Shine on, you crazy diamond!

Ο Jean-Jacques Liabeuf γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου του 1886 στο St. Etienne της Γαλλίας. Το αστέρι του δεν είχε τη διάρκεια αυτών άλλων ακτιβιστών και αναρχικών της εποχής του, όμως, μπορούμε να πούμε πως έλαμψε αρκετά, σχεδόν εκτυφλωτικά.

Διαβάστε στο “Έγκλημα και Τιμωρία” τους λόγους που τον οδήγησαν στη γκιλοτίνα το 1910.

“Αν σώσεις τη ζωή ενός ανθρώπου, είσαι υπεύθυνος γι αυτόν”

Κινέζικη παροιμία

Το πτώμα μιας νεαρής γυναίκας, που αποκαλύφθηκε σε απομονωμένη περιοχή της Αγίας Παρασκευής Αττικής τον Φεβρουάριο του 1983, ήταν το δραματικό αποτέλεσμα μιας αδιέξοδης ερωτικής σχέσης. Κι αν αυτό είναι σύνηθες στα εγκληματολογικά χρονικά, μια «λεπτομέρεια» της υπόθεσης την καθιστά αληθινά ιδιαίτερη: ο δράστης και το θύμα ήταν αδέλφια…

H μοναδική ιστορία στο “Έγκλημα και Τιμωρία”, από τον Γιάννη Ράγκο.

Ο Ρίτσαρντ Κουίνεϊ είναι κοινωνιολόγος που διακρίθηκε για την φιλοσοφική προσέγγιση της εγκληματολογίας. Γεννήθηκε στις 16 Μαΐου του 1934 στο Έλκχορν του Γουισκόνσιν των Η.Π.Α. Εκεί μεγάλωσε, σπούδασε και το 1964 πήρε το διδακτορικό του στην κοινωνιολογία από το πανεπιστήμιο του Γουισκόνσιν. Αργότερα άφησε την γενέτειρά του για να προχωρήσει σε ακαδημαϊκή καριέρα. Την εποχή που ασχολήθηκε με την εγκληματολογία, ο κλάδος διένυε περίοδο δυσμένειας. Μετά από δεκαετίες κατάταξής της ως υποδεέστερου κλάδου άλλων επιστημονικών πεδίων, η εγκληματολογία έρχονταν αυτόνομη στο επιστημονικό προσκήνιο των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ευρώπης και του Καναδά.

Στο “Έγκλημα και Τιμωρία” το σχετικό άρθρο της Μαίρης Μαρούλη.

Στο 20% των φόνων που διαπράχθηκαν στην Κύπρο τα τελευταία χρόνια, πρωταγωνίστησαν μέλη του ίδιου οικογενειακού περιβάλλοντος. Το συγκλονιστικό αυτό στοιχείο προκαλεί σοκ, αλλά ταυτόχρονα σκιαγραφεί κατά ένα μεγάλο ποσοστό και το χαρακτήρα των δολοφονιών στο νησί. Τα τελευταία πέντε χρόνια κυρίως, απασχόλησαν την Αστυνομία συνεχή περιστατικά τέτοιου είδους.

Διαβάστε στο “Έγκλημα και Τιμωρία” το σχετικό άρθρο του Γιώργου Μιχαηλίδη.

Στο μικρό διαμέρισμα της συγγραφέως Αλεξάνδρας Μαρίνινα, στο κέντρο της Μόσχας, τα πάντα είναι πολύ τακτοποιημένα και μόνο ο γάτος της μπορεί ν’ αλωνίζει ελεύθερα.

Συλλέκτρια κουδουνιών, η κυρία λατρεύει τις όπερες του Βέρντι, τα αστυνομικά μυθιστορήματα, την κινέζικη κουζίνα, τα λεπτεπίλεπτα σιγαρέτα των 120 χιλιοστών που καπνίζει αρειμανίως και παίζει παθιασμένα πρέφα με τον υπολογιστή της. Είναι το «βασίλειο» της Ρωσίδας Αγκάθα Κρίστι, όπως την αποκαλούν οι λάτρεις των μυθιστορημάτων της.

Στο “Έγκλημα και Τιμωρία” ο Γιώργος Πιτροπάκης συνομιλεί με τη συγγραφέα.

Κάποια από αυτά που έχετε ακούσει για την Aileen Wuornos είναι αλήθεια.

Ναι, σκότωσε 7 άνδρες στην Florida. Ναι, ήταν πόρνη. Ναι, μετά από παγίδα που της έστησε η λεσβία πρώην ερωμένη της, μαζί με την αστυνομία, έδωσε μια συγκλονιστική, λεπτομερή ομολογία και κατά τη διάρκεια της δίκης της υιοθετήθηκε νόμιμα από μια καλοπροαίρετη γυναίκα που ισχυρίστηκε πως έλαβε εντολή από τον Θεό. Είχε πολλές περίφημες και βλάσφημες εκρήξεις σε παραπάνω από μία αίθουσες δικαστηρίου και μετά από τις 6 θανατικές της καταδίκες περίμενε τη σειρά της στην πτέρυγα μελλοθανάτων περισσότερο από κάθε άλλον που βρισκόταν εκεί. Ναι, όλα αυτά είναι αλήθεια. Είναι σημαντικό, ωστόσο, να αποβληθούν κάποια στοιχεία γύρω από την υπερβολή που περιβάλλει την υπόθεση της Aileen.

Στο “Έγκλημα και Τιμωρία” η May διηγείται την ιστορία της.

H θεματολογία στα βιβλία του Πέτρου Mάρκαρη είναι επίκαιρη και σύγχρονη, δηλαδή αστικής κατεύθυνσης. Δεν καταπιάνεται με τα πάθη «συνηθισμένων» ανθρώπων, που επιθυμούν και θολώνουν ορμώμενοι στο έγκλημα συμπτωματικά. Πρόκειται συνήθως για ανθρώπους που βρίσκονται μέσα στη διαφθορά, την παρανομία, ζουν και πλουτίζουν από ξέπλυμα χρήματος και άλλες οικονομικές ατασθαλίες. Άρα οι φόνοι δεν έχουν συναισθηματικό, αλλά οικονομικό αντίκρισμα. Λύνονται βέβαια με γρίφους και σταυρόλεξα, όπως σε κάθε αστυνομικό μυθιστόρημα. Tο «ποιoς σκότωσε» υπάρχει ως ερώτημα και αποκαλύπτεται κατά τα εικότα σιγά σιγά, συνήθως με μια σειρά άλλων φόνων, οπότε κατατάσσεται αυτομάτως στο νουάρ.

Στο “Έγκλημα και Τιμωρία” η Ελεάννα Βλαστού γράφει για τον Πέτρο Μάρκαρη.