Archive for Μάρτιος 3rd, 2008
Ο Χορός
Ο άντρας σηκώθηκε να χορέψει. «Θα είναι για σένα», της είπε κι ανέβηκε στην πίστα. Τα όργανα έπιασαν το σκοπό και ο τραγουδιστής το τραγούδι.
Ο άντρας άνοιξε τα χέρια και άρχισε το χορό. Δύσκολα και με κόπο, σαν να σκεφτόταν τα βήματα, σαν να ζόριζε τον εαυτό του να τα θυμηθεί –αν τα είχε μάθει ποτέ. Διστακτικά και εκτός ρυθμού οργάνων, λες κι ακολουθούσε έναν εσωτερικό, δικό του σκοπό, μια μουσική που υπήρχε μόνο μέσα στο μυαλό του. Το κεφάλι διαρκώς κατεβασμένο, τα μάτια καρφωμένα στα πόδια, σαν να φοβόταν μην ξεστρατίσουν από τα βήματα, σαν να ήθελε να αποτρέψει την ελεύθερη κίνησή τους.
Η γυναίκα το κατάλαβε από τις πρώτες νότες. Δεν χόρευε για εκείνη, εκείνη δεν υπήρχε πουθενά στο χορό του. Για τον εαυτό του χόρευε, για το ένδοξο παρελθόν, το ζοφερό παρόν και το άδηλο μέλλον του. Για τις επιλογές του μέσα στα χρόνια, που –απεγνωσμένα- προσπαθούσε να πείσει (ποιον άλλον παρά τον ίδιο) πως ήταν σωστές. Για τα αισθήματά του τα ανύπαρκτα ή τα τόσο ρηχά, που δεν ήταν περισσότερο βαθιά από τις ρυτίδες στο μέτωπό του. Για τη δειλία του να αντιμετωπίσει τα μάτια της, σε μια πρόσωπο με πρόσωπο εξήγηση. Για το τηλεφώνημα που θα έκανε την επόμενη μέρα. Για το χιόνι που έπεφτε έξω. Για το χιόνι που είχε καλύψει τα πάντα μέσα του.
Και που θα έμενε εκεί, όλες τις χαραυγές της υπόλοιπης ζωής του.
Και που ποτέ, ποτέ δεν θα έλειωνε.
(Σου διάβασα το παραδοσιακό «Ωραία πούναι την αυγή»)
