Archive for Απριλίου 20th, 2008
Joan Miró: η λάμψη του χρώματος
Ο ισπανός ζωγράφος Joan Miró, γεννήθηκε στη Barcelona, στον αρ. 4 του Passatge del Crèdit, στις 20 Απριλίου του 1893. Ο πατέρας του, Miquel Miró i Adzerias, γιος ενός σιδερά από την Cornudella, ήταν ρολογάς και αργυροχόος. Η μητέρα του, Dolors Ferrà i Oromí, ήταν κόρη ενός φημισμένου επιπλοποιού, από την Palma de Majorca.
Ο Miró άφησε πίσω του μια σημαντική κληρονομιά, η οποία συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πιο πρωτότυπες του 20ου αιώνα. Η δουλειά του, σε γενικές γραμμές, είναι σημαδεμένη από μια καθαρή σουρεαλιστική τάση, όπου πρωταρχικό ρόλο έχουν το βασίλειο της μνήμης και η επινοητική φαντασία.
Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών «La Lonja» της Βαρκελώνης και το 1918 έκανε την πρώτη του ατομική έκθεση στις Dalmau Galleries της ίδιας πόλης. Τα έργα του πριν το 1920 (χρονιά του πρώτου ταξειδιού του στο Παρίσι), αντανακλούν την επιρροή του από διάφορες τεχνοτροπίες, όπως τα καθαρά και λαμπερά χρώματα που χρησιμοποιούνται στο φωβισμό, σχήματα παρμένα από τον κυβισμό, επιρροές από την καταλάνικη λαϊκή τέχνη και τις ρωμαϊκές τοιχογραφίες των εκκλησιών.
Το ταξείδι του στο Παρίσι υπήρξε καθοριστικό για την εισαγωγή του στη σουρεαλιστική τέχνη και την εμμονή του σε αυτή. Το 1921 πραγματοποιεί την πρώτη του ατομική έκθεση στο Παρίσι, στη γκαλερί «La Lincorne». Το 1928 εκθέτει, μαζί με μια ομάδα σουρεαλιστών ζωγράφων, στη γκαλερί «Pierre», πάλι στο Παρίσι. Παρόλο που ο Miró σεβόταν ανέκαθεν τις ομάδες και τις ιδεολογίες, κρατούσε συνήθως τον εαυτό του έξω από αυτές, αναπτύσσοντας τις δικές του δεξιότητες και απόψεις περί τέχνης.
Το 1929 παντρεύεται την Pilar Juncosa στην Palma de Majorca. Εγκαθίστανται στο Παρίσι, στον αρ. 3 της Rue François Mouton. Το 1930 γεννιέται στη Βαρκελώνη η κόρη του Maria Dolors.
Από το 1929 μέχρι το 1930, ο Miró αρχίζει να ενδιαφέρεται για αυτό καθαυτό το αντικείμενο, και δουλεύει τα collages. Η πρακτική αυτή τον οδήγησε στο να κατασκευάσει τα σουρεαλιστικά του γλυπτά. Τα βασανισμένα του τέρατα έκαναν την εμφάνισή τους αυτή τη δεκαετία.
Επιπλέον πειραματίζεται με διάφορες, άλλες, καλλιτεχνικές φόρμες, όπως χαρακτική, λιθογραφία, υδατογραφία, παστέλ, ακόμα και ζωγραφική πάνω σε χαλκό. Την περίοδο αυτή ξεχωρίζουν ιδιαίτερα, δυο κεραμικές τοιχογραφίες που έκανε για το κτήριο της UNESCO στο Παρίσι, «ο τοίχος της Σελήνης» και «ο τοίχος του Ήλιου».
Ήταν στα τέλη της δεκαετίας του ’60 που ξεκίνησε η τελευταία, καλλιτεχνική του, περίοδος και η οποία θα διαρκούσε μέχρι το θάνατό του. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ασχολήθηκε κυρίως με έργα για διακόσμηση μνημείων και δημόσιων χώρων. Τα έργα του αυτά είχαν την πλαστικότητα και τη φρεσκάδα των έργων του στον καμβά, ταυτόχρονα με την πολύ προσεκτική επιλογή του υλικού από το οποίο κατασκευάζονταν. Το ενδιαφέρον του επικεντρώνονταν στον συμβολισμό, χωρίς να δίνει ιδιαίτερη σημασία στην απεικόνιση του θέματος, παρά –κυρίως- στον συμβολισμό που ξεπηδούσε από το έργο.
Το 1976 το Ίδρυμα Σύγχρονης Τέχνης Joan Miró, άνοιξε επίσημα στη Βαρκελώνη και το 1979, τέσσερα χρόνια πριν το θάνατό του, του απενεμήθη ο τίτλος του επίτιμου καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης.
Στις 25 Δεκεμβρίου του 1983, ο Joan Miró πεθαίνει στην Palma de Majorca και στις 29 Δεκεμβρίου η σωρός του μεταφέρεται και ενταφιάζεται στο κοιμητήριο του Montjuïc, στη Βαρκελώνη.
