Ο Χορός
Ο άντρας σηκώθηκε να χορέψει. «Θα είναι για σένα», της είπε κι ανέβηκε στην πίστα. Τα όργανα έπιασαν το σκοπό και ο τραγουδιστής το τραγούδι.
Ο άντρας άνοιξε τα χέρια και άρχισε το χορό. Δύσκολα και με κόπο, σαν να σκεφτόταν τα βήματα, σαν να ζόριζε τον εαυτό του να τα θυμηθεί –αν τα είχε μάθει ποτέ. Διστακτικά και εκτός ρυθμού οργάνων, λες κι ακολουθούσε έναν εσωτερικό, δικό του σκοπό, μια μουσική που υπήρχε μόνο μέσα στο μυαλό του. Το κεφάλι διαρκώς κατεβασμένο, τα μάτια καρφωμένα στα πόδια, σαν να φοβόταν μην ξεστρατίσουν από τα βήματα, σαν να ήθελε να αποτρέψει την ελεύθερη κίνησή τους.
Η γυναίκα το κατάλαβε από τις πρώτες νότες. Δεν χόρευε για εκείνη, εκείνη δεν υπήρχε πουθενά στο χορό του. Για τον εαυτό του χόρευε, για το ένδοξο παρελθόν, το ζοφερό παρόν και το άδηλο μέλλον του. Για τις επιλογές του μέσα στα χρόνια, που –απεγνωσμένα- προσπαθούσε να πείσει (ποιον άλλον παρά τον ίδιο) πως ήταν σωστές. Για τα αισθήματά του τα ανύπαρκτα ή τα τόσο ρηχά, που δεν ήταν περισσότερο βαθιά από τις ρυτίδες στο μέτωπό του. Για τη δειλία του να αντιμετωπίσει τα μάτια της, σε μια πρόσωπο με πρόσωπο εξήγηση. Για το τηλεφώνημα που θα έκανε την επόμενη μέρα. Για το χιόνι που έπεφτε έξω. Για το χιόνι που είχε καλύψει τα πάντα μέσα του.
Και που θα έμενε εκεί, όλες τις χαραυγές της υπόλοιπης ζωής του.
Και που ποτέ, ποτέ δεν θα έλειωνε.
(Σου διάβασα το παραδοσιακό «Ωραία πούναι την αυγή»)
Ωραιο σκιτσο! Τινος ειναι; ..αλτσχαιμερ γαρ..
Rodia
3 Μαρ 08 at 9:35 π.μ.
Στον Χατζηγιάννη είχαν πάει;
;P
mpampakis
3 Μαρ 08 at 10:44 π.μ.
(ΥΓ: Επειδή μου άρεσε δεν σημαίνει πως δεν μπορώ να το κάνω μ@@νί)
mpampakis
3 Μαρ 08 at 10:45 π.μ.
Κοιταξτε Νινα μου επειδη εγω ειμαι λαικο κοριτσι και προερχομαι απο πολυ σεκλετισμενες ρατσες κατι τετοια κειμενα …απλα με χαρακωνουν…Ταχω ζησει γαρ στην πετσα μου…
Ουφφφ!!!
νατασσα
3 Μαρ 08 at 1:17 μ.μ
δεν ήξερα ως λέγεται έτσι αυτό το τραγούδι.
Μπαμπάκη, εσύ όλο για το Χατζηγιάννη μιλάς: υποψιάζομαι ότι έχεις όλα τα cd κι ας μας το παίζεις κουλτούρα και καλά…
Кроткая
3 Μαρ 08 at 2:29 μ.μ
Ωραίο το τραγούδι. Ειρωνικά αισιόδοξο σ΄αντίθεση με το κείμενο, που είναι υπέροχο μα και πικρό.
Φιλιάά
renata
3 Μαρ 08 at 3:06 μ.μ
Να ΄χω να μπω 2 βδομάδες και να μπαίνω και να πέφτω σε ιστορια από τραγούδι! Τι καλύτερο!
diastimata
3 Μαρ 08 at 3:20 μ.μ
έχω ένα παραπονιάρικο τραγουδάκι που όταν το ακούω κλαίω - ακόμα δεν έχω βρει γιατί.
ωστόσο, μιας και σήμερα είδα (και άκουσα) ότι μπαίνεις και σ’ αυτόυς τους “δρόμους” , θα τολμήσω να το παραγγείλω: “Στο ‘πα και στο ξαναλέω, στο γυαλό μην κατεβείς”
(με την φωνή της Κωχ όμως)
Λουίζα Κορνάρου
3 Μαρ 08 at 8:20 μ.μ
Για ποιον το … διάβασες ;
Ποιος σου το ζήτησε να του το “διαβάσεις” ;
silia
3 Μαρ 08 at 10:14 μ.μ
@Rodia, αν θυμάμαι καλά, του Patrick Palmer.
@Μπαμπάκη, ουστ, καλέ!
@Νατάσσα, έννοια σας, κι εμείς της αριστοκρατίας χαρακωνόμαστε ομοίως!
@Krot, ο Μπαμπάκης εθεάθη Πέγκυ και Ζήνας γωνία. Μην ανοίξω το στόμα μου…
@Ρενάτα, ναι…
@Διαστήματα,
@Λουΐζα Κορνάρου, θα το έχετε!!!
@Σίλια, αχ Σίλια, εσείς και οι ερωτήσεις σας… Το διάβασα γι αυτόν που τα διαβάζω όλα, για τον Πρίγκιπα της Εαρινής Ισημερίας. Δεν έχει κάποιο αγαπημένο τραγουδάκι, βλέπετε, και του διαβάζω αυτά που διαλέγουν άλλοι ή εγώ. Όσο για το ποιος μου το ζήτησε… ε, κάποιος… αλλά είμαι σίγουρη πως θα διαφωνούσε με την “ανάγνωση” αν την “άκουγε”. Καταλάβατε, μικρή, περίεργη Σίλια;
Nina C
4 Μαρ 08 at 3:44 μ.μ
Μηπως ολοι οταν χορευουμε για παρτη μας δεν το κανουμε? Γι αυτα που εχουμε μεσα στην ψυχη μας και παλευουν να βγουν εξω? Γιαυτο κακως εκανε η γυναικα αν πιστεψε το “Θα ειναι για σενα” που της ειπε. Αυτα…και looking forward to the long weekend
zetta
4 Μαρ 08 at 8:28 μ.μ