Η σχεδία
Δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που της συνέβαινε. Έμενε ν’ απορεί με την ανταπόκριση του κορμιού της, με την αντοχή του, με το πόσο τον ήθελε αυτόν τον άντρα, που μπήκε από το πουθενά στη ζωή της. Δεν είχε φανταστεί, ούτε στα πιο τρελά της όνειρα, πως θα πέρναγε νύχτες ολόκληρες άγρυπνη, μια να βουλιάζει στον έρωτά του και μια να αναδύεται από αυτόν.
Ερχόταν πάντα νύχτα να τη βρει, κάνοντας –έτσι- τις μέρες της υπέροχες: είχε κάτι να περιμένει, και όλα της φαίνονταν όμορφα. Ο κόσμος έμοιαζε αλλιώς, είχε χαθεί η γκριζάδα και η ασχήμια του. Οι λιακάδες ήταν λιακάδες και οι βροχές λιακάδες επίσης. Είχε την αίσθηση πως ακόμα κι ο ήλιος την είχε ερωτευτεί και είχε εγκατασταθεί, για τα καλά, στα μάτια και την καρδιά της.
Όταν έσμιγαν, το σιδερένιο κρεβάτι γινόταν σχεδία και πότε αρμένιζε σε θάλασσα αγριεμένη, καβαλώντας την κορφή των κυμάτων, πότε έπλεε σε ήρεμα νερά, τόσο διάφανα που μπορούσε να βλέπει τα κοράλλια στο βυθό και πολύχρωμα ψαράκια να κολυμπούν τριγύρω τους. Τα μάτια του ήταν η θάλασσά της, τα χέρια του το πανί της, το κρεβάτι τους η σχεδία της. Κι εκείνη η ναυαγός που σώθηκε από τον Τιτανικό.
Όταν χωνόταν μέσα στη μεγάλη του αγκαλιά ένοιωθε ασφαλής και προστατευμένη. Την είχε ρωτήσει: «Τι νοιώθεις όταν σε κρατάω;». «Νοιώθω πως είμαι σπίτι μου», απάντησε. Κι έτσι ακριβώς αισθανόταν. Κι ήταν όμορφο αυτό το σπίτι. Είχε ποιήματα γραμμένα μόνο για εκείνη, τραγούδια τραγουδισμένα μόνο για εκείνη. Εκεί την αγαπούσαν έτσι όπως ήταν: ατελής.
Προσπαθούσε να θυμηθεί πότε ήταν που την είχε κάνει αμετάκλητα δική του, ποια στιγμή ακριβώς ένοιωσε πως του ανήκε, πως μπορούσε –επιτέλους- ν’ ανήκει σε κάποιον, πως ήθελε να ανήκει σ’αυτόν. Δεν ήξερε, δεν ήταν δυνατό ν’ αποφασίσει, δεν μπορούσε να διαλέξει μόνο μια. Το μόνο που ήξερε ήταν πότε τον ερωτεύτηκε. Ω, ναι, αυτή τη στιγμή μπορούσε να την προσδιορίσει με ακρίβεια δευτερολέπτου. Ήταν όταν της μίλησε, στη δροσιά μια ανοιξιάτικης νύχτας κάτω απ’ τ’ άστρα, για το μικρό αγόρι που ήταν κάποτε.
Μιαν άλλη νύχτα, κρατώντας τη χορτασμένη στην αγκαλιά του, της είπε:
-Σκέφτομαι τι θα είχε γίνει αν είχαμε γνωριστεί νωρίτερα στη ζωή μας. Νομίζω πως θα σε ερωτευόμουν πολύ και θα υπέφερα για σένα.
-Μπορεί να είχαν γίνει όλα και τίποτα. Μπορεί να είχαμε κάνει τρεις κόρες και ν’ αγαπιόμαστε ακόμα ή μπορεί να είχαμε χωριστεί από τον πρώτο μήνα. Εγώ χαίρομαι που συνέβη τώρα, γιατί μπορεί να κρατήσει για πάντα. Η ηλικία μας, μέσα σ’ όλα, έχει κι ένα καλό: κάνει το «για πάντα» να μην ακούγεται τόσο ουτοπικό.
(Σου διάβασα το «Όμορφη Πόλη» των Μίκη και Γιάννη Θεοδωράκη, που ζήτησε ο Όλβιος Φεναιάτης. Το ακούς στην εκτέλεση του Πέτρου Πανδή).
Τα μεγαλα και τα ομορφα πραγματα ερχονται στη ζωη μας οταν εχουμε πιασει πατο. Ερχονται για να μας σηκωσουν ψηλα, να ξαναδουμε το φως και να μας θυμισουν οτι ποτε δεν ειναι αργα να πουμε ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ
ZETTA
Τετάρτη, 14 Μαΐου 2008 στίς 12:34 πμ
Όμορφη σχεδία.
Τυχερός που ήταν εκεί, σε τέτοιο μοναδικό πέταγμα στα κύματα
ήξερε το θαύμα που ζούσε; ήταν και αυτός στην κορφή;
ή οι αναμνήσεις θα του θυμίζουν πως δεν ήταν άξιος της στιγμής;
fokion
Τετάρτη, 14 Μαΐου 2008 στίς 12:40 πμ
μόνο εμένα μου φάνηκε μελαγχολικό;
Кроткая
Τετάρτη, 14 Μαΐου 2008 στίς 1:07 πμ
Kαλη μου KpoτκaR δεν ειναι μελαγχολικο. ομορφο γλυκο και αισιοδοξο ειναι, τουλαχιστον για μας που εχουμε καποια ηλικια
ZETTA
Τετάρτη, 14 Μαΐου 2008 στίς 1:27 πμ
“…Ερχόταν πάντα νύχτα να τη βρει…”
————————————————–
Εμένα αυτό το “πάντα” (την νύχτα) , μου προκαλεί μια ελαφρά μελαγχολία ….
Και μου θυμίζει ένα παλιό γραπτό μου :
http://www.silia.wordpress.com/2007/04/27/ ΠΩΣ ΠΕΘΑΝΕ Η ΜΙΚΡΗ ΕΛΠΙΔΑ
silia
Τετάρτη, 14 Μαΐου 2008 στίς 2:20 πμ
@Ζέττα, έτσι, ναι!
@Φωκίωνα, ω ναι, ήξερε. Αυτός το είχε δημιουργήσει εξάλλου, κι αρμένιζε μαζί της στην κορφή των κυμάτων.
@Krot, ναι, αλλά εσύ δεν πιάνεσαι, είσαι Βέλγα!
@Ζέττα, πες της τα!
@Silia, όχι, καμία σχέση. ΑΥΤΗ τη φορά οι νύχτες ΤΟΥ ήταν δικές ΤΗΣ…
Nina C
Τετάρτη, 14 Μαΐου 2008 στίς 8:14 πμ
νιωθω πως ειμαι σπιτι μου…
αυτη την φραση κρατω για μενα…
οσο για σας αγαπητη μου, αφηνω μια γλυκια καλημερα…
ΑΥΤΗ τη φορα!
Βασιλική
Τετάρτη, 14 Μαΐου 2008 στίς 9:51 πμ
Το τραγούδι αυτό τραγουδισμένο απο τα χείλη της Νάνας Μούσχορη, σε κάνει να κλαις χωρίς να το θέλεις, τα δακρυα κυλανε μόνα τους.
Ενα καλοκαιρι περάσαμε με αυτα τα τραγούδια στο αυτοκίνητο, και αναλύαμε τους στιχους μαζι με τα παιδια μας..
aremare
Τετάρτη, 14 Μαΐου 2008 στίς 10:11 πμ
“Η ηλικία μας, μέσα σ’ όλα, έχει κι ένα καλό: κάνει το «για πάντα» να μην ακούγεται τόσο ουτοπικό.”
Χμ, ενδιαφέρον αυτό.
Απλά αναρωτιέμαι πόσο τελικά συνεχίζουμε να ψάχνουμε το “για πάντα”. Έχω την αίσθηση ότι είναι πιο αποδοτικό το “μέρα με την μέρα”. Και είναι και ο δρόμος στο “για πάντα” – ενδεχομένως. Μέχρι τώρα τουλαχιστον.
mpampakis
Τετάρτη, 14 Μαΐου 2008 στίς 10:46 πμ
@Βασιλική, ξέρεις, το σπίτι όχι με την αίσθηση της ιδιοκτησίας, αλλά της γαλήνης, της ασφάλειας.
@Aremare, μα είναι από τα πιο όμορφα ελληνικά τραγούδια!
@Μπαμπάκη, μα ναι: μέρα με τη μέρα, για πάντα!
Nina C
Τετάρτη, 14 Μαΐου 2008 στίς 1:44 μμ
Υ π έ ρ ο χ ο ο ! !
Έχει εξαίρετο γούστο ο Όλβιος Φενεάτης! Το πιο ταιριαστό τραγούδι! Με συγκίνησες γι άλλη μια φορά !! Σε φιλώ
renata
Τετάρτη, 14 Μαΐου 2008 στίς 3:15 μμ
Την μελαγχολική νοσταλγία της μουσικής είδα
και την αντιστροφή της ματιάς στο στίχο.
Η ίδια η ιστορία `εξωπραγματική`, εκρηκτική και αισιόδοξη.
Με ευρήματα που την βαθαίνουν και την γενικεύουν !
Ευχαριστώ που μπήκες στον κόπο,
==
Είναι ωραία ιδέα
Και πετυχημένες οι προσεγγίσεις, μερικές μου φάνηκαν εξαίρετες, στα άλλα τραγούδια που πρόλαβα να διαβάσω.
Καλή συνέχεια.
==
Και η παρέα σας διαλεχτή
olvios
Τετάρτη, 14 Μαΐου 2008 στίς 3:24 μμ
Αποφάσισα να σας απευθύνομαι στον πληθυντικό στο εξής καθώς πληροφορήθην εσχάτως ότι είστε κάπως ηλικιωμένη
Μπάβο σας λοιπόν! Για μια ακόμη φορά, γράψατε!!!!!!!!!!!
αλεπού
Τετάρτη, 14 Μαΐου 2008 στίς 3:37 μμ
@Renata, o ‘Ολβιος έχει, πράγματι, εξαιρετικό γούστο, τόσο στη μουσική όσο και στις γυναίκες!
@Olvios, εγώ ευχαριστώ που μου εμπιστευτήκατε το αγαπημένο σας. Χαίρομαι που σας άρεσε. Καλωσορίσατε στην παρέα μας.
@Aλεπού, έτσι. Να ξέρουμε ποια είναι η Κυρία εδώ μέσα!
Nina C
Τετάρτη, 14 Μαΐου 2008 στίς 4:14 μμ
Σου έχω ξαναπεί τι αδυναμία έχω σ’ αυτά τα ξαναδιαβάσματά σου…:)
scalidi
Τετάρτη, 14 Μαΐου 2008 στίς 5:25 μμ
“[...]Σκέφτομαι τι θα είχε γίνει αν είχαμε γνωριστεί νωρίτερα στη ζωή μας.[...]”
Οι ιστορικοί υποστηρίζουν -και μάλλον θα πρέπει να τους πιστέψουμε- ότι η Ιστορία δεν γράφεται με “αν”. Τα όνειρά μας όμως, αυτές οι προβολές εικόνων ενός μέλλοντος που δεν ήλθε, ενός παρελθόντος που δεν βιώθηκε, ενός παρόντος που δεν χαρίζεται, αυτά τα όνειρα λοιπόν (αυτά που κοιτούν πίσω), είναι χτισμένα με ακρογωνιαία “αν”. Κι ακόμη, έχουν σφηνολίθους από “θα”, αγκωνάρια από “μακάρι”, πέτρινα φουρούσια που ατενίζουν τα “όταν”, ενώ κάτω ,κάτω στο θεμέλιο λίθο, βρίσκεται πάντα λαξευμένο βαθιά ένα “δεν”…
Υ.Γ. Μελαγχολικά μου βγήκε, δεν το ήθελα. Ευτυχώς, Νίνα, που η δική σου σχεδία πλέει με αισιόδοξο άνεμο και έχει πυξίδα της το “για πάντα”! Σπουδαίο πράγμα…
Lardigos
Τετάρτη, 14 Μαΐου 2008 στίς 6:28 μμ
@Scalidaki Μου, πολλές φορές!
@Lardigos, μελαγχολικό αλλά όμορφο!
Nina C
Τετάρτη, 14 Μαΐου 2008 στίς 9:30 μμ
Ο Μίκης το 1952 ονειρευόταν μια πόλη ανθρώπινη, που θα κατοικούνταν και από όμορφες σχέσεις. Η ιστορία που διηγείσαι εσύ είναι μια τέτοια ζωντανή ιστορία πάθους με δύο όμως μόνο ανθρώπους. Χωράει πα να πει πάνω σε μια σχεδία.
Οι πιο περίπλοκες ανθρώπινες ιστορίες, αυτές που εμπλέκονται πολλοί, αυτές που θέλουν καράβι ολόκληρο για να χωρέσουν, αυτές είναι μουντές και μπερδεμένες σαν μια μητρόπολη.
Κι ας φτιάχνονται από ζευγάρια σαν αυτό της σχεδίας.
ΥΓ. Ας μας πει κι ο Αλλουφάνης τη γνώμη του ως ειδικός επί της όμορφης πόλης.
nik-athenian
Τετάρτη, 14 Μαΐου 2008 στίς 9:35 μμ
@Νίκο μου, πιστεύω πως οι πολλοί -με τον ένα ή τον άλλο τρόπο- τα βρίσκουν. Το συνηθέστερο είναι κάποιος να μπαίνει μπροστάρης και οι άλλοι να ακολουθούν. Στους δύο είναι τα ζόρια, εκεί “χαλάει η σούπα”. Αν τα βρίσκουμε ανά δύο, θα τα βρούμε και περισσότεροι!
Nina C
Τετάρτη, 14 Μαΐου 2008 στίς 10:19 μμ
Νινα μου ειναι πολυ πολυ τρυφερο αυτο που διαβασα…κυλαει σαν μελι.
Φιλια
φαραωνα
Πέμπτη, 15 Μαΐου 2008 στίς 12:06 πμ
@Φαραώνα, ναι, αυτή είναι η λέξη: μέλι.
Nina C
Πέμπτη, 15 Μαΐου 2008 στίς 12:12 πμ