Shine on, you crazy diamond!

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Έκθεση

Γκερνίκα: « Η ιστορία ενός πίνακα »

Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 70 χρόνων από το βομβαρδισμό της πόλης της Γκερνίκα από τους Γερμανούς, γεγονός που ενέπνευσε τον Πάμπλο Πικάσο να ζωγραφίσει το θρυλικό πίνακα Γκερνίκα, το Ινστιτούτο Θερβάντες οργανώνει αυτή την έκθεση που παρουσιάζει την ιστορία αυτού του οικουμενικού έργου από τη στιγμή που τον παρήγγειλε η Δημοκρατική Κυβέρνηση, το 1937, ως την στιγμή που έφτασε στην Ισπανία, το 1981.

Η έκθεση περιλαμβάνει μια αναπαραγωγή του πίνακα (3.40 m x 1.60 m) και μια επιλογή λεπτομερειών που συνοδεύονται από κείμενα των Θέσαρ Βαγιέχο, Μπλας ντε Οτέρο, Πωλ Ελυάρ, Χοσέ Άνχελ Βαλέντε, Χοσέ Μπεργκαμίν, Χουάν Λαρέα, Ραφαέλ Αλμπέρτι και Μισέλ Λέιρις.

Η πόλη μας φιλοξενεί την έκθεση με τίτλο, Γκερνίκα: « Η ιστορία ενός πίνακα»,που επιμελήθηκε ο Γκονθάλο Αρμέρο και ταυτόχρονα θα προβάλλεται το ντοκιμαντέρ <<Η Γκερνίκα του Πικάσο>> (με ελληνικούς υπότιτλους).

Η έκθεση θα λειτουργεί από 2 Φεβρουαρίου 2008 έως και 14 Φεβρουαρίου 2008 στη Βασιλική Αγίου Μάρκου, με το ακόλουθο ωράριο: από Δευτέρα έως Παρασκευή 09:00 – 13:30 & 18:00 – 21:00 και το Σάββατο 09:00 – 13:30, με είσοδο ελεύθερη.

Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν τη Δευτέρα 4 Φεβρουαρίου 2008 και ώρα 19:00.

Για την υλοποίηση της ανωτέρω εκδήλωσης συνεργάστηκαν οι κατωτέρω φορείς:

* ΔΗΜΟΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ

* ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΘΕΡΒΑΝΤΕΣ

* ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΕ (Κέντρο Ισπανικής Γλώσσας και Πολιτισμού στο Ηράκλειο)

* ΙΣΠΑΝΙΚΟ ΣΠΟΥΔΑΣΤΗΡΙΟ

* ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΗ ΜΟΝΑΔΑ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΘΛΗΤΙΚΟΥ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ

Τζούλιο Καΐμη (1897 – 1982)

«Ήταν πολύ αγαπητός κι ευγενέστατος, ποτέ δεν ζητούσε κάτι για τον εαυτό του. Ήταν ένας άνθρωπος με μεγάλη ευαισθησία και με ποιότητα στη σκέψη του. Μιλούσε πολύ για τον Κόντογλου τον Φώτη. Κοντινοί του άνθρωποι ήταν ο Πικιώνης κι ο Τσαρούχης. Δεν άκουγε καλά, δεν μίλαγε πολύ κι όταν μιλούσε, μιλούσε σιγά, δεν τόνιζε καλά κι έκοβε τις φράσεις του».

Μ΄ αυτά τα λόγια ανασυστήνει την παπαδιαμαντική φιγούρα του Τζούλιο Καίμη ο Γιάννης Μόραλης στον κατάλογο της έκθεσης Αυτοπροσωπογραφία ενός άλλου, Τζούλιο Καίμη (1897-1982).

Εκατόν δέκα χρόνια από τη γέννηση του Ρωμανιώτη εκ Κερκύρας λαογράφου, ζωγράφου και ιστορικού της τέχνης ο Τάσος Μαντζαβίνος και ο Μισέλ Φάις διασταυρώνουν τα βλέμματά τους στα έργα και στις ημέρες ενός μνημειώδη πεζοπόρου και δαιδαλώδη αφηγητή, ο οποίος το μόνο που προσδοκούσε ήταν να γεμίσει τον χώρο μιας συνάθροισης με την οικουμενική δύναμη της λαϊκής τέχνης και την ηθική δομή του ωραίου.

«Ο Τ. Μαντζαβίνος πιστεύω ότι», υπογραμμίζει στο λεύκωμα της έκθεσης η ιστορικός τέχνης και μουσειολόγος Κατερινά Κοσκινά, «αναγνωρίζει στον Καίμη τον εαυτό του όχι μόνο σαν ζωγράφο αλλά ως πάσχοντα άνθρωπο σ’ έναν γεμάτο αντιφάσεις και παραλογισμό κόσμο. Ταυτίστηκε μαζί του μέσα από την κοινή αφοσίωση και καταφυγή στο χώρο της τέχνης. Μιας τέχνης που εκδηλώνεται μ’ ένα βαθιά βιωματικό εξπρεσιονιστικό τρόπο.

Ενώ ο Βέλγος νεοελληνιστής Bart Shoetaert διερευνώντας την πατρική παρουσία στο λογοτεχνικό έργο του Φάις επισημαίνει: «Στο Μέλι και η στάχτη του Θεού η αφήγηση γίνεται ένα θέατρο σκιών στο οποίο το γράφον υποκείμενο, σαν αόρατος παίκτης των νημάτων, χρησιμοποιεί τη ζωή του Τζούλιο Καΐμη ως μεταφορά για τον εαυτό του, χωρίς, σημειωτέον, να συμπέσουν. Η διαδικασία αυτή, στην οποία το υποκείμενο οικειοποιείται τις λειτουργίες του πατριαρχικού φαλλού, συνεχίζεται επίσης στην Ελληνική αϋπνία με τον Αναγνώστη ως έξ-υπνο εγγαστρίμυθο».

Ο Μαντζαβίνος φωτίζει τη σχέση του με τον Καίμη ως εξής: «Τον ζωγράφισα γυμνό, σαν άγιο, επειδή ο πραγματικός καλλιτέχνης στην Ελλάδα αγιάζει. Τον ζωγράφισα με καραγκιόζηδες, σαν το παιδί που περιβάλλεται από τα αγαπημένα παιχνίδια του. Τον ζωγράφισα με στολή με ρίγες, σαν αυτές που φορούσαν οι Εβραίοι στα ναζιστικά στρατόπεδα, γιατί η ζωή του έχει κάτι το ενοχικό, κρύβει κάτι το ανομολόγητο. Τον ζωγράφισα πλάι σ’ ένα δέντρο όπου κρέμονται τα παπούτσια του, γιατί περπατούσε συνέχεια. Τον ζωγράφισα πάνω σ΄ ένα άλογο, καβαλάρη, σαν τον Αι-Γιώργη, γιατί αφοσιώθηκε στην αγιογραφία και στη λαϊκή ζωγραφική».

Άρα όπως ο τρόπος του πλάνητα και το αίσθημα του παρία που για χρόνια φώτιζαν―σαν το γλόμπο στο Θέατρο Σκιών―το κολάζ της γραφής μου συμμετρικά τώρα φωτίζουν το φωτογραφικό κολάζ της παρούσας έκθεσης. Φαντάστηκα λοιπόν έναν χώρο διαδρομών, αινιγμάτων και αποσιωπήσεων».

Αλλά και η επιλογή του χώρου δεν είναι τυχαία. Πριν 13 χρόνια (όταν ο Καίμη ήταν κυριολεκτικά ένας αποσιωπημένος, ένας παρίας της πνευματικής ιστορίας μας), το Δεκέμβριο του 1994, πραγματοποιήθηκε η πρώτη αναδρομική έκθεση με έργα του στην Κλεομένους 24, στην πρώτη στέγη του Χώρου Τέχνης «24».

Στο «Χώρο Τέχνης 24», Σπευσίππου 38 στην Αθήνα (τηλ. 210-7217897) θα λειτουργήσει, από τις 13 Νοεμβρίου έως και τις 8 Δεκεμβρίου 2007, η έκθεση η αφιερωμένη στον Τζούλιο Καΐμη, με ζωγραφική του Τάσου Μαντζαβίνου και φωτογραφία του Μισέλ Φάις.

Την ημέρα των εγκαινίων, 13 Νοεμβρίου και ώρα 8.00 μ.μ., στη μνήμη του Τζ. Καίμη, η Σαββίνα Γιαννάτου, θα τραγουδήσει σεφαρδίτικα τραγούδια.

Το ομότιτλο της έκθεσης λεύκωμα επιχορηγήθηκε από το από το Ίδρυμα Φ. Κωστόπουλου.

(από το Δελτίο Τύπου της Έκθεσης)

Σημείωση: Η τελευταία ζωγραφιά του Gil Elvgren μας απεστάλη από τον εξέχοντα αναγνώστη του βλογ Κ.Κ. Μοίρη. Ανήκει στην προσωπική του συλλογή και φέρει τον τίτλο: “Ή να σέρνει καράβι, ή να μη σέρνει”. Τον ευχαριστούμε πολύ.

Κι άλλη σημείωση: Κυρίες μου, υπομονή! Την άλλη Τετάρτη έρχονται τα Pin-Up Boys!!!