Archive for Απρίλιος 4th, 2008
Ο μαύρος μας ο γάτος, νάτος, νάτος!
Για πρώτη φορά ανέβηκε στο σπίτι με τα χιόνια. Μέχρι τότε, από τη στιγμή που γεννήθηκε, μεγάλωνε στον κήπο. Εκεί τον ταΐζαμε, εκεί τον ποτίζαμε, εκεί τον χαϊδεύαμε. Μαζί και το αδελφάκι του. Τις μέρες που χιόνισε τα ανεβάσαμε σπίτι για να μην παγώσουν και τα είχαμε περιορίσει στην κουζίνα. Εννοείται πως ο Τούλης, ως το μόνο μέχρι τότε σερνικό του σπιτιού μας και αδιαφιλονίκητος άρχοντας των καρδιών μας, έπαθε κρίση. Ξημεροβραδιαζόταν έξω από την κλειστή πόρτα της κουζίνας και έδειξε πραγματικά άγριες διαθέσεις σε μια κατά μέτωπο συνάντηση.
Τα χιόνια τελείωσαν και με την καλοκαιρία τα γατιά κατέβηκαν ξανά στον κήπο. Μέχρι που ένα αυτοκίνητο σκότωσε το αδελφάκι του, που βγήκε περίεργο από τον κήπο για να εξερευνήσει τη γειτονιά. Τότε το γατί, με ομόφωνη απόφαση, ανέβηκε πάλι στο σπίτι. Αυτή τη φορά ήρθε για να μείνει.
Πήγε στο γιατρό, εμβολιάστηκε, έβγαλε βιβλιάριο, απέκτησε όνομα (Συλβέστερ, που θα γίνει Ρούλης μετά τη στείρωση…), απέκτησε τα δικά του πιατάκια, παιχνιδάκια, σκαφάκι με άμμο και όλα τα σέα και τα μέα του και εγκαταστάθηκε στην κουζίνα, όπου απομονωνόταν όταν λείπαμε για λόγους ασφαλείας. Ο Τούλης παρέμενε σταθερά ξαπλωμένος και νιαουρίζων έξω από την κλειστή πόρτα.
Όταν είμαστε εκεί τους φέρναμε σε επαφή. Ο μεγάλος ήταν περίεργος και διερευνητικός, ο μικρός τσαμπουκαλεμένος και αποφασισμένος να διεκδικήσει ό,τι του ανήκε. Πέσανε κάτι σφαλιάρες εκατέρωθεν, βγήκαν νύχια μια-δυο φορές, εμείς μοιράζαμε εξίσου χάδια και μαλώματα και τα πράγματα ισορρόπησαν. Τώρα ανέχονται ο ένας τον άλλον (οφείλω να ομολογήσω πως αυτό έγινε πιο γρήγορα απ’ όσο περίμενα) και δεν μαλώνουν ακόμα και όταν εμείς δεν βλέπουμε!
Κυρίες και κύριοι, ιδού το νέο μας γατί! Οι φωτό είναι από τις πρώτες προσεγγίσεις Τούλη και Ρούλη.
