Shine on, you crazy diamond!

*****

Το blog συμμετέχει στην επέτειο του βομβαρδισμού της Γκερνίκα, αναδημοσιεύοντας ένα παλιότερο ποστ.

*****

Ξύπνησε μόνος στο δωμάτιο του Van Gogh στην Arles. Δεν θυμόταν πως είχε βρεθεί εκεί. Το μόνο που θυμόταν ήταν η προηγούμενη νύχτα, έναστρη και κατάφωτη. Είχαν πιει κάμποσα pastis σ’ εκείνο το καφέ, καθισμένοι στα τραπεζάκια τα αραδιασμένα στον μικρό, λιθόστρωτο δρόμο. Ο ζωγράφος, που κατοικούσε το δώμα του Van Gogh, του μιλούσε διαρκώς. Εκείνος μόλις που άκουγε. Η Juana και το μωρό είχαν μείνει πίσω. Ήταν το μόνο που τον ενδιέφερε.

Πώς μπόρεσε να το κάνει αυτό? Πώς άντεξε να τους αφήσει? Γιατί αφέθηκε να τον πείσουν ότι έπρεπε να πάει στη Γαλλία? Και χτες, Πρωτομαγιά, έφτασαν τα νέα. Η Γκερνίκα είχε ισοπεδωθεί από τις βόμβες των Ναζί, τέσσερις μέρες πριν, στις 26 του Απρίλη. Και η Juana με το μωρό τους ήταν εκεί.

Ένοιωσε να τον πνίγει το μικρό δωμάτιο. Βγήκε. Έξω η έρημος του Dali. Ένα κορίτσι βάδιζε μπροστά του κι ο Άγιος Αντώνιος ξόρκιζε τους πειρασμούς του. Άκουσε το ποδοβολητό ξετρελαμένων ελεφάντων και στο βάθος πέρασε ο Δον Κιχώτης με τον Σάντσο Πάντσα. Ο χρόνος μετριέται σε λειωμένα ρολόγια και η μνήμη εμμένει. Βιαζόταν. Έπρεπε να φτάσει στη Γκερνίκα, στη Juana και στο μωρό. Προσπέρασε αδιάφορος τους αγγέλους του Millet. Δεν πρόσεξε το φέρετρο του μικρού παιδιού ανάμεσά τους.

Και ξαφνικά την είδε. Η σπαραγμένη απ’ τον εμφύλιο Ισπανία ήταν εκεί, με τις ψυχές των αθώων τριγύρω της. Έπρεπε να φτάσει, να είναι μαζί με τη Juana. Και το μωρό.

Άρχισε ν’ ανεβαίνει τα σκαλιά της ύπαρξής του. Μιας ύπαρξης κενής και ανούσιας χωρίς τους αγαπημένους του. Τι να τον κάνεις τον αγώνα χωρίς κίνητρο? Για ποιόν ν’ αγωνιστεί? Το μωρό είχε χαθεί. Ανέβηκε ψηλά, πιο ψηλά, πιο ψηλά. Θρήνησε σπαρακτικά, με λύσσα. Και γκρέμισε την ψυχή του.

Τα κατάφερε. Έφτασε στη Γκερνίκα. Είναι ο πεσμένος. Πάνω από το κεφάλι του κλαίει η Juana με το μωρό στην αγκαλιά. Είναι πάλι μαζί. Για πάντα. Αθάνατοι.

Ο ισπανός ζωγράφος Joan Miró, γεννήθηκε στη Barcelona, στον αρ. 4 του Passatge del Crèdit, στις 20 Απριλίου του 1893. Ο πατέρας του, Miquel Miró i Adzerias, γιος ενός σιδερά από την Cornudella, ήταν ρολογάς και αργυροχόος. Η μητέρα του, Dolors Ferrà i Oromí, ήταν κόρη ενός φημισμένου επιπλοποιού, από την Palma de Majorca.

Ο Miró άφησε πίσω του μια σημαντική κληρονομιά, η οποία συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πιο πρωτότυπες του 20^ου αιώνα. Η δουλειά του, σε γενικές γραμμές, είναι σημαδεμένη από μια καθαρή σουρεαλιστική τάση, όπου πρωταρχικό ρόλο έχουν το βασίλειο της μνήμης και η επινοητική φαντασία.

Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών «La Lonja» της Βαρκελώνης και το 1918 έκανε την πρώτη του ατομική έκθεση στις Dalmau Galleries της ίδιας πόλης. Τα έργα του πριν το 1920 (χρονιά του πρώτου ταξειδιού του στο Παρίσι), αντανακλούν την επιρροή του από διάφορες τεχνοτροπίες, όπως τα καθαρά και λαμπερά χρώματα που χρησιμοποιούνται στο φωβισμό, σχήματα παρμένα από τον κυβισμό, επιρροές από την καταλάνικη λαϊκή τέχνη και τις ρωμαϊκές τοιχογραφίες των εκκλησιών.

Το ταξείδι του στο Παρίσι υπήρξε καθοριστικό για την εισαγωγή του στη σουρεαλιστική τέχνη και την εμμονή του σε αυτή. Το 1921 πραγματοποιεί την πρώτη του ατομική έκθεση στο Παρίσι, στη γκαλερί «La Lincorne». Το 1928 εκθέτει, μαζί με μια ομάδα σουρεαλιστών ζωγράφων, στη γκαλερί «Pierre», πάλι στο Παρίσι. Παρόλο που ο Miró σεβόταν ανέκαθεν τις ομάδες και τις ιδεολογίες, κρατούσε συνήθως τον εαυτό του έξω από αυτές, αναπτύσσοντας τις δικές του δεξιότητες και απόψεις περί τέχνης.

Το 1929 παντρεύεται την Pilar Juncosa στην Palma de Majorca. Εγκαθίστανται στο Παρίσι, στον αρ. 3 της Rue François Mouton. Το 1930 γεννιέται στη Βαρκελώνη η κόρη του Maria Dolors.

Από το 1929 μέχρι το 1930, ο Miró αρχίζει να ενδιαφέρεται για αυτό καθαυτό το αντικείμενο, και δουλεύει τα collages. Η πρακτική αυτή τον οδήγησε στο να κατασκευάσει τα σουρεαλιστικά του γλυπτά. Τα βασανισμένα του τέρατα έκαναν την εμφάνισή τους αυτή τη δεκαετία.

Επιπλέον πειραματίζεται με διάφορες, άλλες, καλλιτεχνικές φόρμες, όπως χαρακτική, λιθογραφία, υδατογραφία, παστέλ, ακόμα και ζωγραφική πάνω σε χαλκό. Την περίοδο αυτή ξεχωρίζουν ιδιαίτερα, δυο κεραμικές τοιχογραφίες που έκανε για το κτήριο της UNESCO στο Παρίσι, «ο τοίχος της Σελήνης» και «ο τοίχος του Ήλιου».

Ήταν στα τέλη της δεκαετίας του ’60 που ξεκίνησε η τελευταία, καλλιτεχνική του, περίοδος και η οποία θα διαρκούσε μέχρι το θάνατό του. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ασχολήθηκε κυρίως με έργα για διακόσμηση μνημείων και δημόσιων χώρων. Τα έργα του αυτά είχαν την πλαστικότητα και τη φρεσκάδα των έργων του στον καμβά, ταυτόχρονα με την πολύ προσεκτική επιλογή του υλικού από το οποίο κατασκευάζονταν. Το ενδιαφέρον του επικεντρώνονταν στον συμβολισμό, χωρίς να δίνει ιδιαίτερη σημασία στην απεικόνιση του θέματος, παρά –κυρίως- στον συμβολισμό που ξεπηδούσε από το έργο.

Το 1976 το Ίδρυμα Σύγχρονης Τέχνης Joan Miró, άνοιξε επίσημα στη Βαρκελώνη και το 1979, τέσσερα χρόνια πριν το θάνατό του, του απενεμήθη ο τίτλος του επίτιμου καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης.

Στις 25 Δεκεμβρίου του 1983, ο Joan Miró πεθαίνει στην Palma de Majorca και στις 29 Δεκεμβρίου η σωρός του μεταφέρεται και ενταφιάζεται στο κοιμητήριο του Montjuïc, στη Βαρκελώνη.

Η φήμη του Μονάχου ως καλλιτεχνούπολης προσελκύει το μοσχοβίτη ζωγράφο Wassily Kandinsky (1866 – 1944), όπως και πολλούς άλλους καλλιτέχνες. Ο Kandinsky αρχίζει το 1896 τις σπουδές του στη βαυαρική μητρόπολη. Το 1901 ιδρύει την καλλιτεχνική ομάδα «Φάλαγγα», ενώ παράλληλα διδάσκει σε μια σχολή ζωγραφικής. Εκεί σπουδάζει και η 25χρονη ζωγράφος Gabriele Munter (1977 – 1962).

Σύντομα η Gabriele και ο Wassily γίνονται ζευγάρι, παρά το γάμο του με μια ξαδέλφη του στη Μόσχα. Από το 1904 μέχρι το 1907 το ζευγάρι ταξειδεύει στην Ευρώπη και στη Βόρεια Αφρική, συλλέγοντας υλικό για την τέχνη τους.

Χωρίς να έχουν παντρευτεί ζουν μαζί και κυκλοφορούν δημόσια σαν ζευγάρι. Η κοινή καλλιτεχνική τους ενασχόληση κάνει την σχέση τους ακόμα πιο ζωντανή. Συχνά ποζάρουν ο ένας για τον άλλο, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα έργα όπως αυτό του Kandisky

ή ετούτο της Munter.

Την άνοιξη του 1909 η Gabrielle αγοράζει ένα σπίτι στη βαυαρική πόλη Murnau. Οι συμπατριώτες και συνάδελφοι του Kandisky, Alexei Jawlensky και Marianne von Werefkin ανήκουν στους τακτικούς επισκέπτες του σπιτιού, που οι ντόπιοι αποκαλούν πλέον «Ρωσικό Οίκο», μαζί με τον επίσης συμπατριώτη τους χορογράφο Alexander Sakharoff και τη βαυαρή σύζυγό του χορεύτρια Clotilde von der Planitz.

Η γοητευτική φύση μαγεύει σύντομα τους πάντες. Σ’ αυτή την ειδυλλιακή περιοχή συμβιώνουν η Gabriele και ο Wassily, ενθουσιασμένοι από την αγροτική τέχνη. Ο Wassily διακοσμεί το σπίτι με έπιπλα αυτού του στυλ. Η Gabriele ανακαλύπτει τη ζωγραφική σε γυαλί (Hinterglasmalerei). Εμφανίζονται συχνά σαν κλασικό βαυαρικό ζευγάρι και υποδέχονται τους καλεσμένους τους φορώντας τις παραδοσιακές τοπικές ενδυμασίες.

Το 1910 ο Kandinsky δημιουργεί στη βαυαρική πρωτεύουσα την πρώτη του αφηρημένη ακουαρέλα. Εδώ τον βλέπουμε στο γραφείο του διαμερίσματός τους στην Εμίλενστράσε, στο Μόναχο, φωτογραφημένο από την Gabriele.

Οι βινιέτες που ανακάλυψα και σας παρουσιάζω σήμερα, είναι πολύ πιθανόν να είχαν σχεδιαστεί (ενδεχομένως ως κάρτες συλλογής) για να συνοδεύουν προϊόντα διατροφής, που την εποχή εκείνη άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους συσκευασμένα στην Ευρώπη.

Στη συνέχεια εμφανίστηκαν, πάνω σε ξύλινα πάνελς, ως διακοσμητικά στοιχεία σε διάφορα θέατρα. Απεικονίζουν τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι των αρχών του 19^ου αιώνα φαντάζονταν πως θα ήταν η ζωή το 2000.

Παντός είδους εφευρέσεις και αυτοματισμοί, προορισμένοι να κάνουν ευκολότερη την καθημερινή ζωή, αλλά και άλλοι, περισσότερο επιστημονικοί και εξειδικευμένοι, βρίσκονται εδώ, γεννημένοι από τη φαντασία του καλλιτέχνη, η οποία όμως δεν έχει προχωρήσει τόσο, ώστε να επηρεάσει και την ενδυμασία των ανθρώπων. Το 2000 οι άνθρωποι εμφανίζονται ντυμένοι όπως στη Belle Epoque!

Δημιουργός τους είναι ο Villemard, έτος δημιουργίας τους το 1910 και οι χρωμολιθογραφίες παρουσιάζονται σε μιαν έκθεση της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας (μαζί με άλλα εκθέματα)με τον τίτλο «Ουτοπία – Όνειρα και Εφιάλτες».

Αξίζει να παρατηρήσουμε πως ο καλλιτέχνης πιστεύει ότι το 2000 θα υπήρχε περισσότερη κίνηση και δράση στον αέρα, παρά στο έδαφος. Βλέπουμε παντός είδους πτητικές συσκευές, ατομικές και μαζικής μεταφοράς. Τα θυρωρεία των σπιτιών βρίσκονται στις ταράτσες και οι κάτοικοι των σπιτιών χρησιμοποιούν τον «καθελκυστήρα» (DESCENSEUR)για να κατεβούν στα διαμερίσματά τους. Οι τροφές είναι χημικές και έχουν τη μορφή χαπιών, οι τροχονόμοι και οι πυροσβέστες δουλεύουν κι αυτοί στον αέρα, οι κατασκευές κτηρίων και ενδυμάτων είναι απολύτως αυτοματοποιημένες, καθώς και μια σειρά μικρών, καθημερινών ασχολιών. Ακόμα και η μάθηση γίνεται αυτόματα.

Μπορεί σήμερα οι εικόνες αυτές να μας προκαλούν χαμόγελο, όμως η αλήθεια είναι πως ο καλλιτέχνης δεν έπεσε και πολύ έξω στις προβλέψεις του!

Ο κόσμος της Cicely Mary Barker

Τα βιβλία της Cicely Mary Barker είναι ιδιαίτερα δημοφιλή τόσο ανάμεσα στους ενήλικες, όσο και τα παιδιά. Οι νοσταλγικές ζωγραφιές της που απεικονίζουν παιδιά και λουλουδένια ξωτικά, είναι γοητευτικά μέσα στην τέλεια λεπτομέρειά τους και αντανακλούν την κατανόηση της φύσης.

Παιδική ηλικία

Η Barker γεννήθηκε στις 28 Ιουνίου του 1895, στο Croyder του Surrey της Αγγλίας, από τους Walter Barker και Mary Eleanor Oswald. Ο πατέρας της καταγόταν από μια μακρά σειρά ξυλογλυπτών, ένα επάγγελμα που ακολούθησε και ο ίδιος. Το 1909 δώρισε έναν χειροποίητο ξυλόγλυπτο άμβωνα στο ναό του Αγ. Εδμούνδου στο Croyton, όπου εκκλησιαζόταν η οικογένεια. Η κόρη του έδειξε επίσης, από αρκετά νωρίς, τάσεις δημιουργικότητας, περνώντας ώρες ζωγραφίζοντας και σχεδιάζοντας. Ως παιδί υπέφερε από επιληψία, η οποία εξαφανίστηκε μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο για να μην εμφανιστεί ξανά. Λόγω της ασθένειάς της την μεταχειρίζονταν σαν το μωρό της οικογένειας και την υπερπροστάτευαν για όλη της τη ζωή. Ίσως αυτό να συνετέλεσε στον τρόπο που καταλάβαινε και απεικόνιζε τα παιδιά στα έργα της.

Εκπαίδευση

Λόγω της ευαίσθητης κατάστασής της, οι γονείς της αποφάσισαν πως θα ήταν καλύτερο να μορφωθεί στο σπίτι από οικοδιδασκάλους. Επίσης της πλήρωναν μαθήματα τέχνης δι’ αλληλογραφίας, τα οποία συνεχίστηκαν μέχρι το 1919. Τα μαθήματα αυτά την εφοδίασαν με τις απαραίτητες τεχνικές γνώσεις αφενός, αλλά είχαν και την εποικοδομητική κριτική που χρειαζόταν ως νέα δημιουργός. Εκτός από αυτά, σε ηλικία 13 ετών γράφτηκε σε ένα εσπερινό τμήμα τέχνης στο Croyton, όπου εξακολούθησε να πηγαίνει μέχρι τη δεκαετία του ’40, έχοντας πλέον κερδίσει μια θέση εκπαιδευτικού εκεί.

Επαγγελματική σταδιοδρομία

Στα 15 της χρόνια, ο πατέρας της στέλνει δείγματα της δουλειάς της στον εκδότη Raphael Tuck, ο οποίος αγοράζει τα σχέδιά της και τα κυκλοφορεί σε κάρτες. Τον επόμενο χρόνο κερδίζει το δεύτερο βραβείο σε έναν διαγωνισμό αφίσσας, που διοργανώθηκε από τον Όμιλο Τεχνών του Croyden. Πολύ σύντομα τη δέχτηκαν ως ισόβιο μέλος στον Όμιλο και, έτσι, έγινε το νεώτερο σε ηλικία μέλος τους.

Η Barker είχε μια ιδιαίτερη σχέση με τον πατέρα της. Ήταν περήφανος για εκείνη και τη φώναζε χαϊδευτικά «Ciskin». Μετά τον πρόωρο θάνατό του το 1912, η μεγαλύτερη αδελφή της Dorothy, προσπάθησε να συντηρήσει την οικογένεια με τον πενιχρό μισθό της της δασκάλας. Η Cicely βοηθούσε την αδελφή της όσο μπορούσε, πουλώντας ποιήματα και εικονογραφήσεις σε περιοδικά όπως τα My Magazine, Child’s Own, Leading Strings and Raphael Tuck Αnnuals.

Η πιο γνωστή δουλειά της είναι η σειρά με τα βιβλία για τις «Νεράιδες των Λουλουδιών» (Flower Fairies). Την εποχή εκείνη οι νεράιδες ήταν ένα πολύ δημοφιλές θέμα. Το βιβλίο του Sir Arthur Conan Doyle «The Coming of the Fairies» είχε κυκλοφορήσει μόλις τον προηγούμενο χρόνο και περιελάμβανε πέντε φωτογραφίες νεράιδων, τραβηγμένες από δυο μικρά κορίτσια. Οι φωτογραφίες είχαν θεωρηθεί αυθεντικές από έναν ειδικό και δεν ήταν παρά το 1980 που αποδείχτηκε η μη γνησιότητά τους. Η Βασίλισσα Mary εκτιμούσε ιδιαίτερα τη δουλειά της Αυστραλιανής εικονογράφου Ida Rentoul Outwaite, που είχε ως θέμα τις νεράιδες, και έστελνε συχνά κάρτες της στους φίλους της. Ήταν επίσης εποχή που οι άνθρωποι ήθελαν να ξεφύγουν από το φρενήρη ρυθμό της προόδου που γινόταν με άλματα και να επιστρέψουν σε μια απλούστερη και περισσότερο αθώα, προ-επιστημονική εποχή.

Οι νεράιδες της Barker βασίζονταν στη γνώση της για τα φυτά και τα λουλούδια, καθώς και στην καλλιτεχνική της μελέτη αληθινών παιδιών. Τα απεικόνιζε ντυμένα με τρόπο ώστε το καθένα τους να αναπαριστά διαφορετικό λουλούδι, φυτό ή καρπό. Η επιτυχία του πρώτου τόμου, στον οποίο είχε γράψει και τα κείμενα, που κυκλοφόρησε το 1923, οδήγησε στη δημιουργία άλλων επτά.

Η Barker έραβε ένα νέο κοστούμι για κάθε μια από τις νεράιδες, το οποίο ξήλωνε πολύ προσεκτικά όταν τελείωνε, ώστε να μπορέσει να ξαναχρησιμοποιήσει το ύφασμα. Το 1924 έφτιαξε ένα ατελιέ στον κήπο του σπιτιού τους, όπου στεγαζόταν επίσης και το νηπιαγωγείο της αδελφής της. Στον πρόλογο του βιβλίου της « Flower Fairies of the Wayside», γράφει: «…έχω σχεδιάσει όλα τα φυτά και τα λουλούδια πολύ προσεκτικά, από πραγματικά που έχω δει. Και οτιδήποτε έχω γράψει γι αυτά είναι τόσο αληθινό, όσο μπορούσα να το κάνω. Αλλά δεν έχω δει ποτέ νεράιδα…» Έτσι χρησιμοποιούσε τους μαθητές του νηπιαγωγείου της αδελφής της ως μοντέλα και ήταν ενθουσιασμένη με όλα αυτά τα μικρά παιδιά γύρω της και με την ατμόσφαιρα που δημιουργούσαν. Τα παιδιά αποτέλεσαν τα μοντέλα της μέχρι το 1940, οπότε και η αδελφή της έκλεισε το νηπιαγωγείο. Μετά το θάνατο της Dorothy, το 1954, η Barker σχεδίασε ένα βιτρώ για την εκκλησία του Αγ. Εδμούνδου, στη μνήμη της αδελφής της.

Ήταν αφοσιωμένη χριστιανή και όλα τα χρόνια προσέφερε σχέδιά της για διάφορες ευχετήριες κάρτες που έβγαζε η ενορία, καθώς και για διάφορα προπαγανδιστικά θρησκευτικά έντυπα. Το 1925, ένα από τα σχέδιά της, το «The Darling of the World is Come», αγοράστηκε από τη Βασίλισσα Mary. Επιπλέον ζωγράφιζε πίνακες για εκκλησίες και δώριζε έργα της για να βοηθήσει οικονομικά.

Συνέχισε να ζωγραφίζει μέχρι που η όρασή της εξασθένησε, προς το τέλος της ζωής της. Πέθανε ήσυχα στις 16 Φεβρουαρίου του 1973, σε ηλικία 77 ετών. Συμπτωματικά, εκείνη τη χρονιά, ήταν η 50ή επέτειος της έκδοσης του πρώτου της βιβλίου.

Επιρροές, στυλ και τεχνική

Ως παιδί η Barker είχε επαφή με τα βιβλία της Kate Greenaway. Περνούσε πολλές ώρες στο κρεββάτι χρωματίζοντας και σχεδιάζοντας στα πολυάριθμα βιβλία ζωγραφικής της Greenaway. Αν και τα παιδιά της Barker δεν είναι τόσο μελαγχολικά όσο αυτά της Greenaway, φοράνε παρόμοια νοσταλγικά ρούχα και βρίσκονται μέσα σε ένα ιδεαλιστικό περιβάλλον. Όπως και η Betrix Potter, είχε μελετήσει τα φυτά με μάτι βοτανολόγου. Το στυλ της Barker αναφορικά με τη ζωγραφική και την τοποθέτηση των θεμάτων της, μοιάζει με αυτό της Potter, σε αντίθεση με το στυλ της Greenaway που είναι πιο επίπεδο, μάλλον λόγω των τεχνικών εκτύπωσης που χρησιμοποιούνταν την εποχή εκείνη. Η Barker ήταν στενή φίλη με τη Margaret Tarrant, μια άλλη εικονογράφο παιδικών βιβλίων, με την οποία εικονίζεται εδώ.

Η ίδια η Barker αναγνωρίζει την επιρροή που δέχθηκε από τους προ-ραφαηλικούς ζωγράφους, που επίσης επηρέασαν τις Greenaway και Potter: «Ενδιαφέρομαι πολύ για τους προ-ραφαηλικούς. Όλη μου τη ζωή προσπαθούσα να δω όσο το δυνατόν περισσότερη από τη δουλειά τους… Είμαι σε κάποιο βαθμό επηρεασμένη από αυτούς, όχι τόσο ως προς την τεχνική, όσο προς την εκλογή του θέματος και τη δημιουργία της ατμόσφαιρας. Μου αρέσουν πολύ, για παράδειγμα, τα πρώιμα έργα του Millais και η υπέροχη δουλειά, αν και μεταγενέστερου, του Burne-Jones».

Δύο από τα πιο αγαπημένα βιβλία της Barker ήταν το δίτομο έργο Memorials of Edward Burne-Jones, που έλαβε ως δώρο από τη μητέρα της τα Χριστούγεννα του 1920 καθώς και το The Life and Letters of Sir John Everett Millais, που υπήρχε στη βιβλιοθήκη της οικογένειας.

Δούλευε κυρίως με νερομπογιές, με πένα και μελάνι και, ενίοτε, έκανε μυαρόασπρα σκίτσα. Ήταν εξαιρετική στη χρήση λαδιών και παστέλ. Κουβαλούσε πάντα μαζί της ένα μπλοκ και ήταν έτοιμη, ανά πάσα στιγμή, να σκιτσάρει το πρόσωπο ενός ενδιαφέροντος παιδιού για μελλοντική χρήση.

Ζωγράφισε νεράιδες για όλα σχεδόν τα φυτά και τα λουλούδια που υπήρχαν στην Αγγλία και για όλες τις εποχές, εκτός του χειμώνα. Οι Νεράιδες των Λουλουδιών του Χειμώνα δεν συμπεριλήφθησαν στα βιβλία της παρά το 1985, 12 χρόνια μετά το θάνατό της και βασίστηκαν πάνω σε σκίτσα και ποιήματα που είχε κάνει για τα άλλα 7 της βιβλία.

Όλη της η δουλειά με της Νεράιδες των Λουλουδιών έχει συγκεντρωθεί σε έναν γοητευτικό τόμο με τον τίτλο «The Complete Book οf τhe Flower Fairies»*

Είναι εντυπωσιακό το πόσο ταιριάζουν τα χαρακτηριστικά των παιδιών με τον τύπο των λουλουδιών και των φυτών που απεικονίζουν.

Η Cicely Mary Barker παραμένει μία από τις κορυφαίες εικονογράφους και τα βιβλία της εξακολουθούν να κάνουν αλλεπάλληλες εκδόσεις και να γνωρίζουν τεράστια επιτυχία, ογδόντα χρόνια μετά την πρώτη τους έκδοση.

*Το ποστ αφιερώνεται σ΄αυτόν ΕΔΩ τον κύριο, συμμαθητή και φίλο, που στα προπέρσινα γενέθλιά μου, μου χάρισε ένα αντίτυπο του «The Complete Book of the Flower Fairies».