Shine on, you crazy diamond!

Ελένη

«Το ένοιωσα, ξέρεις. Τη στιγμή που τον χτύπησε η σφαίρα. Το ένοιωσα. Έναν οξύ πόνο ένοιωσα, κάτω από το δεξί μου στήθος. Και ήξερα με μιας, ήξερα πως ο Κωστής μου είχε χτυπηθεί. Ούρλιαξα, έτρεξε η μάνα μου να δει τι έπαθα. Με βρήκε κουλουριασμένη στο πάτωμα, δίπλα στο κρεβάτι μας, να κλαίω με λυγμούς. Στο νυχτικό μου μια κηλίδα αίμα. Κόντεψα να χάσω το παιδί, ήμουν γκαστρωμένη στον Αναστάση μας τότε. Τρεις μέρες ψηνόμουν στον πυρετό, παραμιλούσα, φώναζα το όνομα του Κωστή, τον καλούσα να γυρίσει κοντά μου. Τον ένοιωθα να ξεμακραίνει, όλο και πιο πέρα, να χάνεται σ’ ένα άσπρο, ανηφορικό φως. Έβλεπα τις γερές του πλάτες να στρίβουν σ’ ένα μονοπάτι που χανόταν στο πούσι. Και ξαφνικά, εντελώς ξαφνικά, γύρισε προς το μέρος μου και μου χαμογέλασε. Και άρχισε να τρέχει προς εμένα. Και τότε ένοιωσα πως ήταν ζωντανός. Μου έπεσε ο πυρετός, σηκώθηκα από το στρώμα και το πρωί που γέννησα τον Αναστάση ο Κωστής γύρισε σπίτι μας».

Κωστής

«Ήρθε από το πουθενά. Η σφαίρα, λέω, ήρθα από το πουθενά και με βρήκε κάτω από το στήθος, στο σημείο που είχα φυλαγμένο το τελευταίο γράμμα της Ελένης μου. Νάτο, δες, ακόμα το έχω κρατημένο. Βλέπεις αυτή την τρύπα; Από κείνη τη σφαίρα είναι. Σκοτείνιασε ο τόπος γύρω μου, ένοιωσα ένα κάψιμο στο στέρνο και άρχισα να βουλιάζω σ’ ένα πηγάδι σκοτεινό. Κατάλαβα πως είχα αρχίσει το τελευταίο μου ταξείδι, αυτό που δεν έχει γυρισμό. Έβλεπα το πρόσωπο της Ελένης μου, το όμορφο γέλιο της αντηχούσε στ’ αυτιά μου, την άκουσα να με φωνάζει με το όνομά μου. Και τότε κατάλαβα πως έπρεπε ν’ ακολουθήσω τη φωνή της, κατάλαβα πως μόνο αν δεν έχανα τη φωνή της θα μπορούσα να βγω απ’ το πηγάδι. Προσπάθησα με όλες μου τις δυνάμεις να φτάσω στη φωνή της, που με καλούσε. Έχασα τις αισθήσεις μου. Όταν συνήλθα ήμουν στο νοσοκομείο και τη μέρα που γεννήθηκε ο Αναστάσης έφτασα σπίτι μας».

Αναστάσης

«Τη μέρα που γεννήθηκα, ο πατέρας μου γύρισε σπίτι από το μέτωπο. Τραυματίας, για λίγες μέρες μέχρι να γίνει εντελώς καλά και να μπορέσει να επιστρέψει στον πόλεμο. Πάντα η μάνα μου έλεγε πως ένοιωσε τη σφαίρα να τον χτυπά και φώναξε το όνομά του. Και πάντα εκείνος απαντούσε πως ήταν αυτή η φωνή της που του έσωσε τη ζωή».

(Σου διάβασα το Βροχή και σήμερα, των Γ. Σπανού – Λ. Παπαδόπουλου, που ζήτησε η Amo)