Shine on, you crazy diamond!

Εικόνα πρώτη: Ο χορός

Παρασκευή βράδυ, σ’ ένα λαϊκό ταβερνάκι στον Άνω Βόλο, ένας 90άρης παππούς, μερακλώνει από τις πενιές της παρέας που παίζει και τραγουδά χωρίς μικρόφωνα, και ρίχνει τις βόλτες του στον κενό χώρο ανάμεσα σε δυο τραπέζια. Χορεύει ζεϊμπέκικο και τραγουδά συγχρόνως. Και είναι, ξανά, νέος, όμορφος και ποθητός άντρας.

Έτσι θάπρεπε να πεθαίνουν οι άνθρωποι. Πάνω σ’ έναν χορό. Και μ’ ένα τραγούδι στα χείλη.

Εικόνα δεύτερη: Η βόλτα

Άνω Γατζέα Πηλίου, πρωί Σαββάτου. Μετά τον καφέ στην υπέροχη βεράντα, την κρεμασμένη πάνω από τον ελαιώνα, μια βόλτα μέχρι το σταθμό του Μουτζούρη και από εκεί περπάτημα δίπλα στις γραμμές του, γυρνώντας πίσω. Η κουβέντα μας συνεπήρε και περάσαμε το χωριό, βγήκαμε στο προηγούμενο. 8 χιλιόμετρα περπάτημα, συνολικά. Πόσον καιρό είχες να περπατήσεις τόσο; Συναπαντήματα: ένας υπέροχος κοπρίτης που σε γάβγισε (μα έλιωσε στα πόδια σου όταν του μίλησες), ένας ντόπιος που κλάδευε την ελιά του και σου έκοψε μανουσάκια από τον κήπο του να στα προσφέρει («νάρκες τα λέμε εδώ, κορίτσι»), ένα πέτρινο, τοξωτό γεφύρι, κρεμασμένο πάνω από το κεφάλι σου.

Εικόνα τρίτη: Η παρέα

4 ζυγάρια μεταξύ 46 και 58 χρονών, πιο «ζωντανοί» από 16ρηδες, Σ’ ένα πέτρινο, υπέροχο σπίτι, μ’ όλα τα τζάκια του αναμμένα. Έφαγαν, ήπιαν, την Άρτα φοβέρισαν, τραγούδησαν και χόρεψαν. Ζεϊμπεκιές και χασάπικα, έναν συρτό κι έναν θρακιώτικο, και τις μικρές ώρες (εκεί, λίγο πριν το χάραμα) αγκαλιάστηκαν στο ρυθμό παλιών ιταλικών τραγουδιών.

Η χαρά φωλιάζει στις στιγμές. Και στις εικόνες.

Εκτός από την ηλεκτρική καρέκλα, ο θάλαμος αερίων αποτελεί μια άλλη μέθοδο εκτέλεσης που χρησιμοποιήθηκε αποκλειστικά στις Η.Π.Α.

Μεταξύ 1930 και 1980, 945 άνδρες και 7 γυναίκες πέθαναν στο θάλαμο αερίων σε διάφορες πολιτείες της Αμερικής. Υπήρξε εποχή που 11 πολιτείες (Arizona, California, Colorado, Maryland, Missouri, Mississippi, New Mexico, North Carolina, Nevada, New Mexico, Oregon και Wyoming) χρησιμοποιούσαν το θάλαμο αερίων ως τη μοναδική μέθοδο επιβολής της θανατικής ποινής. Μετά την επαναφορά της, το 1977, 11 άτομα θανατώθηκαν με αυτόν τον τρόπο σε 5 αμερικανικές πολιτείες. Η τελευταία εκτέλεση σε θάλαμο αερίων ήταν αυτή του Walter LeGrand και έγινε το 1999 στην Arizona.

Στο “Έγκλημα και Τιμωρία”, η προτελευταία από τις μεθόδους εκτέλεσης, μαζί με ένα αφιέρωμα στους θαλάμους αερίων των Ναζί.

Μ’ αρέσουν τα ποιήματα που ζουν στο δρόμο, έξω απ’ τα βιβλία: αυτά που τουρτουρίζουν στις γωνιές κι όλο καπνίζουν σαν φουγάρα· που αναβοσβήνουν, μες στη νύχτα, σαν Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια ―όχι αυτά που κρέμονται στα δέντρα της γιορτής, στη θαλπωρή των δωματίων, αλλά εκείνα που τονίζουνε την ερημία των σφαχτών στις μωβ βιτρίνες των συνοικιακών κρεοπωλείων.

Τα σακατεμένα και τα μοναχικά, μ’ αρέσουν: τα ποιήματα-κοπρίτες που περπατούν κουτσαίνοντας στις σκοτεινές άκρες των λεωφόρων: αυτά που τ’ αγνοούν οι κριτικοί κι οι εκπαιδευτικοί του Μωραΐτη· που τα χτυπούν συχνά οι μεθυσμένοι οδηγοί και τα αφήνουν αβοήθητα στο δρόμο. Και τα ποιήματα-παιδάκια, όμως αγαπώ· αυτά που ενώ δεν έχουν μάθει ακόμη την αλφάβητο, μπορούν εντούτοις, με δυο λέξεις τους, να σου κολλήσουν την ψυχή στον τοίχο.

Μ’ αρέσουν, πάλι, τα απελπισμένα κι όμως χαμογελαστά: τα ποιήματα-συνένοχοι· εκείνα που σου κλείνουνε με νόημα το μάτι. Που δεν σου πιάνουν την κουβέντα, δεν σ’ απασχολούν μα συνεχίζουνε το δρόμο τους αδιάφορα: τα ποιήματα-«δεν πρόκειται να σου ζητήσω τίποτε»· αυτά που χαιρετούν μόνο και φεύγουν, όπως μ’ αρέσουνε και τ’ άλλα, τα χαρούμενα, που προτιμούνε τα παιχνίδια απ’ το μάθημα καθώς και τα ποιήματα-παππούδες, γιατί ενώ γνωρίζουνε καλά το μάταιο της ζωής εντούτοις θέλουν να το ζήσουν.

Δεν αγαπώ καθόλου τα ποιήματα-γεροντοκόρες που συγυρίζουν, όλη μέρα, τα δωμάτια με τις λέξεις, ούτε και τα ποιήματα-ταγιέρ, τα καθωσπρέπει. Δεν αντέχω και τα ψωνάκια: τα ποιήματα με τα πολλά αποσιωπητικά ούτε και τ’ άλλα που θεωρούν τη φύση μάνα τους κι όλο τη νοσταλγούν χωμένα πίσω απ’ τα γραφεία.

Σιχαίνομαι αυτά που ονομάζονται συμβολικά, τα ποιήματα με μήνυμα, τα λεξιλάγνα και τ’ αφασικά· τα ποιήματα-κυρίες με αλτσχάιμερ. Ούτε και τις συνθέσεις τις μεγάλες αγαπώ: τα ποιήματα-Μπεν Χουρ, αυτούς τους λεκτικούς χειμάρρους που ’ναι γραμμένοι κυρίως για τους κριτικούς κι ας παριστάνουν τους ινστρούχτορες που ενδιαφέρονται για το καλό του κόσμου.

Από την άλλη δεν μπορώ και τα διστακτικά: τα ποιήματα-σαντάλια με καλτσάκι ούτε και τα ποιήματα-στρατιωτικό αμπέχωνο και δήθεν Τσε Γκεβάρα, μεσημέρι στη «Λυκόβρυση».

Δεν μου αρέσουν τα σοφά που ’ναι γραμμένα από νέους ούτε και τα νεανικά που τα ’χουν γράψει γέροι. Μου γυρίζουν τ’ άντερα τα δήθεν οικολογικά, τα ερωτικά-«καϊμάκι με πολύ σιρόπι» καθώς κι εκείνα που εκλιπαρούν τη γνώμη του αναγνώστη.

Ούτε και τα δικά μου αγαπώ. Μ’ αρέσουν μόνο εκείνα που μου αντιστάθηκαν: αυτά που δεν κατάφερα ποτέ να γράψω. Γι’ αυτό και τα ποιήματα που ζούνε έξω απ’ τα βιβλία αγαπώ: εκείνα που ποτέ δε νοιάστηκαν αν μου αρέσουν. Αυτά που περπατούν αδιάφορα, έξω στο δρόμο, με τα χέρια στις τσέπες και μ’ έχουνε, έτσι κι αλλιώς, χεσμένο.

Νίκος Χουλιαράς

(από το «Τα ποιήματα στο δρόμο», Η Λέξη 147, Σεπτέμβρης-Οκτώβρης 1998)

Η Ρενάτα με προσκάλεσε “να αντισταθώ δια της ποιήσεως”. Θεώρησα, λοιπόν, ως πιο κατάλληλο δείγμα για τη συμμετοχή μου, το πιο πάνω του Νίκου Χουλιαρά. Εξάλλου, ποιός μπορεί να αντισταθεί καλύτερα δια της ποιήσεως, παρά ένα ποίημα;

Καλώ στο παιχνίδι όσους από τους Αγαπημένους μου (εδώ δίπλα, στη λίστα) δεν έχουν κληθεί και θέλουν να παίξουν, καθώς και τους Σχολιαστές Ελευθέρας Βοσκής.

Η υπόθεση του Άλεξ στη Βέροια δεν έπεσε από τον ουρανό. Οι φόνοι της τελευταίας 10ετίας με δράστες ανηλίκους δεν είναι πολλοί στη χώρας μας, αλλά τις περισσότερες φορές είναι εγκλήματα που σοκάρουν

Ανήλικοι φόνοι. Παιδιά που διέπραξαν ανατριχιαστικά εγκλήματα δεν μετρούμε πολλά στη χώρα μας. Έναν αριστούχο, ήσυχο, υπάκουο 15χρονο, που σχεδίαζε επί 5 μήνες και κατακρεούργησε ένα βράδυ τους «υποδειγματικούς» γονείς του, που «μέχρι και τα ρούχα που θα φορούσε αποφάσιζαν».

Έναν 16χρονο που δολοφόνησε τον 63χρονο οικογενειακό φίλο και γείτονα στην προσπάθειά του «να βρει 8.000 δρχ. να ξεπληρώσει το χρέος του». Τρία αδελφάκια που φορώντας γάντια στραγγάλισαν μία 74χρονη για να «πάρουν ένα κομμάτι ψωμί».

Έναν 16χρονο, με πρότυπο τον Πάσσαρη, που σκότωσε έναν 68χρονο παντοπώλη για λίγα λεφτά. Δέκα υποθέσεις ανηλίκων που έβαψαν τα χέρια τους με αίμα. Παιδιά που, φοβισμένα, καταθέτουν μπερδεμένα στοιχεία.

Εμφανίζονται ακόμη και ως αυτόπτες μάρτυρες περιγράφοντας φανταστικούς δράστες στις Αρχές. Κι εμείς, οι θεατές, κάθε φορά που ζούμε κάτι τέτοιο, παρακολουθούμε άναυδοι το φαινόμενο παιδιών που, αντί να παίζουν, σκοτώνουν.

Στο “Έγκλημα και Τιμωρία” διαβάστε το σχετικό άρθρο της ΝΤΑΝΙ ΒΕΡΓΟΥ, που έχει δημοσιευτεί στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ.

Ο Νγκουέμα βγήκε από το σπίτι του στο συνοικισμό και κατευθύνθηκε προς το σταθμό του προαστιακού. Ήταν νωρίς το πρωί και η γειτονιά κοιμόταν ακόμη. Πού και πού έβλεπες κάποιον άντρα να περπατά με γρήγορα βήματα και σκυφτό κεφάλι. Οι γυναίκες, όλες οι γυναίκες της φυλής του, μανάδες, σύζυγοι, ερωμένες, κόρες, έμεναν στα σπίτια φροντίζοντας το νοικοκυριό και μεγαλώνοντας παιδιά. Μπορεί οι άντρες να ήταν αυτοί που εξασφάλιζαν το ψωμί και το ρύζι της οικογένειας, όμως ήταν η αγάπη των γυναικών, η πίστη και το κουράγιο τους, που έκαναν τη ζωή στο συνοικισμό να φαίνεται πολύχρωμη και –καμιά φορά- όμορφη.

Ο Νγκουέμα μπήκε στο τελευταίο βαγόνι του συρμού και κάθησε. Τέτοια ώρα ο προαστιακός ήταν σχεδόν άδειος. Του Νγκουέμα του άρεσε αυτό, στο άδειο βαγόνι μπορούσε να βυθίζεται στις σκέψεις του απερίσπαστος. Σήμερα έκλειναν πέντε χρόνια από τη μέρα που πάτησε το πόδι του στη Γαλλία. Τον πρώτο χρόνο ήταν στο Παρίσι, όμως δεν του ταίριαζε η μεγαλούπολη. Συνηθισμένος στην ηρεμία του χωριού του, εκεί στην εσχατιά του Κονγκό, στο Nkayi, ξαφνιάστηκε δυσάρεστα από την πολυκοσμία και τα’ αυτοκίνητα. Και το χειρότερο όλων: το Παρίσι δεν είχε θάλασσα.

Η πρώτη φορά που ο Νγκουέμα αντίκρισε τη θάλασσα, ήταν στα γενέθλια των δώδεκα χρόνων του, όταν ο πατέρας του τον πήρε μαζί σε μιαν επίσκεψη στον αδελφό του, στο Kayes. Το χωριό του θείου του ήταν χτισμένο σχεδόν πάνω στην αμμουδιά και ο Νγκουέμα εντυπωσιάστηκε από την απεραντοσύνη της θάλασσας και το πράσινο χρώμα των νερών της. Θαρρούσες και κάποια θεότητα είχε γεμίσει έναν αχανή λάκκο με υγρά σμαράγδια, που στραφτάλιζαν κάτω από τον ήλιο.

Η θάλασσα μπήκε μέσα στον Νγκουέμα. Η ομορφιά της διαπέρασε τα μάτια του, η μυρωδιά της τα ρουθούνια του, ο παφλασμός της τους ακουστικούς του πόρους, η αλμύρα της τους γευστικούς του θύλακες, το δροσερό νερό της το δέρμα του. Ο Νγκουέμα έγινε η θάλασσα και η θάλασσα ο Νγκουέμα. «Εδώ», ψιθύρισε στον εαυτό του, «εδώ να ζούσα και να μη χόρταινα να την κοιτάζω».

Τα χρόνια που ακολούθησαν και οδήγησαν στην ενηλικίωση του Νγκουέμα, ήταν γεμάτα από τη λαχτάρα του για τη θάλασσα. Αν τον ρωτούσε κάποιος τι ήταν αυτό που επιθυμούσε περισσότερο απ’ όλα στη ζωή του, θα έδινε μία και μόνη απάντηση, την ίδια πάντα: ένα σπίτι, από τη βεράντα και τα παράθυρα του οποίου θα μπορούσε ν’ αγναντεύει την αγαπημένη του.

Όσο έμενε στο χωριό, το όνειρό του απομακρυνόταν. Οι γεωργικές δουλειές λιγοστές, τα χρήματα ελάχιστα. Ο Νγκουέμα κατάλαβε νωρίς πως έπρεπε να φύγει για τη Γαλλία, αυτόν τον τόπο στον οποίο τόσοι και τόσοι συγχωριανοί του κυνηγούσαν, από χρόνια, τα όνειρά τους.

Έτσι, μια μέρα του Μάη, ο Νγκουέμα άφησε το χωριό του να λούζεται κάτω από τον ανοιξιάτικο, ζεστό ήλιο για να βρεθεί, ώρες αργότερα, σ’ ένα μουντό και μουσκεμένο από τη βροχή Παρίσι. Τα γκρίζα, βρώμικα νερά του Σηκουάνα σε τίποτα δεν έμοιαζαν με τη ζωγραφιά της θάλασσας του μυαλού του. Και η συνοικία των μεταναστών από το Κονγκό, όπου βρισκόταν το άθλιο δωμάτιο που μοιραζόταν με άλλα τρία παλικάρια από το χωριό του απείχε πολύ, ακόμα και από αυτά. Μετά από ένα χρόνο έφυγε για τη Μασσαλία.

Βρήκε ένα δωμάτιο στο συνοικισμό, στον τελευταίο όροφο ενός παλιού κτηρίου. Δεν υπήρχε ασανσέρ, αλλά αυτό δεν αποτελούσε πρόβλημα για τα νεαρά και γερά πόδια του Νγκουέμα. Του έφτανε που από το παράθυρό του έβλεπε το λιμάνι της Μασσαλίας και τη θάλασσα. Δεν είχε το σμαραγδένιο χρώμα και την άσπρη αμμουδιά εκείνης που είχε πρωτοδεί, όμως ο Νγκουέμα αδιαφορούσε. Του ήταν αρκετό που μπορούσε να βυθίζει το βλέμμα του μέσα της.

Βρισκόταν ήδη τρία χρόνια στη Μασσαλία, όταν γνώρισε τη Λωρ. Δούλευε στο φαστφουντάδικο που ο Νγκουέμα έτρωγε συνήθως στο μεσημεριανό διάλειμμα. Στην αρχή αντάλλαζαν δειλά βλέμματα και χαμόγελα, αργότερα λόγια και γέλια. Χωρίς, σχεδόν, να το καταλάβουν, άρχισαν ν’ ανταλλάσσουν φιλιά και όρκους αιώνιας αγάπης.

Όλα θα ήταν τέλεια, αν δεν υπήρχε εκείνο το μικρό πρόβλημα: η Λωρ ήταν πολύ ξανθή. Και υπερβολικά άσπρη. Και οι μαρσεγιέζοι δεν ήταν τόσο ανεκτικοί στα μικτά ζευγάρια, όσο οι παριζιάνοι. Σύντομα, οι δυο νέοι άρχισαν ν’ αντιμετωπίζουν διάφορα προβλήματα, τα οποία έγιναν πραγματικά σοβαρά όταν τα νέα έφτασαν στο σπίτι της Λωρ και στ’ αυτιά του πατέρα της.

Στην αρχή ο Κλωντ μίλησε στη θυγατέρα του, χωρίς αποτέλεσμα. Μετά ήρθε η σειρά του Νγκουέμα, με τον οποίο η συζήτηση ήταν λιγότερο ευγενική, είναι η αλήθεια. Και πάλι χωρίς αποτέλεσμα, Το ερωτευμένο ζευγάρι παρέμεινε ερωτευμένο και μαζί. Ακολούθησαν πολλές φασαρίες, που οδήγησαν στο να χάσει ο Νγκουέμα τη δουλειά του. Το αφεντικό ήταν πολύ ευγενικό μαζί του, μα του εξήγησε πως δεν μπορούσε να ρισκάρει την ασφάλεια του μαγαζιού και των πελατών. Ο Κλωντ και οι φίλοι του, παλικαράδες ολκής του «Εθνικού Μετώπου» όλοι τους, πήγαιναν συχνά-πυκνά στο μαγαζί και δημιουργούσαν προβλήματα. Το αφεντικό λυπόταν πολύ, αλλά ο Νγκουέμα έπρεπε να φύγει.

Τους τρεις-τέσσερις τελευταίους μήνες, τα πράγματα είχαν ηρεμήσει. Η Λωρ φοβόταν ακόμη τον πατέρα της και τους φίλους του, όμως ο Νγκουέμα αισιοδοξούσε πως το είχε, πια, πάρει απόφαση. Φανταζόταν πως, όταν η Λωρ έφερνε σε λίγους μήνες, το παιδί τους στον κόσμο, ο Κλωντ θα άνοιγε την αγκαλιά του στο εγγόνι του, ακόμα κι αν αυτό δεν ήταν ένα ασπρογάλανο μωρό. Αποδείχτηκε πως ήταν η Λωρ που είχε δίκιο.

Όλα κανονίστηκαν εκείνο το βράδυ που η γυναίκα του Κλωντ του μίλησε για την εγκυμοσύνη της κόρης τους. Έφυγε από το σπίτι χτυπώντας πίσω του την πόρτα, με τη σκοτεινιά στην ψυχή και το θάνατο στα μάτια.

Ο Νγκουέμα κατέβηκε από το τραίνο και προχώρησε προς την έξοδο του σταθμού. Σε πέντε λεπτά, με γρήγορο βήμα, θα βρισκόταν στο σταθμό του υπογείου που θα τον πήγαινε στην καινούρια του δουλειά. Στο σχόλασμα θα συναντούσε τη Λωρ και θα πήγαιναν να ξαναδούν εκείνο το διαμέρισμα που είχαν βρει την προηγούμενη μέρα. Ένα μικρό, τόσο δα, διαμέρισμα που, όμως, θα χωρούσε μια χαρά τον Νγκουέμα, τη Λωρ, την αγάπη τους και το μωρό που θα ερχόταν. Και που από τα δυο μεγάλα παράθυρα του ενός δωματίου, μπορούσες να δεις τη θάλασσα.

Το πρώτο χτύπημα ήρθε από πίσω και –σχεδόν- έχασε την ισορροπία του. Γύρισε να αντιμετωπίσει τον άνθρωπο που του επιτέθηκε και δέχτηκε μια σιδηρογροθιά στο πρόσωπο. Έπεσε και, από εκεί και πέρα, τα χτυπήματα πέντε ανδρών έπεφταν πάνω του σαν τη βροχή. Μαζί με τη λύσσα τους, έφτυναν πάνω του και λέξεις μίσους απίστευτου. Όταν ο πόνος απλώθηκε σε κάθε κύτταρό του, ο Νγκουέμα έπαψε να τους ακούει.

Έβλεπε τα μακριά, ξανθά μαλλιά της Λωρ απλωμένα στο στήθος του, το μεγάλο κατάμαυρο χέρι του να ξεκουράζεται πάνω στην πάλλευκη, φουσκωμένη της κοιλίτσα, τους δυο τους να περπατούν στην ακροθαλασσιά ενώ μελαμψά μωρά τρεχοβολούσαν μπροστά τους, μια βεράντα σ’ ένα σπίτι στην παραλία με δυο κουνιστές πολυθρόνες, μια για τη Λωρ και μια για εκείνον, έναν κατακόκκινο ήλιο να βουτάει στη θάλασσα του δειλινού.

Έναν κατακόκκινο ήλιο.

Έναν κατακόκκινο ήλιο.

Σαν έναν κατακόκκινο ήλιο έβλεπε τη μπότα με καρφιά του Κλωντ, που ανεβοκατέβαινε με ορμή στο –κάποτε- όμορφο πρόσωπό του.

Ο Νγκουέμα ξεψύχησε νωρίς το πρωί σ’ εκείνο το βρώμικο στενό δρόμο της Μασσαλίας. Είχε έρθει από το Κονγκό και το μόνο που ήθελε ήταν η Λωρ.

Και το μωρό τους.

Κι ένα σπίτι, να βλέπει στη θάλασσα.

(Σου διάβασα το FACE A LA MER, του Calogero, που ζήτησε ο Not The Boy Next Door)

Η Αμερική δεν ήταν ποτέ πολύ καλή στο να διεξάγει εκτελέσεις με απαγχονισμό, μέθοδο που κληρονόμησε από τη Βρετανία. Υπερβολικά μεγάλος αριθμός κρατουμένων πέθαινε αργά από στραγγαλισμό και, μερικές φορές, αν η πτώση γινόταν σε καταπακτή μεγάλου βάθους, από αποκεφαλισμό.

Η Αμερική ήθελε ανέκαθεν να φαίνεται καινοτόμος στην επιβολή της θανατικής ποινής: εισήγαγε τους μάρτυρες στο θάλαμο αερίων και –πιο πρόσφατα- στράφηκε στη θανατηφόρα ένεση. Έτσι δεν εξέπληξε το γεγονός ότι ήταν η πρώτη χώρα που χρησιμοποίησε τον ηλεκτρισμό σαν μέθοδο θανάτωσης.

Στο “Έγκλημα και Τιμωρία” ο 7ος τρόπος επιβολής της θανατικής ποινής.

Η πρόσφατη ανακοίνωση του ΥΕΝΑΝΠ κ. Βουλγαράκη για την πρόθεση της κυβέρνησης να παραχωρήσει σε ιδιώτες τις πλέον κερδοφόρες δραστηριότητες των Οργανισμών Λιμένα Πειραιά (ΟΛΠ) και Θεσσαλονίκης (ΟΛΘ) έρχεται σε συνέχεια των αποτυχημένων προσπαθειών του προκατόχου του κ. Κεφαλογιάννη. Προσπάθειες οι οποίες απέτυχαν χάρη στους αγώνες των εργαζομένων στα λιμάνια που δεν επέτρεψαν να ευοδωθούν οι σχεδιασμοί της κυβέρνησης.

Η κυβέρνηση στηριζόμενη στα επιχειρήματα - μύθους που αναφέρονται παρακάτω, επιχειρεί να χαρίσει, επί της ουσίας, σε ιδιώτες τις πλέον προσοδοφόρες δραστηριότητες των δύο λιμανιών, παραπλανώντας τους πολίτες προκειμένου να εξασφαλίσει την κοινωνική συναίνεση.

1^ο επιχείρημα: Ο αναγκαίος εκσυγχρονισμός των λιμανιών Πειραιά και Θεσσαλονίκης μπορεί να γίνει μόνο μέσω της παραχώρησης δραστηριοτήτων των δύο λιμανιών σε ιδιωτικές εταιρίες.

Ποια είναι η πραγματικότητα: Οι δύο Οργανισμοί που διαχειρίζονται τα λιμάνια Πειραιά και Θεσσαλονίκης δεν ήταν ποτέ ελλειμματικοί. Τουναντίον τα τελευταία χρόνια παρουσιάζουν εξαιρετικά ποσοστά κερδοφορίας. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι το πρώτο 9μηνο του 2007 ο ΟΛΠ παρουσίασε κέρδη 74% προ φόρων και ο ΟΛΘ 190%. Και οι δύο Οργανισμοί χρηματοδοτούν από τα αποθεματικά τους τα επενδυτικά προγράμματα εκσυγχρονισμού τους. Τα πλέον δαπανηρά έργα υποδομής στα δύο λιμάνια (ο προβλήτας 1 στον ΟΛΠ και ο προβλήτας 6 στον ΟΛΘ) υλοποιούνται ήδη με δαπάνες των δύο Οργανισμών και είναι άξιο απορίας ποια θα είναι η συνεισφορά των ιδιωτών επενδυτών στην αναβάθμιση των δύο λιμανιών. Όταν ιδίως έχει γίνει γνωστό ότι οι διακηρύξεις των διαγωνισμών δεν θέτουν κανένα σοβαρό ποιοτικό ή αναπτυξιακό κριτήριο. Δεν φαίνεται να υπάρχει καμία αναφορά σε εξοπλισμό, σε είδος τεχνογνωσίας που θα φέρουν οι ιδιωτικές εταιρείες.

2^ο επιχείρημα: Η είσοδος ιδιωτών στους δύο λιμένες είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την εξασφάλιση αυξημένης εμπορευματικής κίνησης.

Ποια είναι η πραγματικότητα: Η ζήτηση τερματικών σταθμών για την διακίνηση εμπορευματοκιβωτίων στα δύο λιμάνια είναι εξαιρετικά υψηλή. Ορισμένες χρονικές περιόδους δε, αυτά αδυνατούν να την εξυπηρετήσουν γιατί οι υφιστάμενες υποδομές δεν επαρκούν. Άλλωστε σύμφωνα με στοιχεία του ΥΕΝΑΝΠ μέχρι το 2015 η ζήτηση για διακίνηση εμπορευματοκιβωτίων στη Μεσόγειο αναμένεται να αυξηθεί κατά 137%, ενώ η αύξηση της δυνατότητας των υφιστάμενων λιμανιών να την εξυπηρετήσουν θα εξακολουθήσει να υπολείπεται σημαντικά. Το γεγονός αυτό θα δημιουργήσει τεράστια ζήτηση τερματικών σταθμών για τη διαχείριση εμπορευματοκιβωτίων στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και στη χώρα μας. Η αξιοπιστία των προσφερόμενων υπηρεσιών και η γεωγραφική θέση των δύο λιμανιών είναι αποδεδειγμένα τα καλύτερα κριτήρια για την προσέλκυση πελατών και ασφαλώς όχι το ιδιοκτησιακό τους καθεστώς αφού σε καμία χώρα διεθνώς δεν απομονώθηκαν τα δημόσια λιμάνια από την παγκόσμια αγορά. Τέλος, από πουθενά δεν προκύπτει ότι η παραχώρηση των δραστηριοτήτων των δύο λιμανιών σε ιδιώτες θα εξασφαλίσει περισσότερα φορτία.

3^ο επιχείρημα: Τα δύο λιμάνια δεν κατορθώνουν να εκμεταλλευτούν το πλεονέκτημα της γεωγραφικής τους θέσης παρουσιάζοντας ταυτόχρονα χαμηλή παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα.

Ποια είναι η πραγματικότητα: Πιο πάνω αναφέρθηκε ότι τα δύο λιμάνια εξυπηρετούν ήδη μεγάλο όγκο φορτίων γεγονός που διαψεύδει τα ανωτέρω αναφερόμενα επιχειρήματα. Η χαμηλή παραγωγικότητα διαψεύδεται από τους ετήσιους απολογισμούς των διοικήσεων στις Γενικές Συνελεύσεις Μετόχων. Η κυβέρνηση πρέπει να αποφασίσει ποια περιγραφή είναι αληθής και ποια όχι. Διογκώνει υπαρκτά προβλήματα λειτουργίας, ξεχνώντας παράλληλα να αναφέρει ότι οφείλονται αποκλειστικά και μόνο τόσο σε κυβερνητικές αποφάσεις όσο και στον τρόπο διαχείρισης που ακολούθησαν στα δύο λιμάνια οι εκάστοτε κομματικά διορισμένες διοικήσεις τους. Αυτοί που είχαν και έχουν την ευθύνη διοίκησης των δύο λιμανιών τα τελευταία χρόνια, είναι τουλάχιστον παράλογο να επικρίνουν τον τρόπο λειτουργίας που οι ίδιοι τους επέβαλαν.

4^ο επιχείρημα: Η παραχώρηση δραστηριοτήτων σε ιδιώτες θα έχει θετικές επιπτώσεις στην οικονομία καθώς και σε άλλες επιχειρηματικές δραστηριότητες.

Ποια είναι η πραγματικότητα: Η διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα των λιμανιών δίνει τη δυνατότητα στις εκάστοτε κυβερνήσεις να ελέγχουν τις τιμές των λιμενικών υπηρεσιών, συγκρατώντας το κόστος μεταφοράς και αντίστοιχα τις τιμές των εισαγόμενων και των εξαγόμενων προϊόντων. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι τα τιμολόγια του ΟΛΠ από το 1997-2001 δεν είχαν καμία αύξηση, το 2001 υπήρξε μικρή αναμόρφωση και αυξήθηκαν ξανά 6% το 2006. Το 2007 δεν έγινε καμία αύξηση τιμολογίων ενώ για το 2008 έχει προσυμφωνηθεί αύξηση 3,5-4%. Με την παραχώρηση των λιμανιών σε ιδιώτες και την δεσπόζουσα θέση που αναμένεται να έχουν αυτοί στην διαχείριση των Σταθμών Εμπορευματοκιβωτίων (ΣΕΜΠΟ), το κράτος χάνει αυτή τη δυνατότητα, γεγονός που αναμένεται να επιφέρει αύξηση στο κόστος μεταφοράς και στις τιμές των προϊόντων στην αγορά. Νωπό άλλωστε είναι το δείγμα γραφής αυτής της πολιτικής στην ακτοπλοΐα που οδηγεί σε συνεχείς αυξήσεις των τιμολογίων. Οι καταναλωτές και οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες λοιπόν θα κληθούν να πληρώσουν για άλλη μια φορά το κόστος των κυβερνητικών επιλογών ενώ θα πληγεί και η ανταγωνιστικότητα των Ελληνικών εξαγωγών. Για να γίνει η εικόνα πιο σαφής αναφέρουμε ότι από το λιμάνι του Πειραιά καλύπτεται το 78% της τροφοδοσίας των νησιών και το 67% των εισαγωγών και των εξαγωγών της Αττικής.

5^ο επιχείρημα: Η παραχώρηση δραστηριοτήτων των δύο λιμανιών σε ιδιώτες θα αυξήσει τα έσοδα των Οργανισμών Λιμένα Πειραιά και Θεσσαλονίκης.

Ποια είναι η πραγματικότητα: Η προσδοκία της κυβέρνησης ότι η παραχώρηση της διακίνησης εμπορευματοκιβωτίων σε ιδιώτες θα αποφέρει στους δύο Οργανισμούς ετήσια έσοδα μεγαλύτερα από αυτά που μπορούν να εξασφαλίσουν από τη διαχείριση της συγκεκριμένης δραστηριότητας, δεν μπορεί να στηριχθεί σε λογικά επιχειρήματα για δύο λόγους:

α) Το εργασιακό κόστος, στα ευρωπαϊκά και αμερικανικά λιμάνια σε κάθε περίπτωση ξεπερνά το 50%. Στους δύο οργανισμούς πέρυσι κυμάνθηκε στο 55%.

β) Οι ιδιώτες θα πρέπει να διασφαλίζουν μία ικανοποιητική κερδοφορία, να καταβάλλουν κάποιο το κόστος των όποιων επενδύσεων και να εξασφαλίζουν στον ΟΛΠ έσοδα που θα υπερβαίνουν την κερδοφορία που θα εξασφάλιζε με τη διαχείριση του σταθμού μετά την ολοκλήρωση του επενδυτικού του προγράμματος. Η επιλογή της παραχώρησης δραστηριοτήτων σε ιδιώτες θα στερήσει τους δύο Οργανισμούς αλλά και το Ελληνικό Δημόσιο που αποτελεί το βασικό τους μέτοχο από σημαντικά έσοδα τα οποία χαρίζονται ουσιαστικά σε ιδιωτικά συμφέροντα.

6^ο επιχείρημα: Θα διασφαλιστούν πλήρως οι εργαζόμενοι και τα δικαιώματα τους.

Ποια είναι η πραγματικότητα: Από τα προαναφερθέντα στοιχεία αναρωτιέται κανείς πώς εννοεί η κυβέρνηση τη μεγιστοποίηση του κοινωνικού οφέλους από την παραχώρηση των Σ.ΕΜΠΟ σε ιδιώτες. Ανάλογα θα είναι τα «οφέλη» που θα προκύψουν για τους εργαζόμενους στα λιμάνια, παρά τις δηλώσεις της κυβέρνησης περί διασφάλισης τους και τις υποσχέσεις που μοίρασε προκειμένου να προκαλέσει ρήγματα στο μέτωπο των εργαζομένων και να προλάβει τις αντιδράσεις τους. Άλλωστε είναι σαφές είναι το πώς αντιμετωπίζει η κυβέρνηση τους εργαζόμενους και τα δικαιώματά τους. Με τις Κοινές Υπουργικές Αποφάσεις που ψήφισε το καλοκαίρι επιχειρεί να καταργήσει τον θεσμό των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων Οι αποδοχές των νεοπροσλαμβανόμενων στα λιμάνια, αποφασίζονται μονομερώς από τα Διοικητικά Συμβούλια των δύο Οργανισμών, κατά παρέκκλιση των διατάξεων του Γενικού Κανονισμού Προσωπικού και των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Οι όποιες πρόσθετες παροχές μπορούν να τροποποιηθούν και να ανακληθούν οποτεδήποτε από τα Δ.Σ. των δύο Οργανισμών. Αυτού του είδους τις εργασιακές σχέσεις προτίθεται να εγκαθιδρύσει με όπλο την πίεση που θα επιφέρει για τα εργασιακά δικαιώματα, η διαχείριση των Σ.ΕΜΠΟ από ιδιώτες.

Για όλους τους παραπάνω λόγους οφείλουμε:

• να αντιταχθούμε στο ξεπούλημα των δύο λιμανιών και να αποτρέψουμε τις αρνητικές επιπτώσεις που θα επιφέρουν στην κοινωνία οι επιλογές της κυβέρνησης
• να παλέψουμε για σύγχρονα δημόσια λιμάνια – μοχλούς οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης

Η κυβέρνηση και η Διοίκηση του ΟΛΠ αποφάσισαν να εισάγουν στο Δ.Σ./ΟΛΠ το θέμα της εκποίησης του Σ.ΕΜΠΟ την Παρασκευή 11.1.2008 στις 7.00 μ.μ. Επιχειρούν με συνοπτικές διαδικασίες και στην κυριολεξία «νύχτα» να ξεκινήσουν το ξεπούλημα του Σ.ΕΜΠΟ και κατ’ επέκταση του Λιμανιού.

Κατόπιν αυτού, η Ομοσπονδία Μονίμων Υπαλλήλων Λιμένων Ελλάδας και η Ένωση Λιμενεργατών ΟΛΠ πραγματοποιούν συγκέντρωση και πορεία στον Πειραιά, στην Πλατεία Καραϊσκάκη, την Παρασκευή 11.1.2008 και ώρα 5.30 μ.μ.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΕΧΕΙ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ, ΚΟΡΥΦΩΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΑΛΛΕΠΑΛΛΗΛΕΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΕΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ.