Τέλος στη θανατική ποινή
Το τέλος της θανατικής ποινής στην Ευρώπη
Η Ευρώπη καταργεί με επιτυχία την επιβολή της θανατικής ποινής και δεν υπάρχει περίπτωση να έχουμε άλλη εκτέλεση στην ήπειρο, με το επικρατούν πολιτικό κλίμα. Η κατάργηση της θανατικής ποινής είναι προϋπόθεση για την ένταξη μιας χώρας στην Ε.Ε., η οποία αντιτίθεται έντονα στην εφαρμογή της θανατικής ποινής παγκοσμίως.
Κανείς δεν έχει καταδικαστεί σε θάνατο ή εκτελεστεί σε καμία από τις χώρες που είναι μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης τον 21ο αιώνα. Η εισαγωγή του Πρωτοκόλλου Νο 6 στην Ευρωπαϊκή Σύνοδο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, προβλέπει την άνευ όρων κατάργηση της θανατικής ποινής σε περίοδο ειρήνης. Το Πρωτόκολλο ήταν διαθέσιμο στα κράτη μέλη για υπογραφή από τις 28 Απριλίου του 1983. Μέχρι τον Οκτώβρη του 2004 είχε υπογραφεί και επικυρωθεί από 45 χώρες. Το Μονακό έχει υπογράψει το πρωτόκολλο αλλά δεν το έχει επικυρώσει. Από το 1994, μια από τις προϋποθέσεις για τα κράτη προκειμένου να συμμετέχουν στο Συμβούλιο της Ευρώπης, αποτελεί η άμεση υιοθέτηση ενός moratorium για τις εκτελέσεις και η δέσμευση να υπογράψουν και να επικυρώσουν το Πρωτόκολλο Νο 6, μέσα σε χρονικό διάστημα 1-3 ετών.
Υπάρχει, επίσης, ένα δεύτερο Πρωτόκολλο προς υπογραφή και επικύρωση, το οποίο παραμένει ακόμα προαιρετικό και αφορά στην κατάργηση της θανατικής ποινής εντελώς, ακόμα και για προδοσία και στρατιωτικά παραπτώματα. Πρόκειται για το Πρωτόκολλο Νο 13, το οποίο, μέχρι στιγμής έχουν υπογράψει η Αυστρία, το Βέλγιο, η Βουλγαρία, η Κροατία, η Κύπρος, η Δανία, η Φινλανδία, η Γεωργία, η Γερμανία, η Ελλάδα, η Ουγγαρία, η Ισλανδία, η Ιρλανδία, η Ιταλία, το Λιχτενστάιν, το Λουξεμβούργο, η Μάλτα, η Ολλανδία, η Νορβηγία, η Πολωνία, η Πορτογαλία, η Ρουμανία, η Σλοβενία, η Ισπανία, η Σουηδία, η Ελβετία, η Τουρκία και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Σήμερα στην Ευρώπη μόνο η Λευκορωσία και το Ουζμπεκιστάν εφαρμόζουν τη θανατική ποινή.
Στον πίνακα που ακολουθεί μπορούμε να δούμε τις τελευταίες εκτελέσεις που έγιναν στις χώρες της Ευρώπης.
|
ΑΛΒΑΝΙΑ |
29/6/1995 |
|
ΑΝΔΟΡΑ |
18/10/1943 |
|
ΑΡΜΕΝΙΑ |
30/8/1991 |
|
ΑΥΣΤΡΙΑ |
24/3/1950 |
|
ΑΖΕΡΜΠΑΪΤΖΑΝ |
1993 |
|
ΒΕΛΓΙΟ |
26/3/1918 |
|
ΒΟΖΝΙΑ ΕΡΖΕΓΟΒΙΝΗ |
1975 |
|
ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ |
4/11/1989 |
|
ΚΡΟΑΤΙΑ |
1973 |
|
ΚΥΠΡΟΣ |
13/6/1962 |
|
ΤΣΕΧΙΑ |
2/2/1989 |
|
ΣΛΟΒΑΚΙΑ |
8/6/1989 |
|
ΔΑΝΙΑ |
8/11/1892 |
|
ΕΣΘΟΝΙΑ |
11/11/1991 |
|
ΦΙΝΛΑΝΔΙΑ |
3/5/1925 |
|
ΓΑΛΛΙΑ |
10/9/1977 |
|
ΓΕΩΡΓΙΑ |
1995 |
|
ΓΕΡΜΑΝΙΑ (δυτική, προ ένωσης) |
10/5/1949 |
|
ΓΕΡΜΑΝΙΑ (ανατολική, προ ένωσης) |
30/1/1975 |
|
ΓΙΒΡΑΛΤΑΡ |
3/7/1931 |
|
ΕΛΛΑΔΑ |
25/8/1972 |
|
ΓΡΟΙΛΑΝΔΙΑ |
ΑΓΝΩΣΤΟ |
|
ΟΥΓΓΑΡΙΑ |
31/5/1988 |
|
ΙΣΛΑΝΔΙΑ |
12/1/1830 |
|
ΙΡΛΑΝΔΙΑ |
20/4/1954 |
|
ΙΤΑΛΙΑ |
5/3/1947 |
|
ΛΕΤΟΝΙΑ |
1/1996 |
|
ΛΙΧΤΕΝΣΤΑΪΝ |
26/2/1785 |
|
ΛΙΘΟΥΑΝΙΑ |
12/7/1995 |
|
ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟ |
7/8/1948 |
|
FYROM |
1998 |
|
ΜΑΛΤΑ |
5/7/1943 |
|
ΜΟΛΔΑΒΙΑ |
1985 |
|
ΜΟΝΑΚΟ |
1847 |
|
ΟΛΛΑΝΔΙΑ |
31/10/1860 |
|
ΝΟΡΒΗΓΙΑ |
26/2/1876 |
|
ΠΟΛΩΝΙΑ |
5/5/1987 |
|
ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ |
1/7/1867 |
|
ΡΟΥΜΑΝΙΑ |
25/12/1989 |
|
ΡΩΣΙΑ |
2/8/1996 |
|
ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΙΝΟΣ |
1468 (!) |
|
ΣΛΟΒΕΝΙΑ |
1957 |
|
ΙΣΠΑΝΙΑ |
4/7/1959 |
|
ΣΟΥΗΔΙΑ |
23/11/1910 |
|
ΕΛΒΕΤΙΑ |
18/6/1782 |
|
ΤΟΥΡΚΙΑ |
25/10/1984 |
|
ΟΥΚΡΑΝΙΑ |
11/3/1997 |
|
ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ |
13/8/1964 |
|
ΒΑΤΙΚΑΝΟ |
9/7/1870 |
|
ΣΕΡΒΙΑ |
2/1992 |
|
ΜΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟ |
ΑΓΝΩΣΤΟ |
Θανατική ποινή: η αποτυχία της δικαιοσύνης
Η θανατική ποινή δεν είναι αποδεκτή για κανένα λόγο και κάθε εκτέλεση αποτελεί ακραία παραβίαση του δικαιώματος στη ζωή. Η παραβίαση αυτή είναι ακόμα μεγαλύτερη όταν η εκτέλεση οφείλεται σε μια άδικη δικαστική διαδικασία.
Κατά τη διάρκεια του τέταρτου εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Κατά της Θανατικής Ποινής, επισημάνθηκαν αποτυχίες της δικαιοσύνης στην επιβολή και εκτέλεση της εσχάτης των ποινών.
Διακρίσεις, κακοδικίες, δικαστικές πλάνες, εκτελέσεις ανηλίκων και ατόμων με πνευματικά και ψυχικά προβλήματα, συνιστούν αποτυχία της δικαιοσύνης και συνηγορούν στην κατάργηση της θανατικής ποινής.
Τέτοια προβλήματα έχουν παρουσιαστεί πολλά στις χώρες που εφαρμόζουν ακόμη τη θανατική ποινή, όπως στην Κίνα, στη Σαουδική Αραβία, στη Νιγηρία, στις Η.Π.Α. και στο Ιράν.
Ενόψει των φετινών Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου, έχει ξεκινήσει μια εκστρατεία κατάργησης των εκτελέσεων στην Κίνα, η οποία είναι μια χώρα που όχι μόνο δεν τις έχει περιορίσει, αλλά πραγματοποιεί ακόμη μαζικές εκτελέσεις που δεν φτάνουν ποτέ στη δημοσιότητα και των οποίων ο ακριβής αριθμός παραμένει άγνωστος. Οι περισσότερες από αυτές γίνονται μέσα σε στάδια.
ΕΔΩ, όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να υπογράψει μια επίσημη αίτηση στον Πρόεδρο και το λαό της Κίνας για αναστολή των εκτελέσεων ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων με την προοπτική της κατάργησης της θανατικής ποινής.
Καλά, αν ξαναμπώ εγώ Σάββατο εδώ μέσα….
Καλή μέρα σας..
Sotiris K.
Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2008 στίς 10:02 πμ
simfono me ta perissotera, kai den pistevo stin thanatiki pini. Bebea ap’tin alli, den pistevo pos oi biastes anilikon pedion ehoun dikieoma sti zoi. Den milao pia gia timoria, alla gia prolipsi. Einai mia ‘asthenia’(?) i opia den therapevetai. Einai ena thema pou me vasanizei edo kai para polla hronia, giati ehoun ginei ametrites ekteleseis pou meta apodihthike pos o enohos itan telika athoos, alla ena on to opio eianai se thesi na viasei ena pedaki, kata tin gnomi mou den einai anthropos einai ena poli epikindino teras apo to opio prepei na prostateftoun ta pio adinama meli tis kinonias mas. Den xero an akoustika san to Giorgaki ton Bush alla isos epidi eimai gineka ki emeis oi ginekes boroume na ftasoume sta akra otan diakivevetai i zoi kai i asfakeia enos paidiou, ohi aparetita tou dikou mas. Kata ta alla eimai ena logiko atomo (thelo na pistevo)
off
Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2008 στίς 2:36 μμ
ε, εκπολιτιζόμαστε σιγά σιγά…
(το Ουζμπεκιστάν δεν θα έλεγα πως είναι ευρωπαϊκή χώρα πάντως…)
όσο για αυτά που λέει η off, κι αν τυχόν κάποιος κατηγορηθεί ότι διέπραξε ένα τέτοιο έγκλημα, επειδή πρέπει το κράτος να τον ξεφορτωθεί για άλλους λόγους, αλλά εν τέλει είναι αθώος? Τι γίνεται σε αυτή την περίπτωση.
Εσείς μιλάτε για βιαστές ανηλίκων, εγώ θα έλεγα πως ένας βιαστής -ενηλίκων ή ανηλίκων- είναι τέρας. Κάποτε αντιμετώπιζαν και τα παιδιά με δυσμορφίες ή με ειδικές ανάγκες ως τέρατα και τα έριχναν στον Καιάδα (ή σε άλλους Καιάδες).
Αυτό για μένα σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογέι την θανάτωση. Είναι μια ποινή δυσανάλογη προς οποιοδήποτε έγκλημα, που λειτουργεί εκδικητικά και όχι σωφρονιστικά, και που εν τέλει σε περίπτωση δικαστικής πλάνης δεν διορθώνεται με κανένα τρόπο.
Кроткая
Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2008 στίς 2:59 μμ
Χμμ… Να υποθέσω ότι είμαι ο μόνος που διαφωνεί. I ‘ll show myself out.
Myshkin vs Raskolnikov
Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2008 στίς 3:33 μμ
Επειδή το θέμα παίρνει άλλη διάσταση, ξεφεύγει από τις διαδικασίες και ανιχνεύει το την ίδια την ποινή, απλώς να πω πως κατηγορηματικά διαφωνώ με την θανατική καταδίκη.
Η αποδοχή και μιας μόνον περίπτωσης, σημαίνει αποδοχή της μεθόδου, πλήρως.
Σημαίνει ότι γίνεσαι Θεός.
Όποιος νιώθει θεός, ας μπει στη λογική να αφαιρέσει κάτι που είναι σίγουρο πως δεν έδωσε ούτε και μπορεί να δώσει.
Ο θάνατος άλλωστε, ΔΕΝ είναι τιμωρία!!!
Πολύ περισσότερο βέβαια δεν είναι παραδειγματισμός!!!
Καλησπέρα
Sotiris K.
Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2008 στίς 3:49 μμ
Εξαιρετικό το άρθρο σου. Αθελά σου μου έδωσες το έναυσμα ν’αναφέρω κι εγώ δυο λόγια για το θέμα:
http://elsasoureal.blogspot.com/2008/02/blog-post_6103.html
Aνέστης M.
Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2008 στίς 6:57 μμ
Διαχρονικό το θέμα και δύσκολο να βρεθεί άκρη για τα άκρα. Ναι, φυσικά και δεν έχουμε δικαίωμα να σκοτώνουμε ανθρώπους. Η μήπως όχι; Σαν κοινωνία πως αντιμετωπίζουμε έναν κατ’ εξακολούθηση δολοφόνο, έναν εγκληματία πολιτικό (ονόματα δεν λέω, μη μας κυνηγάει και η company), κάποιον “άνθρωπο” που έχει δείξει πως δεν πρόκειται να πάψει να απειλεί άλλους ανθρώπους;
Ναι, αν θέλουμε να είμαστε πολιτισμένοι (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό) οφείλουμε να έχουμε πολιτισμένους νόμους. Αυτό σημαίνει όμως πως οι φυλακές μας είναι σωφρονιστικά ιδρύματα και όχι πάρκινγκ καθαρμάτων (βλέπε αρχαιοελληνική ερμηνεία), πως η κοινωνία επενδύει στην παιδεία και προσπαθεί να ανεβάσει τον πήχη, πως έχουμε κατακτήσει την ελευθερία του λόγου και τέλος πως δεν βλέπουμε (σαν κοινωνία) τον άνθρωπο ως καταναλωτική μονάδα ή ως ψηφοφόρο… Μ’ άλλα λόγια αγαπητή μου, πρώτα θα πρέπει να σταματήσουμε να είμαστε υποκριτές.
Για να μην παρεξηγηθώ, σίγουρα ο δρόμος της ανθρωπιάς περνάει από την κατάργηση της θανατικής ποινής. Απλά χρειάζονται κι άλλα.. Καλησπέρα
Sadmanivo
Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2008 στίς 8:53 μμ
Η ίδια η φύση, η ουσία, ο χαρακτήρας του ανθρώπου είναι η δυνατότητα. Το δυναμικό για αλλαγή, βελτίωση, πρόοδο. Η απόφαση της θανατικής ποινής και η εκτέλεσή της είναι η παραδοχή ότι ένας άνθρωπος δεν μπορεί να αλλάξει – και ποιος μπορεί, με το χέρι στην καρδιά, να πει για κάποιον ότι δεν υπάρχει καμία, καμία, ΚΑΜΙΑ απολύτως ελπίδα να αλλάξει;
Η βεβαιότητα πεποιθήσεων που συνεπάγεται η θανατική ποινή είναι από μόνη της λόγος ανησυχίας.
Φιλιά Νίνα – πολύ δυνατό ποστ για Σάββατο!
mpampakis
Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2008 στίς 9:03 μμ
@Σωτήρη Κ., το ξέρετε αφού! Τρίτη και Σάββατο παίζουμε το ίδιο έργο με το “Έγκλημα και Τιμωρία”!
@Οφφ, έχω κι εγώ προβληματιστεί πάνω στο ίδιο θέμα. Και έχω καταλήξει πως, ειδικά για τους βιαστές παιδιών, η ισόβια φυλάκιση είναι η πλέον ενδεδειγμένη τιμωρία. Οι ποινικοί κρατούμενοι έχουν έναν ιδιαίτερο κώδικα τιμής: οι βιαστές παιδιών δεν περνάνε καθόλου καλά στη φυλακή. Θυμήσου τον Δουρή…
@Κροτ, συμφωνούμε.
@MvsR, διαφωνούμε, αλλά αυτός δεν είναι λόγος για να φύγετε!
@Σωτήρη, συμφωνούμε.
@Ανέστη, καλωσόρισες!
@Sadmanivo, δεν θα διαφωνήσω μαζί σας, σαφώς και το σωφρονιστικό σύστημα είναι σαθρό, σαφώς και πρέπει να βελτιωθεί και να γίνει όπως πρέπει να γίνει: σωφρονιστικό και όχι πανεπιστήμιο για μεταπτυχιακά στο έγκλημα. Όμως η θανατική ποινή πρέπει να εκλείψει ασχέτως αυτού, σε όλον τον κόσμο.
@Μπαμπάκη, έτσι είναι. Φιλιά και από εδώ, σε όλο το σόι!
Nina C
Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2008 στίς 12:57 μμ
Είπα όχι; Δεν είπα. Είπα;
Κι αυτός ο πληθυντικός, με σκοτώνει… Καλημέρα
Sadmanivo
Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2008 στίς 1:22 μμ
@Sadmanivo, έχω μεγαλώσει με νταντά, γαλλικά και πιάνο. Είμαι καλο(ανα)θρεμμένο, αφού!
Nina C
Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2008 στίς 1:23 μμ
krotkar, den milisa gia sofronismo alla gia prolipsi. To teras na min sofronistei (prosopika den pistevo pos ginetai) alla na to apotrepsoume na xanakanei mia tetia ‘praxi’. Pistepse me, otan benei mia miga sto spiti mou ego anti na tin skotoso anoigo to parathiro kai tin diohno, na fantasteis apofevgo na troo kreas giati den gnorizo pos ehun thanatothei ta zoa pou vriskonte sto piato mou ALLA ma ton Theo, as kao stin kolasi, an bro pote oti kapios sto kontino mou perivallon einai pederastis tha ftaso sta akra. Ohi epidi eimai emovora alla afta ta eglimata diskola apodiknionte. Einai ena fovera klisto kikloma, kai simfona me ta arthra pou diavazo, akoma kai i astinomia den borei na kanei polla efoson oi nomoi einai ellipis. Anaferomai idetera sto diadiktio, pou akoma kai an entopiseis enan enilika o opios benei se pedika chat kie prospathei na apoplanisei ena aniliko, oi arhes den einai se thesi na kanoun tipota giati prepei na proigithei i praxi tis apoplaniseis. Einai tromaktiko alla ap tin alli den borei na katigorithei kapios o opios ehei bei se ena tetiio site mono kai mono thelei na mathei pos skeftotne ta pedia giati ehei hasei tin epikinonia me ta dika tou, kai prospathei na vrei tropous. Oh, sas eprixa!
Nina, ontos eheis dikio, alla einai san na vazoume tous kratoumenous pou ipotithetai vriskonte sti filaki gia na sofronistoun, na kanoun tin bromiki douleia gia mas. Einai toso poliploko to thema, pou to kefali mou paei na spasei, kai sas eho prixei kai to tzieri!
off
Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2008 στίς 2:30 μμ