μια πολύ καλή φίλη, από εκείνες που όσα χρόνια κι αν περάσουν, όταν τις ξαναβλέπεις νιώθεις σαν να μην πέρασε μια μέρα κι ας έχετε να μιλήσετε μήνες ολόκληρους . Και γιατί εκεί έκανα πρώτη φορά τη φοβερή διαπίστωση ότι “δεν υπάρχει πιο σίγουρος τρόπος για να σιγουρευτείς αν συμπαθείς έναν άνθρωπο ή όχι από το να ταξιδέψεις μαζί του” !

Η παραλία της Γλυφάδας και του Αη Γιώργη . Η Παλαιοκαστρίτσα και το κρύο νερό που σου μουδιάζει το σώμα . Η Άνω Κορακιάνα και το “Αγνάντι” (απλά, δε θέλεις να φύγεις από εκεί) . Η παλιά πόλη, αληθινό παραμύθι, όπου όλα τα βράδια είναι ρομαντικά . Και μόλις τώρα θυμήθηκα ότι δε θα πάω διακοπές φέτος . Shit …

Ιταλία . Έτσι . Γενικά . Σκέτο Ιταλία . Έχω πάει 3 φορές και στις 3 ο λόγος ήταν “αίσθημα” . Πώς λοιπόν να μην την αγαπάω και να μην τη θεωρώ αγαπημένο προορισμό?

Η πρώτη φορά το ‘94 όπου πήρα και το “βάπτισμα του πυρός” στο εξωτερικό . Προσωπική επανάσταση, εισητήριο μετά από αιματηρές οικονομίες (το φοιτητικό σ… μου, παξιμάδι), ολομόναχη (μια φορά είχα μπει μέχρι τότε σε αεροπλάνο κι αυτό για το Ηράκλειο, τρομάρα μου) στο Leonardo Da Vinci και η κατάρριψη του μύθου ότι κάποιοι Ιταλοί μιλούν Αγγλικά (guess what, δεν μιλούν…) .

H δεύτερη φορά είχε και Μιλάνο, είχε και Κόμο (πα-ρά-δει-σος και τώρα με τον Κλούνη ακόμη περισσότερο !), είχε και μια ιστορική δήλωση προς την αφεντιά μου στο αερόδρόμιο λίγο πριν την επιστροφή (”Μη μ’αγαπάς τόσο πολύ”-άουτς !-Μάθημα Ζωής ήταν αυτό… )

Η τρίτη φορά (πολλά χρόνια μετά, πιο ώριμη εεε ? Ναι, καλά !) είχε Ρώμη και Ρώμη και πάλι Ρώμη . Υπέροχη . Η χαρά του αμφιβληστροειδούς . Ένα μήνα να καθόμουν εκεί και πάλι θα υπήρχε κάτι που δε θα είχα δει, κάποιο αξιοθέατο θα μου ξέφευγε . Αξέχαστη εμπειρία όλο το ταξίδι και μια αξέχαστη, γλυκιά, ημιμεθυσμένη συζήτηση ένα βράδυ στο Trastevere (αυτό θυμήθηκα πρώτο, αυτό γράφω) . Πρέπει να ξαναπάω.

Λονδίνο (ή οπουδήποτε στην Αγγλία μου κάνει) . Larger than life . Ταξίδι-όνειρο ζωής, ευτυχισμένη που το έκανα . Το Λονδίνο δεν με απογοήτευσε ούτε στιγμή , καλύτερο, ομορφότερο, γοητευτικότερο απ’ό,τι περίμενα . Με τα μεγέθη του (κτίρια, δρόμοι κλπ), δυσκολεύτηκα να προσαρμοστώ στην αρχή, τα κατάφερα όμως . Μητρόπολη με όλη τη σημασία της λέξης . Και αυτά τα “look left-look right-mind the gap”, και τα “sorry και sorry και ξανά μανά sorry” των Λονδρέζων , τι γέλιο Θέε μου!

Ιστορικές στιγμές . Στα σκαλιά της Εθνικής Πινακοθήκης να καπνίζω μόνη μου, άγνωστη μεταξύ αγνώστων, να παρατηρώ το πολύχρωμο πλήθος από ψηλά και να παίρνω αποφάσεις για τομές στη ζωή μου . Καλύτερο μέρος δεν μπορούσα να βρω .

Και ιστορική επιστροφή στην Αθήνα με κινηματογραφικές σκηνές να εκτυλίσσονται στο Ελ.Βενιζέλ. που μόνο το καινούργιο τραγούδι της Ευριδίκης μπορεί να τις περιγράψει (”Κάποιον άλλον φιλάω, κάποιον άλλον κοιτάζω, κάποιον άλλον αγκαλιάζω, μα για σένα ζω . Κάποιον άλλον χωρίζω, κάποιον άλλον πληγώνω, τελικά τον σκοτώνω και μαζί σου ζω !”) . Μιλάμε για θρίλερ !

Νέα Υόρκη . Όοοχι . Δεν έχω πάει ακόμη . Άρα δε θα σας τα πρήξω άλλο και με δαύτη, όπως με τα προηγούμενα . Είχα σκεφτεί να γράψω για έναν άλλο αγαπημένο προορισμό, ένα άλλο αλησμόνητο ταξίδι . Αποφάσισα όμως να το κρατήσω προς το παρόν μέσα μου, πολύτιμη ανάμνηση, κατάδικη μου, μιας και το έχω ακόμη νωπό μέσα μου . Έτσι φτάνω στη Νέα Υόρκη , ένα μεγάλο μου όνειρο, που ελπίζω να πραγματοποιήσω μέσα στα επόμενα δύο χρόνια . Και που μέχρι τότε σίγουρα θα έχω blog και θα γράψω για το ταξίδι εκεί και αν έχω και κανέναν επισκέπτη μπορεί και να το διαβάσει .

Υπεραγαπημένη Νίνα σ’ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση, τη γενναιοδωρία σου και τη φιλοξενία .

Και επειδή σίγουρα θα θέλουν να γράψουν κι εκείνοι , προσκαλώ με τη σειρά μου στο “ταξίδι” τον κοσμογυρισμένο Nuwanda, την ταξιδιάρα Alef και έναν πραγματικό “πολίτη του κόσμου”, τον Librofilo .

Aura Voluptas

Μερικοί τόποι που έτυχε κάποτε να βρεθώ, πιάνουν ο καθένας κι από μια δική του φέτα στο μυαλό μου. Στις φέτες αυτές του μυαλού μου στεγάζονται επίσης ήχοι και οσμές και δημιουργούν μια ιδιότυπη γεωγραφική μνήμη που όμως είναι τελείως υποκειμενική, σε αντίθεση με την υπόλοιπη γεωγραφία που έχει περάσει μέσα στο κεφάλι μου από βιβλία και δικτυακές πηγές. Γιατί προτιμάω να μιλήσω για τους συγκεκριμένους πέντε και όχι άλλους, δεν μου είναι και πολύ καθαρό. Μάλλον γιατί καθώς γερνάω θυμάμαι πιο έντονα εκείνες τις εικόνες που κατέγραψα ενώ βρισκόμουν σε διανοητική και συναισθηματική διέγερση.

1973.Καλοκαίρι. Κατεβαίνω για πρώτη φορά στην Κρήτη μ’ ένα σακίδιο στην πλάτη και έναν υπνόσακο. Η βρώμα από το πετρέλαιο του παλιού σκυλοπνίχτη, Κάντια, η μυρωδιά από τα φρεσκοθερισμένα στάχυα που πάνω τους έχει κάτσει η υγρασία της νύχτας, και η μυρωδιά του καμένου ξύλου στους χωριάτικους φούρνους που φουρνίζουν ψωμί, έχουν αποτεθεί ανεξίτηλα στη μνήμη. Πρώτη φορά καταλαβαίνω από τους ανθρώπους του τόπου, ότι ζωή και θάνατο, μια τρίχα τους χωρίζει.

1975. Ξεκινάω από το Σικάγο με μια μεταχειρισμένη Φορντ και μπόλικη αυτοπεποίθηση με προορισμό την πόλη των Αγγέλων. Πιο πολύ με διεγείρει η route 66 που σκοπεύω ν’ ακολουθήσω και είναι για μένα μια θρυλική διαδρομή. Εδώ είναι οι ήχοι που έχουν αφήσει τα σημάδια τους. Τζαζ και φολκ από τους τοπικούς ραδιοσταθμούς ξεχύνονται ακατάπαυστα από το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου.
Άδοξο τέλος, αφού κατάφερα να φτάσω μόλις μέχρι την Οκλαχόμα. Στο μυαλό μου επανέρχεται με εμμονή η σκέψη ότι στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης κάτι νέο και ελπιδοφόρο θα δημιουργηθεί. Ο συναισθηματικός εαυτός μου με πείθει και όχι μόνο γυρίζω στο Σικάγο αλλά τα μαζεύω και επιστρέφω στην Αθήνα. Οι μ**κίες πληρώνονται…

1982. Με ελάχιστα λεφτά στην τσέπη, μπαίνω σ΄ ένα λεωφορείο για να πάω οδικά στο Παρίσι. Από το κασετόφωνο ενός Σκωτσέζου που κάθεται δίπλα μου γνωρίζω για πρώτη φορά τον Leonard Cohen και έκτοτε τον παρακολουθώ στη μοναδική του πορεία για 25 χρόνια. Πως απεικονίστηκε το Παρίσι στις πτυχές του μυαλού μου; Είναι οι στέγες του και οι μουσικοί που γεμίζουν πλατείες και πάρκα μ’ ένα παγκόσμιο ήχο. Είναι οι φαντασιώσεις για ροδόσταυρους και ναΐτες στο Πάνθεο και τη Βαστίλη. Είναι η αύρα των θηρίων του χρωστήρα που πλανιέται στη Μονμάρτρη. Είναι δυο μάτια πίσω από την καλύπτρα του προσώπου κάποιων μουσουλμανίδων, καπάκι με χυτά άσπρα φορέματα σε ποθητά κορμιά. Τέλος είναι η Πιαφ και ο Ζακ Μπρελ.

1984. Ισλανδία. Ρέκιαβικ. Μια πόλη που η αθωότητα κυριαρχούσε. Σαν ανέκδοτο μοιάζει οι γλυπτοθήκες να είναι υπαίθριες δίπλα από τα ποδοσφαιρικά γήπεδα. Να είναι 12 τα μεσάνυχτα και ο κόσμος να βγάζει τα σκυλιά του βόλτα μ’ ένα φως στον ουρανό σαν το δικό μας αυτή την εποχή γύρω στις 8 το βράδυ. Να πατάς τόπους με παγωμένη λάβα και σχισμές του εδάφους απ όπου βγαίνει νερό που κοχλάζει και θειάφι. Εδώ είναι που οι οσμές κατακλύζουν το καταγραφικό σου. Κατασκότεινα νερά οι θάλασσες, που σε κάνουν να νοσταλγείς τη λαμπερή Μεσόγειο και σου εξηγούν γιατί οι Βίκινγκς δεν γνώριζαν τι θα πει φόβος.

Χρόνος απροσδιόριστος. Τόπος, Άγιο όρος. Τούτο το ταξίδι αν έγινε ή το έχει το μυαλό μου από μόνο του, δύσκολο είναι να πω. Δεν είναι τόσο η ομορφιά του τόπου και οι συνήθειες των μοναχών που καταγράφτηκαν στο μυαλό μου. Είναι ένα νέο ταξίδι προς τα μέσα μου με οδηγό το γέροντα Παΐσιο, (που έχει πια κοιμηθεί), και μου φανέρωσε νέους τόπους στον εαυτό μου, και νέα ματιά για τους ανθρώπους.

Νάμαστε καλά, να ταξιδεύουμε και να ονειρευόμαστε και πάντα μια Νίνα να μας καλεί να μοιραστούμε τις εικόνες του μυαλού μας.

Nik - Athenian

Μια αλεπού και μια εστεμμένη με έβαλαν στο παιχνίδι. “Μίλα για πέντε αγαπημένους προορισμούς”, μου είπαν. Επειδή, εγώ τώρα, είμαι άτομο που κάνω του κεφαλιού μου, θα μιλήσω για πέντε αγαπημένες στιγμές σε διαφορετικούς προορισμούς. Η ευτυχία, εξάλλου, είναι στιγμές, σωστά;

Ο κάθε τόπος σου μένει αξέχαστος όχι μόνο από τη φυσική καλλονή, τα αξιοθέατα ή την ιστορία του. Κυρίως τον θυμάσαι -ή τον ξεχνάς για πάντα- από τα πρόσωπα που τον είδαν μαζί σου ή από τα πρόσωπα που είδες εσύ εκεί. Και από τη γεύση του αλκοόλ στο στόμα σου, Πέντε δικές μου ευτυχισμένες στιγμές από ταξείδια σε αξέχαστους τόπους, λοιπόν, με τα “ξύδια” που τα συνόδευσαν.

1. Κούβα, Αβάνα: Απομεσήμερο σ΄ ένα καφέ, σε μια μικρή πλατεία της Παλιάς Αβάνας. Κουβέντα μ΄ έναν από τους θρύλους του Buena Vista Social Club. Η Omara Portuondo κάθισε μαζί μας και ξεδίπλωσε ζωή και αναμνήσεις. Η μαγεία σ΄ ένα φλυτζάνι ζεστού καφέ, που μεταμορφώσαμε σε φρέντο ρίχνοντας μέσα παγάκια. Μετά, ακολούθησαν η μουσική, τα mojitos και τα daiquiris.

2. Αμερική, Σαν Φρανσίσκο: Αργά το πρωί, σ΄ έναν δρόμο πίσω από την πυραμίδα της Transamerica, στο μυθικό βιβλιοπωλείο City Lights. Στον ίδιο χώρο που πέρασαν μέρες και νύχτες κουβεντιάζοντας, τα ιερά τέρατα της λογοτεχνικής –και όχι μόνο- γενιάς των beatniks. Μέσα εκεί ένοιωθες μέρος της παρέας των Jack Kerouac, Larry Keenan, David Amram, William Burroughs, Joanne Kyger, Allen Ginsberg και τόσων άλλων! Και ο ίδιος ο Lawrence Ferlinghetti, με σάρκα και οστά, να σου χαμογελάει χαϊδεύοντας την άσπρη γενειάδα, κάτω από το κασκέτο του. Και αργότερα, να τα ξαναζείς όλα στο μπαράκι του David, πίνοντας margaritas και ατέλειωτους γύρους σφηνάκια tequila.

3. Γαλλία, Παρίσι: Βραδάκι στη Μονμάρτρη, στο πιο αγαπημένο μου στέκι εκεί: ένα μπαράκι, αριστερά στο τέλος της Place du Tertre. Το λένε Le Tir Bouchon, είναι παλιό και απίστευτα γραφικό, οι τοίχοι του, από το ταβάνι μέχρι το πάτωμα, είναι σκεπασμένοι από εκατομμύρια σημειώματα και σκίτσα θαμώνων, που επί σειρά ετών έχουν περάσει από εκεί και άφησαν το «ίχνος τους». Ανάμεσά τους βρίσκονται και καμία δεκαριά δικά μου, από ισάριθμα ταξίδια Εκεί, λοιπόν, μ΄ ένα ποτήρι κρασί μπροστά μας, ακούγαμε μουσική. Ένας πιανίστας, όλος κι όλος, αλλά τόσο καλός σαν να άκουγες ολόκληρη ορχήστρα. Έπαιζε όλα σου τα αγαπημένα τραγούδια και σε άφηνε να τραγουδάς μαζί του.

4. Τσεχία, Πράγα: Απόγευμα στα στενά δρομάκια, πίσω από την πλατεία στην παλιά πόλη, τα γεμάτα μαγαζάκια με απίστευτες μαριονέτες, κούκλες και ξύλινα παιχνίδια. Ακόμα θυμάμαι το υπέρβαρο που πλήρωσα για τις δύο επιπλέον βαλίτσες που έφερα μαζί μου, γεμάτες από αυτά τα θαύματα, στο γυρισμό. Και η παγωμένη τσέχικη μπύρα, σε μια από τις μπυραρίες απέναντι από το ρολόι, μας ξεκούρασε από τον ποδαρόδρομο!

5. Μεξικό, Ουαχάκα: Ακριβώς ένα χρόνο πριν την απεργία των δασκάλων στην Oaxaca, που πυροδότησε τα αιματηρά γεγονότα που ακολούθησαν, περιφερόμαστε τα πρωινά στον αρχαιολογικό χώρο του Monte Alban, ακολουθώντας τα εναπομείναντα ίχνη του λαού των Zapotec. Και τα βράδια δοκιμάζαμε mezcal, καταπίνοντας την αηδία για το σκουλήκι στον πάτο του μπουκαλιού –και προσέχοντας, ταυτόχρονα, να μην καταπιούμε το ίδιο!- μια και η Ουαχάκα είναι ο κατ΄ εξοχήν τόπος παραγωγής του (και του ποτού και του σκουληκιού…).

Θα ήθελα να “παίξουν” –αν βέβαια το θέλουν και αυτοί- οι άνευ ιστολογίου Nik-Athenian, Aura Voluptas και Πρεσβύωψ. Το blog είναι στη διάθεσή τους.

Επιπροσθέτως, από τους έχοντες και κατέχοντες, προσκαλώ τον Maitre Kopoloso.  Τρέμω ήδη στη σκέψη του τι θα μας αφηγηθεί…