Shine on, you crazy diamond!

Όταν οι πρώτες αχτίδες του ήλιου φίλησαν τον ουρανό,
Σηκώθηκα σαν το πουλί της ασάφειας.
Ακολούθησα το φως και σ’ένα στάβλο βρέθηκα.
Μια μητέρα με το παιδί της κοιμόνταν πάνω σ΄ένα δεμάτι άχυρα.

Σπανιόλικες καντρίλιες έβαλαν φωτιά στην καρδιά μου.
Ο πατέρας μου είχε χαρίσει μια μάινα
Κι ο μυλωνάς μου είπε παραμύθια.
Είμαι πολύχρωμη, μα το μπλε μου ταιριάζει περισσότερο απ’ όλα.

Σαν σε παλιό βιβλίο,
Ξεφυλλίζω τις σελίδες της ζωής μου.
Χάθηκα στα μάτια σου.
Πάντα η ίδια ιστορία, ξανά και ξανά.

Έχω δει το φεγγάρι ν’ ανατέλλει,
Τα πρώτα φύλλα του φθινόπωρου να πέφτουν.
Έπιασε ψύχρα.
Γιατί έφυγε τόσο γρήγορα το καλοκαίρι?
Ήταν κάτι που είπα?
Ή κάτι που δεν έκανα?

Τις νύχτες κοιμάμαι δίπλα σου,
Μοιραζόμαστε το ίδιο μαξιλάρι.
Δεν είναι δικό σου λάθος, ο παλιάτσος που κατοικεί εντός μου φταίει.
Αυτός με πρόδωσε.
Και το τραγούδι που μου πήρε και το έκανε δικό του.

Σαν πρόσκοπος στο «έσο έτοιμη» απαντούσα.
Αποχαιρέτα με. Άνοιξα τα φτερά μου.
Λυπάται κανείς?

Μια Κυριακή Αποκριάς μου έριξες χαρτοπόλεμο στα μαλλιά.
Σήμερα, όμως, ο χρόνος είναι με το μέρος μου.
Έλα να χορέψουμε, ο ένας μέσα στον άλλον.
Υπόσχομαι να μην κυνηγήσω ανεμόμυλους αυτή τη φορά.

Μην ψάχνεις τα όνειρά σου, τα μάγεψε ο αυλός του αυλητή.
Τρέχουν ξωπίσω του τώρα, ξετρελαμένα.

Ο ουρανός είναι ακόμα γαλάζιος,
Σαν το φόρεμά μου της Κυριακής,
Κι ο Εγγονόπουλος γράφει σονέτα
Για τραμπούκους και ροδόδεντρα.

Εγώ την Πουλχερία προτιμώ,
Που σφουγγαρίζει προσεκτικά όλο το σπίτι.

Ένα απόβραδο Σαββάτου
Θα σε φιλήσω στη Rue Des Saules,
Έξω από το “Le Lapin Agile”.

Πας στοίχημα?

(Αφιερωμένο εξαιρετικά στον Σ.)

Συχνάκις,

Τρέμω

Οτι

Γηράσκω

Ράγδην,

Ανασκαλεύοντας

Φακέλους

Εγγράφων,

Ιππότας

Ονειρευομένη.

Θέλω να τελειώσει αυτό το καλοκαίρι
Όπως το βύσσινο στο βάζο της γιαγιάς
Την τελευταία κουταλιά να πάρει ο πιο μικρός μας.

Θέλω να τελειώσει αυτό το καλοκαίρι
Με την αλμύρα στα κορμιά και στα φιλιά του κόσμου
Με τα μεθύσια τα νυχτερινά.

Θέλω να τελειώσει αυτό το καλοκαίρι
Με τη μοναξιά, τα φεγγάρια και τις μουσικές του
Και να ’ρθεις, να σε ξαναβρώ.

Θέλω να τελειώσει αυτό το καλοκαίρι
Και το κουδούνι του σχολειού να βάλει τα παιδιά στις τάξεις
Κι εμένα, πάλι, στην καρδιά σου.

Θέλω να τελειώσει αυτό το καλοκαίρι
Και σε δωμάτια σκοτεινών, μικρών ξενοδοχείων
Μόνοι μας να συναντηθούμε.

Θέλω να τελειώσει αυτό το καλοκαίρι
Το πιο μακρύ, το πιο άχαρο, το πιο ζεστό απ’ όλα
Και να επιστρέψεις.

Σ.Κ.σ.α.π.

Υ.Γ. Αυτό είναι το πρώτο και, ενδεχομένως, το μόνο ποίημα της Composition Doll. Μην πυροβολείτε την ποιήτρια, δεν φταίει αυτή, εξάλλου. Put the blame στους ποιητές που συναναστρέφεται εσχάτως, στη φεγγαράδα του Αυγούστου, στους αχινούς που την έπεισε να φάει, Πανσελήνου ανήμερα (sic) ο Μυκονιάτης φίλος και -κυρίως- σε έναν γεροντοέρωτα που την ταλαιπωρεί, μήνες τώρα…

Καθόμουν στου Μακμάνου

Και έπινα καφέ

Και μπαίνει μια κοπέλα

Ντυμένη εις τα μπλε.

*

Μαζί της δύο νέοι

-φαντάρος και πολίτης-

Της κράταγαν το χέρι

Και έκλαιγαν μαζί της.

*

“Αχ, κύριε Μακμάνε

Αχ, πες σ’ εμάς τί θες

Και έκλεισες το μπλόγκι

Απ’ το κωλογουωρντπρές

*

Εμείς, καλέ Μακμάνε,

Σε είχαμε Θεό

Εσένα και το Δήμου

Και φύγατε κι οι δυό.

*

Αλλά η Αφροδίτη

γυρνώντας εις τα βλόγια

στου καθενός το ¨σπίτι”

άφηνε ευχολόγια.

*

Για να γυρίσει ο Δήμου

Και πάλι εις το βλόγι

Να κάνουν κόμεντς χίλια

της σφαίρας οι ιστολόγοι.

*

Πες μας, χρυσέ Μακμάνε

Τί θες να κάνουμ’ όλοι?

Αν είναι να γυρίσεις,

Σου κάθεται και η Ντόλλυ”.

*

1.Στο μαγαζί του Μακμάνου από τις 10.00 π.μ. μέχρι τις 14.00 μ.μ., κάνοντάς του άπειρες σεξουαλικές χάρες προκειμένου να επιστρέψει. Μετά μου ήρθε η έμπνευση και συνέγραψα το ανωτέρω άσμα. Οψόμεθα…

2. Το άσμα τραγουδιέται στο ρυθμό του “Καθόμουνα στο Λέτζο και έπινα καφέ”

3. Στο soundtrack του post ακούγεται ο Μακμάνος σε ερασιτεχνική ηχογράφηση.

4. :ppppppppppppppp

Η μαμά μου γράφει ποιήματα. Η μαμά μου γράφει στίχους. Η μαμά μου γράφει. Και η μαμά μου θέλει να γράφω κι εγώ. Κι εγώ, για να την ξεφορτωθώ, της υπόσχομαι πως όταν βγω στη σύνταξη θα καθίσω και θα γράψω.

Ένα χειμωνιάτικο απόγευμα του 1989, η μαμά μου με στρίμωξε στο σπίτι της και με απείλησε πως θα μου διάβαζε το νέο της πόνημα. Για να το γλιτώσω, ισχυρίστηκα πως είχα έμπνευση για μερικά τραγουδάκια. Αυτά που ακολουθούν γράφτηκαν μέσα σε μια-μιάμιση ώρα, για να αποφύγω τη μαμά μου. Τότε ήμουν ακόμη παντρεμένη, ήμουν ερωτευμένη και οι κόρες μου ήταν μικρές. Έκτοτε δεν τα πείραξα, τα ονόμαζα γελώντας “τα στιχάκια της μιας ώρας” και ξεχάστηκε το τετράδιο κάπου στο γραφείο μου στο σπίτι. Τα ξαναβρήκα πρόσφατα. Τρόμαξα με το πόσο προφητικά αποδείχτηκαν μερικά από αυτά. Σήμερα δεν είμαι πια παντρεμένη, είμαι ερωτευμένη και οι κόρες μου είναι μεγάλες. Τα στιχάκια μου του 1989 είναι αυτά που ακολουθούν.

ΚΟΙΝΗ ΖΩΗ
Μου έταξες τη γή και το φεγγάρι
Σου έταξα ουρανούς, βεγγαλικά
Και τώρα ζούμε σ’ένα ισόγειο δυάρι
Μ’αισθήματα και λόγια δανεικά.

Δεν είδαμε τη γή απ’ τα ουράνια,
Δέ φύγαμε ταξίδι μαγικό
Εσένα σ’έχει δέσει η περηφάνεια
Και τ’αερόστατό μου πέφτει στο κενό.

Θέλεις, μα δεν τολμάς μόνος να φύγεις,
Κι εγώ φοβάμαι να σου πω πως σ’αγαπώ
Την πόρτα της καρδιάς σου δεν ανοίγεις
Να μπώ, να πλανηθώ και να σωθώ.

Δεν έχει «αύριο» η ζωή μας στο δυάρι
Δεν ειν’ το σπίτι, η δουλειά ή τα λεφτά
Είναι που δέν μπορείς να πίάσεις το φεγγάρι
Κι εγώ δεν ξέρω να πετώ βεγγαλικά.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ
Ασε την τηλεόραση να παίζει
Βιντεοκλίπ, ειδήσεις και ταινίες
Στις διαφημίσεις θα ετοιμάσω το τραπέζι
Και του γραφείου θα σου πω τις ιστορίες.

Στον καναπέ θα κάτσουμε μετά
Να δούμε μια υπέροχη ταινία:
Εκείνος σαν τρελός την αγαπά
Μα εκείνη νοιώθει πλήξη και ανία.

Μη μου μιλάς, μην αποσπάς την προσοχή μου
Στις διαφημίσεις πες μου ότι θες
Τώρα κοιτάω στην ταινία τη ζωή μου:
Είμαι ωραία, με ζηλεύεις και με θες.

Διαφημίσεις: τέλειωσε η ταινία
Μα έχει κι άλλη, πιο ωραία για μετά
Εκείνος νοιώθει πλήξη και ανία
Μα εκείνη σαν τρελή τον αγαπά.

ΦΕΥΓΩ
Είπα θα φύγω, θα σ’ αφήσω, δεν αντέχω
Να σου μιλώ και ν’ απαντάει η σιωπή
Είπες πως μια ζωή το αποφεύγω
Να καταλάβω τη δική σου λογική.

Φεύγω, γλυκοφιλώ το όμορφό σου στόμα
Φεύγω, μα πως να βγω από το ίδιο μου το σώμα

Είπα θα φύγω, τρέξε να με πιάσεις
Να μ’ αγκαλιάσεις να μου δώσεις δυο φιλιά
Αγάπη μου, παράτα τις προφάσεις
Κοίτα με, τώρα κατεβαίνω τα σκαλιά

Φεύγω, γλυκοφιλώ το όμορφό σου στόμα
Φεύγω, μα πως να βγω από το ίδιο μου το σώμα

Η ΝΙΝΑ
Με λένε Νίνα
Κι είμαι τσαχπίνα
Είμαι χοντρούλα
Και αστεία
Και ναζού

Φοράω γυαλάκια
Και τα βραδάκια
Γράφω στιχάκια
Για μεράκια
Που δε ζουν.

Μα μ’αγαπάς,
Τρελλαίνεσαι για μένα
Πεθαίνεις, ξενυχτάς
Πονάς, παραμιλάς
Κι εγώ σου γράφω
Ενα τραγουδάκι
Και λειώνεις σαν κεράκι
Οταν με φιλάς

Με λένε Νίνα
Και στην κουζίνα
Μπαίνω μονάχα
Για να πιώ
Λίγο νερό

Δε μαγειρεύω
Και σου γυρεύω
Να ταίζεις
Και ν’αλλάζεις
Το μωρό.

Μα μ’αγαπάς,
Τρελλαίνεσαι για μένα
Πεθαίνεις, ξενυχτάς
Πονάς, παραμιλάς
Κι εγώ σου γράφω
Ενα τραγουδάκι
Και λειώνεις σαν κεράκι
Οταν με φιλάς

Με λένε Νίνα
Και στη βιτρίνα
Με τα παιχνίδια
Όλο κολλάω
Και με τραβάς

Σου σπάω τα νεύρα
Ντύνομαι ζέβρα
Και τριποδίζω
Μεσ’ στο τσίρκο
Της καρδιάς.

Μα μ’αγαπάς,
Τρελλαίνεσαι για μένα
Πεθαίνεις, ξενυχτάς
Πονάς, παραμιλάς
Κι εγώ σου γράφω
Ενα τραγουδάκι
Και λειώνεις σαν κεράκι
Οταν με φιλάς

ΤΟ ΚΟΜΠΙΟΥΤΕΡ
Σ’ ακούω να δουλεύεις στο κομπιούτερ
Με λέξεις, αριθμούς και γραφικά
Τ’ απόγευμα αγόρασα δαντέλες
Και δύο μαύρα, σέξυ νυχτικά.

Πάτα το save, μωρό μου, να τo σώσεις
Το κείμενο που γράφεις κάθε βράδυ
Κι εγώ φοράω το μαύρο νυχτικό μου
Και στο κρεβάτι μου αγκαλιάζω το σκοτάδι.

Παίζεις με το κομπιούτερ όπως πρώτα
Και χαίρεσαι την κάθε σου τη νίκη
Έκλεισες της αγάπης μας την πόρτα
Και τα «παράθυρα» ανοίγεις με ποντίκι.

Να’ χα κι εγώ ένα save να πατήσω
Να σώσω την αγάπη μας πριν φέξει
Για να μπορώ να σε ξαναγαπήσω
Πατώντας enter και control και Alt F6.

ΑΛΛΗ ΖΩΗ
Πάντα μιλάς με αριθμούς, χωρίς στολίδια
Για τη ΔΕΗ, το νοίκι, τον ΟΤΕ
Εγώ όμως θέλω να ονειρεύομαι ταξίδια
Και δε με νοιάζει αν δεν τα κάνουμε ποτέ.

Να ονειρεύεσαι μπορείς κι εσύ μαζί μου
Δεν το πληρώνεις τ’ όνειρο ακριβά
Μην είσαι σαν την άλλη τη ζωή μου
Που με κρατάει στα σκοτεινά και στα κρυφά.

Για μουσική σου λέω και τραγούδια
Που άκουσα και μ’ άρεσαν πολύ
Μα εσύ μου λες ν’ αφήσω τα λουλούδια
Και να προσέξω να μην κάψω το φαί

Αν δεν μπορείς να ονειρεύεσαι μαζί μου
Κάποια στιγμή θα το πληρώσουμε ακριβά
Εγώ θ’ αλλάξω αυτή την άλλη τη ζωή μου
Θα σ’ αγαπώ στα σκοτεινά και στα κρυφά.

Η ΚΟΛΛΑ
Το εβδομήντα οκτώ
Ήμουν δεκαοκτώ
Κι εσύ ήσουν λίγα χρόνια
Πιο μεγάλος.

Κρατούσες τον κουβά
Εγώ είχα τα ρολά
Τις τσίλιες τις κρατούσε
Ένας άλλος

Κι όπως κοκκίνιζα τη γειτονιά
Έτσι κοκκίνιζα όταν με κοιτούσες
Κι ένοιωθα ενοχή μα και χαρά
Σαν πίσω απ’ την κολώνα με φιλούσες

Οι αφίσες οι φτηνές
Κι οι ιδέες οι παλιές
Πέσανε απ’ τους τοίχους
Κι απ΄ το χέρι μου.

Μα η κόλλα του κουβά
Μας κόλλησε γερά
Εσύ ’σαι ακόμα αγάπη μου
Το ταίρι μου.

Δεν κοκκινίζω πια τη γειτονιά
Μα κοκκινίζω όταν με κοιτάζεις
Δε νοιώθω ενοχή, μόνο χαρά
Σαν πίσω απ’ την κολώνα μ’ αγκαλιάζεις.

Και ένα πρόσφατο σχετικά, γράφτηκε μέσα σε πέντε λεπτά πέρυσι, για να δω αν διατηρώ την “ευκολία”.

ΔΑΝΕΙΟ (Για τον Δ.)
Νόμιζα πως δεν ήθελα τίποτα από σένα
Μονάχα την ανάσα σου να νοιώσω τη θερμή
Μα έσφαλα, και κρύφτηκα όλη σε ένα ψέμα
Και της καρδιάς μεγάλωσε η αόρατη ρωγμή.

Ξέρω πως σε δανείζομαι για λίγες μόνον ώρες
Για έναν έρωτα τυφλό, για λίγη μουσική
Είμαι η ομπρέλα που κρατάς όταν σε βρίσκουν μπόρες
Και ύστερα αφήνομαι βρεγμένη παρα ‘κει

Σχεδόν σαράντα πέντε ετών, που λέει και ο Νιόνιος
Και κοριτσάκι έγινα στα χέρια σου ξανά
Μα άλλη είναι δίπλα σου όταν σε παίρνει ο πόνος
(Τι χρώμα έχουν τα μάτια της όταν σε ξαγρυπνά?)

Θα ‘θελα να ‘χες δυο ζωές, τη μια να μου χαρίσεις
Να ‘σουν δικός μου ολόκληρος, χωρίς τη μοιρασιά
Εμένα να ‘χες δίπλα σου όταν πρωτοξυπνήσεις
Στα χείλη σου να γεύομουν της νύχτας τη δροσιά.

Σε κρίσεις μεγαλομανίας τα φαντάζομαι ντυμένα με μουσική της Δήμητρας και με τις φωνές της Χαρούλας και της Τάνιας. Είμαι πολύ σοβαρά, γιατρέ μου?