Shine on, you crazy diamond!

Μ’ αρέσουν τα ποιήματα που ζουν στο δρόμο, έξω απ’ τα βιβλία: αυτά που τουρτουρίζουν στις γωνιές κι όλο καπνίζουν σαν φουγάρα· που αναβοσβήνουν, μες στη νύχτα, σαν Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια ―όχι αυτά που κρέμονται στα δέντρα της γιορτής, στη θαλπωρή των δωματίων, αλλά εκείνα που τονίζουνε την ερημία των σφαχτών στις μωβ βιτρίνες των συνοικιακών κρεοπωλείων.

Τα σακατεμένα και τα μοναχικά, μ’ αρέσουν: τα ποιήματα-κοπρίτες που περπατούν κουτσαίνοντας στις σκοτεινές άκρες των λεωφόρων: αυτά που τ’ αγνοούν οι κριτικοί κι οι εκπαιδευτικοί του Μωραΐτη· που τα χτυπούν συχνά οι μεθυσμένοι οδηγοί και τα αφήνουν αβοήθητα στο δρόμο. Και τα ποιήματα-παιδάκια, όμως αγαπώ· αυτά που ενώ δεν έχουν μάθει ακόμη την αλφάβητο, μπορούν εντούτοις, με δυο λέξεις τους, να σου κολλήσουν την ψυχή στον τοίχο.

Μ’ αρέσουν, πάλι, τα απελπισμένα κι όμως χαμογελαστά: τα ποιήματα-συνένοχοι· εκείνα που σου κλείνουνε με νόημα το μάτι. Που δεν σου πιάνουν την κουβέντα, δεν σ’ απασχολούν μα συνεχίζουνε το δρόμο τους αδιάφορα: τα ποιήματα-«δεν πρόκειται να σου ζητήσω τίποτε»· αυτά που χαιρετούν μόνο και φεύγουν, όπως μ’ αρέσουνε και τ’ άλλα, τα χαρούμενα, που προτιμούνε τα παιχνίδια απ’ το μάθημα καθώς και τα ποιήματα-παππούδες, γιατί ενώ γνωρίζουνε καλά το μάταιο της ζωής εντούτοις θέλουν να το ζήσουν.

Δεν αγαπώ καθόλου τα ποιήματα-γεροντοκόρες που συγυρίζουν, όλη μέρα, τα δωμάτια με τις λέξεις, ούτε και τα ποιήματα-ταγιέρ, τα καθωσπρέπει. Δεν αντέχω και τα ψωνάκια: τα ποιήματα με τα πολλά αποσιωπητικά ούτε και τ’ άλλα που θεωρούν τη φύση μάνα τους κι όλο τη νοσταλγούν χωμένα πίσω απ’ τα γραφεία.

Σιχαίνομαι αυτά που ονομάζονται συμβολικά, τα ποιήματα με μήνυμα, τα λεξιλάγνα και τ’ αφασικά· τα ποιήματα-κυρίες με αλτσχάιμερ. Ούτε και τις συνθέσεις τις μεγάλες αγαπώ: τα ποιήματα-Μπεν Χουρ, αυτούς τους λεκτικούς χειμάρρους που ’ναι γραμμένοι κυρίως για τους κριτικούς κι ας παριστάνουν τους ινστρούχτορες που ενδιαφέρονται για το καλό του κόσμου.

Από την άλλη δεν μπορώ και τα διστακτικά: τα ποιήματα-σαντάλια με καλτσάκι ούτε και τα ποιήματα-στρατιωτικό αμπέχωνο και δήθεν Τσε Γκεβάρα, μεσημέρι στη «Λυκόβρυση».

Δεν μου αρέσουν τα σοφά που ’ναι γραμμένα από νέους ούτε και τα νεανικά που τα ’χουν γράψει γέροι. Μου γυρίζουν τ’ άντερα τα δήθεν οικολογικά, τα ερωτικά-«καϊμάκι με πολύ σιρόπι» καθώς κι εκείνα που εκλιπαρούν τη γνώμη του αναγνώστη.

Ούτε και τα δικά μου αγαπώ. Μ’ αρέσουν μόνο εκείνα που μου αντιστάθηκαν: αυτά που δεν κατάφερα ποτέ να γράψω. Γι’ αυτό και τα ποιήματα που ζούνε έξω απ’ τα βιβλία αγαπώ: εκείνα που ποτέ δε νοιάστηκαν αν μου αρέσουν. Αυτά που περπατούν αδιάφορα, έξω στο δρόμο, με τα χέρια στις τσέπες και μ’ έχουνε, έτσι κι αλλιώς, χεσμένο.

Νίκος Χουλιαράς

(από το «Τα ποιήματα στο δρόμο», Η Λέξη 147, Σεπτέμβρης-Οκτώβρης 1998)

Η Ρενάτα με προσκάλεσε “να αντισταθώ δια της ποιήσεως”. Θεώρησα, λοιπόν, ως πιο κατάλληλο δείγμα για τη συμμετοχή μου, το πιο πάνω του Νίκου Χουλιαρά. Εξάλλου, ποιός μπορεί να αντισταθεί καλύτερα δια της ποιήσεως, παρά ένα ποίημα;

Καλώ στο παιχνίδι όσους από τους Αγαπημένους μου (εδώ δίπλα, στη λίστα) δεν έχουν κληθεί και θέλουν να παίξουν, καθώς και τους Σχολιαστές Ελευθέρας Βοσκής.

Είμαι μια ευτυχισμένη και πλήρης blogger η γυναίκα! Έχω δει το Composition Doll γραμμένο παντού: σε περιοδικά, σε εφημερίδες, στο διαδίκτυο, σε προγράμματα εκδηλώσεων, σε δελτία τύπου. Το άκουσα σε στίχους τραγουδιού, στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο. Ξέρω πως είναι γραμμένο με ανεξίτηλα γράμματα στις καρδιές ορισμένων και στα @@ρια κάποιων άλλων κ.ο.κ.

Νομίζω πως το μόνο μέρος που μένει να το δω πλέον, είναι στο δέρμα ενός ψηλού, όμορφου, γεροδεμένου νεαρού, γραμμένο μέσα σε μια κόκκινη καρδιά!!!

(Σε αυτό το παραλήρημα ματαιοδοξίας με κάλεσε η Renata κι εγώ, με τη σειρά μου, καλώ τα μικρά μου: Μεγαλειοτάτη, Γκουδάκι, Σκαρθάλι και Στέφυ).

UPDATE UPDATE UPDATE UPDATE

Μετά την καθοριστική παρέμβαση του Kopoloso (δεν είναι ΚΑΘΟΛΟΥ τυχαίο που τον αποκαλούμε Master), έκλεισα ως blogger!!!

“Fasten your seat-belts, it’s going to be a bumpy night.”

(from “All About Eve”)

“Don’t knock masturbation. It’s sex with someone I love.”

(from “Annie Hall”)

“Louis, I think this is the beginning of a beautiful friendship.”

(from “Casablanca”)

“It’s okay, I wouldn’t remember me either.”

(from “American Beauty”)

“Make way for the bad guy.”

(from “ Scarface”)

Στο παιχνίδι, όπου πρέπει να αναφέρουμε 5 αγαπημένους ηθοποιούς, με κάλεσε ο Manos S. Επειδή οι καιροί είναι χαλεποί, ας παίξει όποιος είναι εδώ και θέλει.

Ο νεαρός συν-blogger Ανήσυχος σκέφτηκε ένα καινούριο παιχνίδι και μας καλεί να συμμετέχουμε. Επειδή πρόθεσή μας είναι να ενθαρρύνουμε τους νέους (!!!) το κάνουμε με χαρά.

1. “Όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το πετύχεις”. (Κοελο).
Μπα… μην τσιμπάτε…. Πιο σωστή βρίσκω τη ρήση του Τζες (του μικρότερου αδελφού του Ιησού Χριστού, δια χειρός Μάνου Βουράκη): “Όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ, ολόκληρο το σύμπαν κάνει την πάπια”.

2. “Δεν πρέπει να ενθουσιάζεσαι όταν τυχαίνουν στιγμές ευτυχίας. Γιατί είναι παροδικές. Κράτα πάντα στάση άμυνας. Ακόμα και αυτό που σου δίνει πρόσκαιρη χαρά μπορεί να μην είναι αληθινό, να μην έχει διάρκεια, να μην επαληθευτεί.”. (Ανήσυχος)
Διαφωνώ. Η ευτυχία είναι ΜΟΝΟ στιγμές. Και γνώμη μου είναι πως πρέπει να τις απολαμβάνουμε μέχρι την τελευταία σταγόνα τους, ακριβώς επειδή δεν πρόκειται να διαρκέσουν. Χωρίς άμυνες, κρατήματα και επιφυλάξεις. Να φτάνουμε στο μεδούλι τους.

3. “Carpe diem”. (Οράτιος, Ωδές)
Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο με μια φράση. Αποτελεί το motto μου εδώ και χρόνια.

4. “Carpe this!” (Συνοδεύεται από χούφτωμα της βουβωνικής χώρας).
Λέγεται σε περιστάσεις που όλες οι δυνατότητες για εποικοδομητικό διάλογο έχουν εξαντληθεί. Αποτελεί motto μου επίσης. Σας το παραθέτω και εικονογραφημένο!

Ξέρω ότι θέλουν πολύ να παίξουν οι:

En vain encre

Krotkaya

Leon

Manos S.

Sweetpotatonatassaki

Αν μπορούσα να ταξιδεύω συνέχεια , θα το έκανα . “Υποφέρω” από επαναλαμβανόμενες τάσεις φυγής . Δυστυχώς κάτι τέτοιο είναι πρακτικά αδύνατον κι έτσι την επιθυμία την ικανοποιεί συνήθως το μυαλό μου, το οποίο καημένο-καμένο μυαλό είναι μονίμως “ταξιδεμένο”.

Αγαπάω όλο το “πακέτο” που λέγεται “ταξίδι”. Οι προετοιμασίες πριν από αυτό (να διαβάσω όσα μπορώ για τον τόπο, να κάνω λίστες, να μάθω για εστιατόρια-μπαρ, διαδρομές κλπ), η προσμονή της αναχώρησης, το γλυκό άγχος . Λατρεύω τα αεροδρόμια, απεχθάνομαι τα λιμάνια, με γοητεύουν οι σιδηροδρομικοί σταθμοί (καλά, βγάλτε εκτός τον σταθμό Λαρίσης) . Μέχρι και η μελαγχολία της επιστροφής μου αρέσει …

Το μεγαλύτερο τμήμα του ελλαδικού εδάφους το έχω καλύψει. Εις την αλλοδαπήν ίσα που έχω ξετσουμίσει , λίγα ταξίδια που όμως με σημάδεψαν, το καθένα από αυτά με διαφορετικό τρόπο και για διαφορετικό λόγο .

Σκόπελος . Είναι συγκλονιστική η εικόνα της Χώρας από το καράβι την ώρα που μπαίνει στο λιμάνι . Ζωντανός πίνακας ζωγραφικής . Οι λέξεις είναι λίγες . Πράσινο-μπλε . Πράσινο-μπλε . Τόσο πράσινο, τα δέντρα κάνουν μπάνιο στη θάλασσα μαζί σου . Τόσο μπλέ, το πέλαγος, ο ουρανός , το μάτι σου δε χορταίνει . Η ομορφιά, η γραφικότητα των σπιτιών . Οι εκκλησίες αμέτρητες, σχεδόν μία για κάθε κάτοικο . Το Καστάνι και το πείσμα μου να μείνω μέχρι το τέλος της ημέρας, τους έβγαλα όλους νοκ-άουτ και μέχρι το βράδυ ήταν ολόδικο μου . Η Γλώσσα . Ο Στάφυλος . Το εφηβικό όνειρο-όραμα που είδα ολομόναχη εκεί, στο τέλος του λιμανιού, στο “μπαλκόνι” προς το Αιγαίο , που ξέρω πως μια μέρα θα βγει αληθινό . Μόνο εκεί η καρδιά θα μου δώσει το σινιάλο του αλάνθαστου , το δοκίμασα μια φορά, 14 χρόνια μετά . Η καρδιά μου είπε “κάνεις λάθος” . Δεν άκουσα και μου πήρε άλλα 7 χρόνια να το διορθώσω . Έχω λοιπόν ανοιχτούς λογαριασμούς και πάντα μια καλή δικαιολογία να ξαναπάω (χε, χε !) .

Κέρκυρα . Γιατί εκεί έζησα τις πιο όμορφες διακοπές των παιδικών μου χρόνων . Γιατί εκεί ερωτεύτηκα για πρώτη και τελευταία φορά κεραυνοβόλα . Γιατί εκεί πέρασα τις πιο όμορφες βραδιές με τους συμμαθητές μου . Είδα για πρώτη φορά τον ήλιο να ανατέλει μέσα από τη θάλασσα, η πιο όμορφη ανατολή . Έκανα την πρώτη μου βουτιά από βράχο . Οδήγησα πρώτη φορά τζιπ . Γιατί εκεί μένει μια πολύ καλή φίλη, από εκείνες που όσα χρόνια κι αν περάσουν, όταν τις ξαναβλέπεις νιώθεις σαν να μην πέρασε μια μέρα κι ας έχετε να μιλήσετε μήνες ολόκληρους . Και γιατί εκεί έκανα πρώτη φορά τη φοβερή διαπίστωση ότι “δεν υπάρχει πιο σίγουρος τρόπος για να σιγουρευτείς αν συμπαθείς έναν άνθρωπο ή όχι από το να ταξιδέψεις μαζί του” !

Η παραλία της Γλυφάδας και του Αη Γιώργη . Η Παλαιοκαστρίτσα και το κρύο νερό που σου μουδιάζει το σώμα . Η Άνω Κορακιάνα και το “Αγνάντι” (απλά, δε θέλεις να φύγεις από εκεί) . Η παλιά πόλη, αληθινό παραμύθι, όπου όλα τα βράδια είναι ρομαντικά . Και μόλις τώρα θυμήθηκα ότι δε θα πάω διακοπές φέτος . Shit …

Ιταλία . Έτσι . Γενικά . Σκέτο Ιταλία . Έχω πάει 3 φορές και στις 3 ο λόγος ήταν “αίσθημα” . Πώς λοιπόν να μην την αγαπάω και να μην τη θεωρώ αγαπημένο προορισμό?

Η πρώτη φορά το ‘94 όπου πήρα και το “βάπτισμα του πυρός” στο εξωτερικό . Προσωπική επανάσταση, εισητήριο μετά από αιματηρές οικονομίες (το φοιτητικό σ… μου, παξιμάδι), ολομόναχη (μια φορά είχα μπει μέχρι τότε σε αεροπλάνο κι αυτό για το Ηράκλειο, τρομάρα μου) στο Leonardo Da Vinci και η κατάρριψη του μύθου ότι κάποιοι Ιταλοί μιλούν Αγγλικά (guess what, δεν μιλούν…) .

H δεύτερη φορά είχε και Μιλάνο, είχε και Κόμο (πα-ρά-δει-σος και τώρα με τον Κλούνη ακόμη περισσότερο !), είχε και μια ιστορική δήλωση προς την αφεντιά μου στο αερόδρόμιο λίγο πριν την επιστροφή (”Μη μ’αγαπάς τόσο πολύ”-άουτς !-Μάθημα Ζωής ήταν αυτό… )

Η τρίτη φορά (πολλά χρόνια μετά, πιο ώριμη εεε ? Ναι, καλά !) είχε Ρώμη και Ρώμη και πάλι Ρώμη . Υπέροχη . Η χαρά του αμφιβληστροειδούς . Ένα μήνα να καθόμουν εκεί και πάλι θα υπήρχε κάτι που δε θα είχα δει, κάποιο αξιοθέατο θα μου ξέφευγε . Αξέχαστη εμπειρία όλο το ταξίδι και μια αξέχαστη, γλυκιά, ημιμεθυσμένη συζήτηση ένα βράδυ στο Trastevere (αυτό θυμήθηκα πρώτο, αυτό γράφω) . Πρέπει να ξαναπάω.

Λονδίνο (ή οπουδήποτε στην Αγγλία μου κάνει) . Larger than life . Ταξίδι-όνειρο ζωής, ευτυχισμένη που το έκανα . Το Λονδίνο δεν με απογοήτευσε ούτε στιγμή , καλύτερο, ομορφότερο, γοητευτικότερο απ’ό,τι περίμενα . Με τα μεγέθη του (κτίρια, δρόμοι κλπ), δυσκολεύτηκα να προσαρμοστώ στην αρχή, τα κατάφερα όμως . Μητρόπολη με όλη τη σημασία της λέξης . Και αυτά τα “look left-look right-mind the gap”, και τα “sorry και sorry και ξανά μανά sorry” των Λονδρέζων , τι γέλιο Θέε μου!

Ιστορικές στιγμές . Στα σκαλιά της Εθνικής Πινακοθήκης να καπνίζω μόνη μου, άγνωστη μεταξύ αγνώστων, να παρατηρώ το πολύχρωμο πλήθος από ψηλά και να παίρνω αποφάσεις για τομές στη ζωή μου . Καλύτερο μέρος δεν μπορούσα να βρω .

Και ιστορική επιστροφή στην Αθήνα με κινηματογραφικές σκηνές να εκτυλίσσονται στο Ελ.Βενιζέλ. που μόνο το καινούργιο τραγούδι της Ευριδίκης μπορεί να τις περιγράψει (”Κάποιον άλλον φιλάω, κάποιον άλλον κοιτάζω, κάποιον άλλον αγκαλιάζω, μα για σένα ζω . Κάποιον άλλον χωρίζω, κάποιον άλλον πληγώνω, τελικά τον σκοτώνω και μαζί σου ζω !”) . Μιλάμε για θρίλερ !

Νέα Υόρκη . Όοοχι . Δεν έχω πάει ακόμη . Άρα δε θα σας τα πρήξω άλλο και με δαύτη, όπως με τα προηγούμενα . Είχα σκεφτεί να γράψω για έναν άλλο αγαπημένο προορισμό, ένα άλλο αλησμόνητο ταξίδι . Αποφάσισα όμως να το κρατήσω προς το παρόν μέσα μου, πολύτιμη ανάμνηση, κατάδικη μου, μιας και το έχω ακόμη νωπό μέσα μου . Έτσι φτάνω στη Νέα Υόρκη , ένα μεγάλο μου όνειρο, που ελπίζω να πραγματοποιήσω μέσα στα επόμενα δύο χρόνια . Και που μέχρι τότε σίγουρα θα έχω blog και θα γράψω για το ταξίδι εκεί και αν έχω και κανέναν επισκέπτη μπορεί και να το διαβάσει .

Υπεραγαπημένη Νίνα σ’ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση, τη γενναιοδωρία σου και τη φιλοξενία .

Και επειδή σίγουρα θα θέλουν να γράψουν κι εκείνοι , προσκαλώ με τη σειρά μου στο “ταξίδι” τον κοσμογυρισμένο Nuwanda, την ταξιδιάρα Alef και έναν πραγματικό “πολίτη του κόσμου”, τον Librofilo .

Aura Voluptas

Μερικοί τόποι που έτυχε κάποτε να βρεθώ, πιάνουν ο καθένας κι από μια δική του φέτα στο μυαλό μου. Στις φέτες αυτές του μυαλού μου στεγάζονται επίσης ήχοι και οσμές και δημιουργούν μια ιδιότυπη γεωγραφική μνήμη που όμως είναι τελείως υποκειμενική, σε αντίθεση με την υπόλοιπη γεωγραφία που έχει περάσει μέσα στο κεφάλι μου από βιβλία και δικτυακές πηγές. Γιατί προτιμάω να μιλήσω για τους συγκεκριμένους πέντε και όχι άλλους, δεν μου είναι και πολύ καθαρό. Μάλλον γιατί καθώς γερνάω θυμάμαι πιο έντονα εκείνες τις εικόνες που κατέγραψα ενώ βρισκόμουν σε διανοητική και συναισθηματική διέγερση.

1973.Καλοκαίρι. Κατεβαίνω για πρώτη φορά στην Κρήτη μ’ ένα σακίδιο στην πλάτη και έναν υπνόσακο. Η βρώμα από το πετρέλαιο του παλιού σκυλοπνίχτη, Κάντια, η μυρωδιά από τα φρεσκοθερισμένα στάχυα που πάνω τους έχει κάτσει η υγρασία της νύχτας, και η μυρωδιά του καμένου ξύλου στους χωριάτικους φούρνους που φουρνίζουν ψωμί, έχουν αποτεθεί ανεξίτηλα στη μνήμη. Πρώτη φορά καταλαβαίνω από τους ανθρώπους του τόπου, ότι ζωή και θάνατο, μια τρίχα τους χωρίζει.

1975. Ξεκινάω από το Σικάγο με μια μεταχειρισμένη Φορντ και μπόλικη αυτοπεποίθηση με προορισμό την πόλη των Αγγέλων. Πιο πολύ με διεγείρει η route 66 που σκοπεύω ν’ ακολουθήσω και είναι για μένα μια θρυλική διαδρομή. Εδώ είναι οι ήχοι που έχουν αφήσει τα σημάδια τους. Τζαζ και φολκ από τους τοπικούς ραδιοσταθμούς ξεχύνονται ακατάπαυστα από το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου.
Άδοξο τέλος, αφού κατάφερα να φτάσω μόλις μέχρι την Οκλαχόμα. Στο μυαλό μου επανέρχεται με εμμονή η σκέψη ότι στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης κάτι νέο και ελπιδοφόρο θα δημιουργηθεί. Ο συναισθηματικός εαυτός μου με πείθει και όχι μόνο γυρίζω στο Σικάγο αλλά τα μαζεύω και επιστρέφω στην Αθήνα. Οι μ**κίες πληρώνονται…

1982. Με ελάχιστα λεφτά στην τσέπη, μπαίνω σ΄ ένα λεωφορείο για να πάω οδικά στο Παρίσι. Από το κασετόφωνο ενός Σκωτσέζου που κάθεται δίπλα μου γνωρίζω για πρώτη φορά τον Leonard Cohen και έκτοτε τον παρακολουθώ στη μοναδική του πορεία για 25 χρόνια. Πως απεικονίστηκε το Παρίσι στις πτυχές του μυαλού μου; Είναι οι στέγες του και οι μουσικοί που γεμίζουν πλατείες και πάρκα μ’ ένα παγκόσμιο ήχο. Είναι οι φαντασιώσεις για ροδόσταυρους και ναΐτες στο Πάνθεο και τη Βαστίλη. Είναι η αύρα των θηρίων του χρωστήρα που πλανιέται στη Μονμάρτρη. Είναι δυο μάτια πίσω από την καλύπτρα του προσώπου κάποιων μουσουλμανίδων, καπάκι με χυτά άσπρα φορέματα σε ποθητά κορμιά. Τέλος είναι η Πιαφ και ο Ζακ Μπρελ.

1984. Ισλανδία. Ρέκιαβικ. Μια πόλη που η αθωότητα κυριαρχούσε. Σαν ανέκδοτο μοιάζει οι γλυπτοθήκες να είναι υπαίθριες δίπλα από τα ποδοσφαιρικά γήπεδα. Να είναι 12 τα μεσάνυχτα και ο κόσμος να βγάζει τα σκυλιά του βόλτα μ’ ένα φως στον ουρανό σαν το δικό μας αυτή την εποχή γύρω στις 8 το βράδυ. Να πατάς τόπους με παγωμένη λάβα και σχισμές του εδάφους απ όπου βγαίνει νερό που κοχλάζει και θειάφι. Εδώ είναι που οι οσμές κατακλύζουν το καταγραφικό σου. Κατασκότεινα νερά οι θάλασσες, που σε κάνουν να νοσταλγείς τη λαμπερή Μεσόγειο και σου εξηγούν γιατί οι Βίκινγκς δεν γνώριζαν τι θα πει φόβος.

Χρόνος απροσδιόριστος. Τόπος, Άγιο όρος. Τούτο το ταξίδι αν έγινε ή το έχει το μυαλό μου από μόνο του, δύσκολο είναι να πω. Δεν είναι τόσο η ομορφιά του τόπου και οι συνήθειες των μοναχών που καταγράφτηκαν στο μυαλό μου. Είναι ένα νέο ταξίδι προς τα μέσα μου με οδηγό το γέροντα Παΐσιο, (που έχει πια κοιμηθεί), και μου φανέρωσε νέους τόπους στον εαυτό μου, και νέα ματιά για τους ανθρώπους.

Νάμαστε καλά, να ταξιδεύουμε και να ονειρευόμαστε και πάντα μια Νίνα να μας καλεί να μοιραστούμε τις εικόνες του μυαλού μας.

Nik - Athenian

Μια αλεπού και μια εστεμμένη με έβαλαν στο παιχνίδι. “Μίλα για πέντε αγαπημένους προορισμούς”, μου είπαν. Επειδή, εγώ τώρα, είμαι άτομο που κάνω του κεφαλιού μου, θα μιλήσω για πέντε αγαπημένες στιγμές σε διαφορετικούς προορισμούς. Η ευτυχία, εξάλλου, είναι στιγμές, σωστά;

Ο κάθε τόπος σου μένει αξέχαστος όχι μόνο από τη φυσική καλλονή, τα αξιοθέατα ή την ιστορία του. Κυρίως τον θυμάσαι -ή τον ξεχνάς για πάντα- από τα πρόσωπα που τον είδαν μαζί σου ή από τα πρόσωπα που είδες εσύ εκεί. Και από τη γεύση του αλκοόλ στο στόμα σου, Πέντε δικές μου ευτυχισμένες στιγμές από ταξείδια σε αξέχαστους τόπους, λοιπόν, με τα “ξύδια” που τα συνόδευσαν.

1. Κούβα, Αβάνα: Απομεσήμερο σ΄ ένα καφέ, σε μια μικρή πλατεία της Παλιάς Αβάνας. Κουβέντα μ΄ έναν από τους θρύλους του Buena Vista Social Club. Η Omara Portuondo κάθισε μαζί μας και ξεδίπλωσε ζωή και αναμνήσεις. Η μαγεία σ΄ ένα φλυτζάνι ζεστού καφέ, που μεταμορφώσαμε σε φρέντο ρίχνοντας μέσα παγάκια. Μετά, ακολούθησαν η μουσική, τα mojitos και τα daiquiris.

2. Αμερική, Σαν Φρανσίσκο: Αργά το πρωί, σ΄ έναν δρόμο πίσω από την πυραμίδα της Transamerica, στο μυθικό βιβλιοπωλείο City Lights. Στον ίδιο χώρο που πέρασαν μέρες και νύχτες κουβεντιάζοντας, τα ιερά τέρατα της λογοτεχνικής –και όχι μόνο- γενιάς των beatniks. Μέσα εκεί ένοιωθες μέρος της παρέας των Jack Kerouac, Larry Keenan, David Amram, William Burroughs, Joanne Kyger, Allen Ginsberg και τόσων άλλων! Και ο ίδιος ο Lawrence Ferlinghetti, με σάρκα και οστά, να σου χαμογελάει χαϊδεύοντας την άσπρη γενειάδα, κάτω από το κασκέτο του. Και αργότερα, να τα ξαναζείς όλα στο μπαράκι του David, πίνοντας margaritas και ατέλειωτους γύρους σφηνάκια tequila.

3. Γαλλία, Παρίσι: Βραδάκι στη Μονμάρτρη, στο πιο αγαπημένο μου στέκι εκεί: ένα μπαράκι, αριστερά στο τέλος της Place du Tertre. Το λένε Le Tir Bouchon, είναι παλιό και απίστευτα γραφικό, οι τοίχοι του, από το ταβάνι μέχρι το πάτωμα, είναι σκεπασμένοι από εκατομμύρια σημειώματα και σκίτσα θαμώνων, που επί σειρά ετών έχουν περάσει από εκεί και άφησαν το «ίχνος τους». Ανάμεσά τους βρίσκονται και καμία δεκαριά δικά μου, από ισάριθμα ταξίδια Εκεί, λοιπόν, μ΄ ένα ποτήρι κρασί μπροστά μας, ακούγαμε μουσική. Ένας πιανίστας, όλος κι όλος, αλλά τόσο καλός σαν να άκουγες ολόκληρη ορχήστρα. Έπαιζε όλα σου τα αγαπημένα τραγούδια και σε άφηνε να τραγουδάς μαζί του.

4. Τσεχία, Πράγα: Απόγευμα στα στενά δρομάκια, πίσω από την πλατεία στην παλιά πόλη, τα γεμάτα μαγαζάκια με απίστευτες μαριονέτες, κούκλες και ξύλινα παιχνίδια. Ακόμα θυμάμαι το υπέρβαρο που πλήρωσα για τις δύο επιπλέον βαλίτσες που έφερα μαζί μου, γεμάτες από αυτά τα θαύματα, στο γυρισμό. Και η παγωμένη τσέχικη μπύρα, σε μια από τις μπυραρίες απέναντι από το ρολόι, μας ξεκούρασε από τον ποδαρόδρομο!

5. Μεξικό, Ουαχάκα: Ακριβώς ένα χρόνο πριν την απεργία των δασκάλων στην Oaxaca, που πυροδότησε τα αιματηρά γεγονότα που ακολούθησαν, περιφερόμαστε τα πρωινά στον αρχαιολογικό χώρο του Monte Alban, ακολουθώντας τα εναπομείναντα ίχνη του λαού των Zapotec. Και τα βράδια δοκιμάζαμε mezcal, καταπίνοντας την αηδία για το σκουλήκι στον πάτο του μπουκαλιού –και προσέχοντας, ταυτόχρονα, να μην καταπιούμε το ίδιο!- μια και η Ουαχάκα είναι ο κατ΄ εξοχήν τόπος παραγωγής του (και του ποτού και του σκουληκιού…).

Θα ήθελα να “παίξουν” –αν βέβαια το θέλουν και αυτοί- οι άνευ ιστολογίου Nik-Athenian, Aura Voluptas και Πρεσβύωψ. Το blog είναι στη διάθεσή τους.

Επιπροσθέτως, από τους έχοντες και κατέχοντες, προσκαλώ τον Maitre Kopoloso. Τρέμω ήδη στη σκέψη του τι θα μας αφηγηθεί…