O πιο αγαπημένος μου κωμικός ηθοποιός των παιδικών μου χρόνων …
Όταν ήμουν μικρό (όχι τόσο όμορφο σαν κι εσένα) κοριτσάκι , η οικογενειακή οικονομική μας κατάσταση ήταν τέτοια , που δεν μας επέτρεπε να … πολυσυχνάζουμε στον κινηματογράφο … Η λατρεία μου όμως για τον Τζέρυ-Λιούις ήταν τέτοια , που πάντα ο πατέρας μου με πήγαινε να τον δω , όταν αραιά και που , φέρνανε ταινίες του στην μικρή επαρχιακή πόλη που ζούσαμε ….
- Είναι καλύτερα , να ξεθυμαίνει ο έρωτας της Σίλιας μ’ αυτόν (τον Τζέρυ-Λιούις) , παρά με κανέναν άλλο …
…. συνήθιζε να λέει και βάζαμε τα καλά μας και πηγαίναμε στο σινεμά , να τον δούμε …
ελπίζω να μην με κυνηγήσει η silia μετά από το σχόλιο,
αλλά ο εικονιζόμενος κύριος συγκατελέγεται ακόμη μεταξύ των ζωντανών;
ο δικός μου αγαπημένος παραμένει ο Buster Keaton. Οι γονείς μου είχαν βλαστημήσει την ώρα και τη στιγμή που με είχαν πάει να δω ένα φιλμάκι του, που περίπου κατά λάθος είχε παιχτεί στις αρχές της δεκαετίας του 70 σε ένα σινεμά, γιατί έκτοτε κόλλησα. Και ζητουσα να το ξαναδώ, και σίγουρα εκείνα τα χρόνια δεν ήταν και το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου, άσε που δεν άρεσε καθόλου και στη μάννα μου,
…παιδικά δράματα στην προ you tube εποχή….
Του χρωστάω πολλές ώρες γελαστικής ψυχοθεραπείας και ανανέωσης κυττάρων ..
άσε που κάθε φορά που μπαίνω σε αεροπλάνο τον θυμάμαι να ταξιδεύει με τη “Χοντρο Jolly Airlines/ Airways” και με πιάνουν κάτι γέλια…
Η πιο αγαπημένες ταινίες ήταν :α) που έπαιζε 7 αδέρφια που κληρονομούν ένα κορίτσι και που ο ένας απ΄τους 7 -ο γκάνγκστερ- τους σκοτώνει για να πάρει τα χρήματα της κληρονομιάς του στα χέρια του ,που προκαλούσε ντελίριο γέλιου και β)
η γνωστή με τη μεταμόρφωσή του από καθηγητής χάλιας σε γόη για μια φοιτήτρια.. Απίθανοοοος!
Ηταν και πολυ ωραιος οχι μονο καλος κωμικος.Στην πρωτη φωτο φαινεται αυτο…η ειναι η ιδεα μου?
Κορφιατικα φιλια!
nik.athenian said, on Μάρτιος 16th, 2008 at 5:17 μ.μ
Σε όσους/ες αρέσει η slapstick comedy, τότε Jerrry Lewis, laurel and Hardy κλπ.
Σε όσους/ες όμως εκτιμούν την physical comedy, τότε η πέτρινη φάτσα του Buster keaton είναι αξεπέραστη.
Περί ορέξεως…
Στο ανάγνωσμα που μας πήγες Krot, καρφώθηκα στο σημείο που ο JL έφτασε στο σημείο να θέλει να τερματίσει τη ζωή του εξαιτίας του προβλήματός του. Δεν ήξερα ότι λόγω του δικού του προβλήματος στράφηκε στη φιλανθρωπία για όσους συνέπασχαν.
Υπάρχουν (κάποιοι, όχι όλοι) κωμικοί ηθοποιοί που μπορούν να υπηρετήσουν το δράμα εξίσου καλά με την κωμωδία, αν όχι καλύτερα. Ο κωμικός σε ένα δραματικό ρόλο είναι διπλά δραματικός, καθώς ξεδιπλώνει την κρυφή, την άλλη μισή πτυχή του χαμόγελου που είναι η θλίψη [ενδεικτικά αναφέρω τον Ντίνο Ηλιόπουλο στο "Δράκο" του Νίκου Κούνδουρου, τον Θανάση Βέγγο στην "Τελευταία Νανόχηνα" του Παντελή Βούλγαρη].
Αυτό το συνειδητοποίησα για πρώτη φορά βλέποντας τον Jerry Lewis σε μη κωμικό ρόλο (πάνε πάρα πολλά χρόνια από τότε, δυστυχώς δεν θυμάμαι τον τίτλο της ταινίας, δεν ήταν όμως από εκείνες της νεότητός του κι εκείνος είχε πια αρρωστήσει) και για μένα ήταν μέγα ξάφνιασμα, καθώς μέχρι τότε τον θεωρούσα κωμικό και κυρίως μίμο. Η θλίψη που αναδυόταν όμως στο πρωτόγναρα ήρεμο προσωπό του σε καθήλωνε στην οθόνη.
[Υ.Γ. Αν πάτε στην ιστοσελίδα που προτείνει παραπάνω η Κροτ θα (τον) διαβάσετε να λέει :"I shall pass through this world but once. Any good, therefore, that I can do or any kindness that I can show to any human being, let me do it now. Let me not defer nor neglect it, for I shall not pass this way again."]
@Σίλια, είναι περίεργο, αλλά ποτέ δε μου άρεσε ιδιαίτερα o Jerry Lewis, προτιμούσα τον Louis De Funes και, πολύ περισσότερο, τον Peter Sellers. Ως εκ τούτου, δεν νομίζω να τον έχω δει ποτέ στο σινεμά, και πάντα τον έχω συνδεδεμένο στο μυαλό μου με την τηλεόραση.
@ Franab, ζει, λίγο ταλαιπωρημένος αλλά ακόμα ζωντανός. Όσο για τον Buster δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω.
@Αλεπού, υπάρχουμε για να σας διδάσκουμε!
@So Far, χε χε χε…
@ΚΚΜ, ναι, στα άπατα!
@Renata, νομίζω πως έχω δει τη μία μόνο από αυτές.
@Φαραώνα, ναι, γλυκούλης είναι στην πρώτη, αν και δεν ανταποκρίνεται στα δικά μου πρότυπα του σερνικού!
@Νίκο, πολύ πιτσιρίκι μου άρεσαν οι Χοντρός-Λιγνός, τον Μπάστερ τον εκτίμησα αργότερα. Στη συνέχεια λάτρεψα τον Σέλλερς και τον Άτκινσον. Από τους έλληνες κωμικούς θεωρώ αξεπέραστο το Βασίλη Λογοθετίδη.
@Lardigos, νομίζω πως έχετε δίκιο. Όλοι οι άνθρωποι που κομματιάζουν την εικόνα που, είτε έχουν δημιουργήσει μόνοι τους, είτε οι άλλοι πιστεύουν πως τους αντιπροσωπεύει, μας καθηλώνουν, για τον ένα ή τον άλλο λόγο.
@Κροτ, εσύ να μαζεύεις λινκς, να τα έχεις πρόχειρα, να συμπληρώνεις τα φωτογραφικά μου αφιερώματα!
@Βαγγέλακα, σου έχω νέα: το δίνουμε δώρο σε κάθε νέο μέλος του Συνασπισμού!!! χε χε χε….
Nina C, aka Composition Doll
***********************************
"ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΒΛΑΚΩΔΗ ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΑ ΕΠΙΔΕΙΚΝΥΟΜΑΣΤΕ, ΚΑΙ ΠΟΥ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΑ, ΔΕΝ ΘΑ ΒΛΕΠΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΗΡΧΕ ΤΙΠΟΤΑ."
ANTONIO PORCHIA
επειδή ενημερώνεις πλημμελώς τον κόσμο (τεμπέλα) voici: http://www.associatedentertainment.com/aec/National-Acts/Comedians-Category-4/Jerry-Lewis
O πιο αγαπημένος μου κωμικός ηθοποιός των παιδικών μου χρόνων …
Όταν ήμουν μικρό (όχι τόσο όμορφο σαν κι εσένα) κοριτσάκι , η οικογενειακή οικονομική μας κατάσταση ήταν τέτοια , που δεν μας επέτρεπε να … πολυσυχνάζουμε στον κινηματογράφο … Η λατρεία μου όμως για τον Τζέρυ-Λιούις ήταν τέτοια , που πάντα ο πατέρας μου με πήγαινε να τον δω , όταν αραιά και που , φέρνανε ταινίες του στην μικρή επαρχιακή πόλη που ζούσαμε ….
- Είναι καλύτερα , να ξεθυμαίνει ο έρωτας της Σίλιας μ’ αυτόν (τον Τζέρυ-Λιούις) , παρά με κανέναν άλλο …
…. συνήθιζε να λέει και βάζαμε τα καλά μας και πηγαίναμε στο σινεμά , να τον δούμε …
ελπίζω να μην με κυνηγήσει η silia μετά από το σχόλιο,
αλλά ο εικονιζόμενος κύριος συγκατελέγεται ακόμη μεταξύ των ζωντανών;
ο δικός μου αγαπημένος παραμένει ο Buster Keaton. Οι γονείς μου είχαν βλαστημήσει την ώρα και τη στιγμή που με είχαν πάει να δω ένα φιλμάκι του, που περίπου κατά λάθος είχε παιχτεί στις αρχές της δεκαετίας του 70 σε ένα σινεμά, γιατί έκτοτε κόλλησα. Και ζητουσα να το ξαναδώ, και σίγουρα εκείνα τα χρόνια δεν ήταν και το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου, άσε που δεν άρεσε καθόλου και στη μάννα μου,
…παιδικά δράματα στην προ you tube εποχή….
Δεν το ήξερα ότι το πραγματικό του όνομα είναι αυτό! Να τα εκατοστήσει λοιπόν!
Του χρωστάω πολλές ώρες γελαστικής ψυχοθεραπείας και ανανέωσης κυττάρων ..
άσε που κάθε φορά που μπαίνω σε αεροπλάνο τον θυμάμαι να ταξιδεύει με τη “Χοντρο Jolly Airlines/ Airways” και με πιάνουν κάτι γέλια…
Κυριακή μεσημέρι , the Jerry Lewis Show , 48 π.Χ.
(τι ωραία βουτιά προς τα πίσω ήταν αυτή! )
Η πιο αγαπημένες ταινίες ήταν :α) που έπαιζε 7 αδέρφια που κληρονομούν ένα κορίτσι και που ο ένας απ΄τους 7 -ο γκάνγκστερ- τους σκοτώνει για να πάρει τα χρήματα της κληρονομιάς του στα χέρια του ,που προκαλούσε ντελίριο γέλιου και β)
η γνωστή με τη μεταμόρφωσή του από καθηγητής χάλιας σε γόη για μια φοιτήτρια.. Απίθανοοοος!
Πωπω αβλεψία!
Είχα γράψει στην αρχή “Η αγαπημένη μου ταινία…” κι έπειτα που ξέχασα να διορθώσω το άρθρο!

Ηταν και πολυ ωραιος οχι μονο καλος κωμικος.Στην πρωτη φωτο φαινεται αυτο…η ειναι η ιδεα μου?
Κορφιατικα φιλια!
Σε όσους/ες αρέσει η slapstick comedy, τότε Jerrry Lewis, laurel and Hardy κλπ.
Σε όσους/ες όμως εκτιμούν την physical comedy, τότε η πέτρινη φάτσα του Buster keaton είναι αξεπέραστη.
Περί ορέξεως…
Στο ανάγνωσμα που μας πήγες Krot, καρφώθηκα στο σημείο που ο JL έφτασε στο σημείο να θέλει να τερματίσει τη ζωή του εξαιτίας του προβλήματός του. Δεν ήξερα ότι λόγω του δικού του προβλήματος στράφηκε στη φιλανθρωπία για όσους συνέπασχαν.
Υπάρχουν (κάποιοι, όχι όλοι) κωμικοί ηθοποιοί που μπορούν να υπηρετήσουν το δράμα εξίσου καλά με την κωμωδία, αν όχι καλύτερα. Ο κωμικός σε ένα δραματικό ρόλο είναι διπλά δραματικός, καθώς ξεδιπλώνει την κρυφή, την άλλη μισή πτυχή του χαμόγελου που είναι η θλίψη [ενδεικτικά αναφέρω τον Ντίνο Ηλιόπουλο στο "Δράκο" του Νίκου Κούνδουρου, τον Θανάση Βέγγο στην "Τελευταία Νανόχηνα" του Παντελή Βούλγαρη].
Αυτό το συνειδητοποίησα για πρώτη φορά βλέποντας τον Jerry Lewis σε μη κωμικό ρόλο (πάνε πάρα πολλά χρόνια από τότε, δυστυχώς δεν θυμάμαι τον τίτλο της ταινίας, δεν ήταν όμως από εκείνες της νεότητός του κι εκείνος είχε πια αρρωστήσει) και για μένα ήταν μέγα ξάφνιασμα, καθώς μέχρι τότε τον θεωρούσα κωμικό και κυρίως μίμο. Η θλίψη που αναδυόταν όμως στο πρωτόγναρα ήρεμο προσωπό του σε καθήλωνε στην οθόνη.
[Υ.Γ. Αν πάτε στην ιστοσελίδα που προτείνει παραπάνω η Κροτ θα (τον) διαβάσετε να λέει :"I shall pass through this world but once. Any good, therefore, that I can do or any kindness that I can show to any human being, let me do it now. Let me not defer nor neglect it, for I shall not pass this way again."]
ομολογώ ότι διαβάζοντας όσα βρίσκονται στο λινκ, τον εκτίμησα κι εγώ πάρα πολύ!
Πού λές Νίνα, ένα απωθημένο μου - τό οποίον πουθενά δέν δύναμαι νά εύρω - είναι τό “Ο Βασιλεύς τής Κωμωδίας”.
@Krot, κάτι πρέπει να κάνεις κι εσύ εδώ μέσα, τς!
@Σίλια, είναι περίεργο, αλλά ποτέ δε μου άρεσε ιδιαίτερα o Jerry Lewis, προτιμούσα τον Louis De Funes και, πολύ περισσότερο, τον Peter Sellers. Ως εκ τούτου, δεν νομίζω να τον έχω δει ποτέ στο σινεμά, και πάντα τον έχω συνδεδεμένο στο μυαλό μου με την τηλεόραση.
@ Franab, ζει, λίγο ταλαιπωρημένος αλλά ακόμα ζωντανός. Όσο για τον Buster δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω.
@Αλεπού, υπάρχουμε για να σας διδάσκουμε!
@So Far, χε χε χε…
@ΚΚΜ, ναι, στα άπατα!
@Renata, νομίζω πως έχω δει τη μία μόνο από αυτές.
@Φαραώνα, ναι, γλυκούλης είναι στην πρώτη, αν και δεν ανταποκρίνεται στα δικά μου πρότυπα του σερνικού!
@Νίκο, πολύ πιτσιρίκι μου άρεσαν οι Χοντρός-Λιγνός, τον Μπάστερ τον εκτίμησα αργότερα. Στη συνέχεια λάτρεψα τον Σέλλερς και τον Άτκινσον. Από τους έλληνες κωμικούς θεωρώ αξεπέραστο το Βασίλη Λογοθετίδη.
@Lardigos, νομίζω πως έχετε δίκιο. Όλοι οι άνθρωποι που κομματιάζουν την εικόνα που, είτε έχουν δημιουργήσει μόνοι τους, είτε οι άλλοι πιστεύουν πως τους αντιπροσωπεύει, μας καθηλώνουν, για τον ένα ή τον άλλο λόγο.
@Κροτ, εσύ να μαζεύεις λινκς, να τα έχεις πρόχειρα, να συμπληρώνεις τα φωτογραφικά μου αφιερώματα!
@Βαγγέλακα, σου έχω νέα: το δίνουμε δώρο σε κάθε νέο μέλος του Συνασπισμού!!! χε χε χε….
Ρέ τί πάθαμε!