Shine on, you crazy diamond!

Ο συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης, μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος, και μεταφραστής, είναι ο νέος πρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ).

Ο Π. Μάρκαρης διαδέχεται στη θέση αυτή το Δημήτρη Νόλλα, ο οποίος είχε πρόσφατα παραιτηθεί, για προσωπικούς λόγους.

Το νέο πρόεδρο του ΕΚΕΒΙ παρουσίασε προχθές ο υπουργός Πολιτισμού Μιχάλης Λιάπης, πλαισιωμένος από τη διευθύντρια του ΕΚΕΒΙ Κατρίν Βελισάρη, ανακοινώνοντας ταυτόχρονα τη μεγάλη βιβλιογιορτή, που θα διεξαχθεί από 1-4 Φεβρουαρίου στο κτίριο της HELEXPO, αφιερωμένη αποκλειστικά στο παιδικό και εφηβικό βιβλίο.

Ο Πέτρος Μάρκαρης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Σπούδασε οικονομικές επιστήμες. Από το 1976 εργάζεται ως ελεύθερος συγγραφέας. Έχει γράψει μυθιστορήματα, θεατρικά έργα, σενάρια για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, δοκίμια, ενώ έχει μεταφράσει στα ελληνικά, έργα των Γκαίτε, Βέντεκιντ και άλλων. Διδάσκει Δραματολογία στο Τμήμα Θεάτρου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Μέλος της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος από το 2005.

Ανάμεσα στα βιβλία του συγκαταλέγονται και τέσσερα αστυνομικά: το Νυχτερινό δελτίο (1995), το Άμυνα ζώνης (1998), Το Ο Τσε Αυτοκτόνησε (2003) και το Βασικός μέτοχος (2006). Και στα τέσσερα κεντρικός ήρωας είναι ο αστυνόμος Κώστας Χαρίτος, ένας συντηρητικός ως προς τις ιδέες και τις συνήθειες πενηντάρης, που έχει ως χόμπι την ανάγνωση λεξικών.

To blog χαιρετίζει την τοποθέτηση του Πέτρου Μάρκαρη στη θέση του Προέδρου του Ε.ΚΕ.ΒΙ. Είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό που ο «Πατριάρχης», κατά πολλούς, του σύγχρονου ελληνικού αστυνομικού μυθιστορήματος, κατέλαβε μια θέση επιρροής.

Ελπίζουμε να κάνει ότι χρειάζεται για την προβολή του ελληνικού αστυνομικού μυθιστορήματος και των δημιουργών του, και να το τοποθετήσει στη θέση που του αναλογεί στη λογοτεχνία του τόπου. Περιμένουμε ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις με άξονα την αστυνομική λογοτεχνία.

…έναν Όμιλο όλο τρέλα!

Εμείς, τότε, στην ΚΝΕ, αυτό το λέγαμε φράξια. Πολύ «προχώ» το ΠΑΣΟΚ, να’ ουμ’… Δεν είναι τυχαίο που έγινε κυβέρνηση.

Άντε, με το καλό και αντιπολίτευση, σύντροφοι!

Το άρθρο που δημοσιεύεται σήμερα στο “Έγκλημα και Τιμωρία”, βρίσκει τη θέση του στην ενότητα “Αστυνομική Λογοτεχνία” του blog, τιμής ένεκεν. Ο Edgar Allan Poe ήταν ο πρώτος που έγραψε ιστορία με αστυνομική πλοκή. Πρόκειται για το διήγημά του “Τα εγκλήματα της Οδού Μοργκ”.

Η Χριστίνα Ντουνιά παρακολουθεί τις “συναντήσεις” του ‘Αγγλου με μια σειρά ξεχωριστών Ελλήνων των γραμμάτων και της διανόησης. Ανάμεσά τους ο Εμμανουήλ Ροΐδης, ο Κωστής Παλαμάς, ο Κώστας Καρυωτάκης, ο Γιώργος Σεφέρης, ο Γιάννης Σκαρίμπας, ο Νίκος Εγγονόπουλος και ο Ανδρέας Εμπειρίκος.

Αγαπητέ κ. Αναστασόπουλε,

Κατ’ αρχάς έρχομαι να ερωτήσω δια την υγείαν σας, η οποία εύχομαι να είναι καλή γιατί σέρνονται ιώσεις. Κατά δεύτερον να σας ευχαριστήσω για την προσωπική επιστολή που μου αποστείλατε, η λήψη της οποίας με πλημμύρισε με αίσθημα ευφορίας και ρίγη συγκίνησης διαπέρασαν το κορμί μου. Για πρώτη φορά στην υπαλληλική μου καριέρα, κοτζαμάν Διευθύνων Σύμβουλος του ΟΛΠ, απευθύνθηκε σ’ εμένα για να ζητήσει άφεση αμαρτιών, εεεε….. συγγνώμη, “για να με ενημερώσει πλήρως και ουσιαστικώς και για να ζητήσει την ουσιαστική μου στήριξη” στις αποφάσεις του.

κ. Αναστασόπουλέ μου, πολλά χρόνια θα ζήσετε! Εκτός από το κληρονομικό χάρισμα που διαθέτω, σας σκεφτόμουν έντονα λίγο πριν πάρω την επιστολή σας. “Βρε συ”, μου είπα, ¨βρε συ, γάιδαρε”, (μου μιλάω άσχημα όταν είμαι εκνευρισμένος), “βρε συ, τόσον καιρό γίνονται κοσμοϊστορικά γεγονότα, κι εσύ δεν έστειλες ένα γράμμα, μια γραφή, ένα e-mail, ένα μήνυμα με ταχυδρομικό περιστέρι, ένα σήμα καπνού έστω, σ’ αυτόν τον άνθρωπο που αναλώνει τη ζωή του για σένα και το λιμάνι. Τόσος πόνος, τόση πίκρα, τόσο δάκρυ (εκ μέρους του) και ούτε ένα ευχαριστώ (εκ μέρους σου); Ουστ, ρεμάλι”. Αυτά μου είπα και στρώθηκα να σας γράψω το μεγάλο μου ευχαριστώ.

Ευχαριστώ, κ. Αναστασόπουλέ μου, που δώσατε ξανά νόημα στη ζωή μου, που με κάνατε να αισθανθώ πάλι παλληκαράκι.

Ευχαριστώ που μου δώσατε την ευκαιρία να φάω -και να δώσω- ξύλο στα ΜΑΤ, με τα οποία είχα να αντιπαρατεθώ από τη δεκαετία του ‘80.

Ευχαριστώ που μου ξαναθυμίσατε την απίστευτη, σχεδόν ερωτική, αίσθηση των δακρυγόνων. Δάκρυσα από συγκίνηση.

Ευχαριστώ που μεσολαβήσατε να τα ξαναβρώ με τον συνάδελφο Θανάση. Είχαμε τσακωθεί για τα πολιτικά αλλά, χάρη σ’ εσάς, δώσαμε τα χέρια. Βλέπετε, οι εμπνευσμένες σας ενέργειες απαξίωσης του λιμανιού και του προσωπικού του, μας έφεραν πιο κοντά. Και μετά σου λένε για το χρυσό…

Ποτέ, κ. Αναστασόπουλέ μου, οι σχέσεις με τους συναδέλφους δεν ήταν καλύτερες! Τώρα περνάμε τα απογεύματά μας μαζί, περπατώντας στους δρόμους του Πειραιά με αποφασιστικό βήμα -εξαίρετη γυμναστική-, ενώνουμε τις φωνές μας σε μιαν εξαίσια χορωδία που αποδοκιμάζει εσάς, τον υπουργό σας και την κυβέρνησή σας.

Σας ευχαριστώ που δώσατε νέα πνοή στο συνδικαλισμό μας και αναζωπυρώσατε τη μαχητικότητά μας. Μας είδατε, αλήθεια, στην Πλατεία Κοραή; Μας ακούσατε κάτω από το γραφείο σας; Είμαστε ΟΛΟΙ εκεί: νεοδημοκράτες, πασόκοι, αριστεροί, όλοι μια φωνή και μια γροθιά. Και στα μπλουζάκια μας, κ. Αναστασόπουλε, δεν είχαμε τα σηματάκια των κομμάτων μας, αλλά το σήμα του ΟΛΠ.

Γιατί, σε αντίθεση μ’ εσάς κ. Αναστασόπουλε, για μας το λιμάνι είναι το ψωμί των παιδιών μας και όχι εντεταλμένη αρπαχτή. Στη δική μας πλάτη στηρίζεται όλα αυτά τα χρόνια, τα δικά μας χέρια το σήκωσαν ψηλά, με τη δική μας καρδιά ζει.

Σας ευχαριστώ για άλλη μια φορά, που μου τα θυμίσατε όλα αυτά. Θα τα πούμε, κ. Αναστασόπουλε, θα με βρείτε μπροστά σας, απέναντί σας.

Υ.Γ.: Βέβαια, “παίζει” και το ενδεχόμενο, όλα αυτά να μην τα κάνετε για μένα, απλά να είστε λίγος ως κηπουρός, για τον μεγάλο κήπο που είναι ο ΟΛΠ. Γι αυτό θέλετε να τον κάνετε παρτέρι, για να τον φέρετε στα μέτρα σας…

*Ο Διευθύνων Σύμβουλος του Ο.Λ.Π. απευθύνθηκε με επιστολή του προσωπικά σε κάθε έναν από τους εργαζόμενους στον Ο.Λ.Π. Η επιστολή έφτασε σπίτια μας με ταχυμεταφορέα. Το ανωτέρω κείμενο αποτελεί απάντηση σε αυτή την επιστολή και κυκλοφόρησε σήμερα στα μαίηλ των υπαλλήλων του Ο.Λ.Π.

Η θανατηφόρα ένεση είναι η μέθοδος εκτέλεσης η οποία εφαρμόζεται πλέον σε όλες τις πολιτείες των ΗΠΑ. Χρησιμοποιείται, επίσης, στην Κίνα, τη Γουατεμάλα και τις Φιλιππίνες. Αποτελεί τη μοναδική μέθοδο εκτέλεσης στην Ταϊλάνδη από τον Οκτώβρη του 2003, οπότε και αντικατέστησε τον τυφεκισμό.

Η θανατηφόρα ένεση απασχόλησε για πρώτη φορά την κοινή γνώμη ως πιθανή μέθοδος εκτέλεσης το 1888, όταν ο ιατρός J. Mount Bleyer, από τη Νέα Υόρκη, δημοσίευσε ένα άρθρο στην Ιατροδικαστική Εφημερίδα, υποστηρίζοντας ότι η μέθοδος αυτή ήταν πιο ανθρωπιστική, οικονομικότερη και δεν θα απέδιδε στον μελλοθάνατο την αίγλη του ήρωα που συχνά αποκτούσε με τον απαγχονισμό.

Στο “Έγκλημα και Τιμωρία” η τελευταία μέθοδος εκτέλεσης.

Μέχρι τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες, το αστυνομικό μυθιστόρημα ήταν ένας χώρος διαφυγής, λογοτεχνικός τόπος όπου έθαλλαν μοιραίες γυναίκες, ευαίσθητοι μπάτσοι, σκοτεινοί εγκληματίες και κάθε λογής πάθη. Όμως, καθώς τα πράγματα αλλάζουν ραγδαία, καθώς το κοινωνικό και το πολιτικό τοπίο μεταλλάσσονται δραστικά, καθώς το έγκλημα παγκοσμιοποιείται και συνδέεται με τους μηχανισμούς, κρατικούς ή άλλους, το αστυνομικό μυθιστόρημα μεταμορφώνεται σε ένα πρώτης τάξεως μέσο αντιπαράθεσης με την κοινωνία, τους θεσμούς, τις εξουσιαστικές δομές. Δεν είναι ασφαλώς τυχαίο που εδώ και χρόνια, στη Γαλλία και την Ιταλία ιδιαίτερα, στον μακρύ κατάλογο των «noir» συγγραφέων προεξάρχουσα θέση καταλαμβάνουν πρώην τροτσκιστές, αναρχικοί, μαοϊκοί, καταστασιακοί, αναρχοσυνδικαλιστές, αριστεριστές κάθε λογής.

Διαβάστε σήμερα στο “Έγκλημα και Τιμωρία” το πολύ ενδιαφέρον άρθρο της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΣΧΙΝΑ, που έχει δημοσιευτεί στη ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ.

Θαμπός ο δρόμος την αυγή, χωρίς σκιές· λαμπρός σαν ήχος κίτρινος πνευστών το μεσημέρι με τον ήλιο. Tα αντικείμενα, τα κτίσματα στιλπνά και η πλάσις όλη με πανηγύρι μοιάζει, χαρούμενη μέσα στο φως, σαν πετεινός που σ’ έναν φράχτη αλαλάζει.

Aμέριμνος ο δρόμος εξακολουθεί, σαν κάποιος που σφυρίζοντας (αέρας της ανοίξεως σε καλαμιές) αμέριμνος διαβαίνει, και όσο εντείνεται το φως, η κίνησις των διαβατών, πεζών και εποχουμένων, στον δρόμο αυξάνει και πληθαίνει.

Oι διαβάται αμέτρητοι. Aνάμεσα σε αγνώστους ποιητάς και αγίους ανωνύμους, ανάμεσα σε φορτηγά διαδρομών μεγάλων, όλοι, αστοί και προλετάριοι διαβαίνουν, όλοι υπακούοντες σε κάτι, σε κάτι συχνά πολύ καλά μασκαρεμένο (τουτέστιν υπακούοντες στην Mοίρα) άλλοι πεζοί και άλλοι μετακινούμενοι με τροχοφόρα, με οχήματα λογής-λογής, τροχήλατα ποικίλα, μέσ’ στην βοή διαβαίνοντες και την αντάρα, με Σιτροέν, με Kαντιλλάκ, με Bέσπες και με κάρρα.

O δρόμος, σκυρόστρωτος ή με άσφαλτο ντυμένος, από παντού πάντα περνά – Aθήνα, Mόσχα, Γιαροσλάβ, Λονδίνο και Πεκίνο, από την Σάντα Φε ντε Mπογκοτά και την Γουαδαλαχάρα, την Σιέρρα Mάντρε Oριεντάλ και τις κορδιλλιέρες, μέσ’ από τόπους ιερούς σαν τους Δελφούς και την Δωδώνη, μέσ’ από τόπους ένδοξους, όπως τα Σάλωνα, όπως η γέφυρα της Aλαμάνας, καθώς και από άλλα μέρη ξακουστά, σαν την κοσμόπολι εκείνη, που ηδυπαθώς την διασχίζει ο γκρίζος Σηκουάνας.

Όμως ο δρόμος, αν και από παντού περνά, δεν είναι πάντα της αμεριμνησίας ή της συνήθους συλλογής. Kαμιά φορά φωνές ακούονται την νύκτα, φωνές μιας γυναικός που άνδρες πολλοί σ’ ένα χαντάκι την βιάζουν, ή άλλες φορές, άλλες φωνές – εκείνο το δυσοίωνο παράγγελμα: “Στον τόπο !” που μέγαν τρόμον έσπερνε μέσ’ στις ψυχές των οδοιπόρων, όταν μαχαίρια άστραφταν και καριοφίλια ή γκράδες, εμπρός στα στήθη των ταξιδιωτών, όταν στον δρόμο αυτόν, μοίρα κακή τούς έριχνε στα χέρια των ληστανταρτών, που φουστανέλλα λερή φορώντας, έτσι καθώς προβάλλανε από την μπούκα μιας σπηλιάς, με παλληκάρια μοιάζανε του Oδυσσέα Aνδρούτσου, σαν νάταν ο τόπος το Xάνι της Γραβιάς και οι ταξιδιώται τούτοι, στρατιώται του Kιοσέ Mεχμέτ ή του Oμέρ Bρυώνη – έτσι, καθώς απ’ το Πικέρμι ξεκινώντας, περνώντας μέσ’ απ’ την Nταού Πεντέλη, από τον δρόμο αυτόν, προς μονοπάτια δύσβατα τους λόρδους οδηγούσαν (ξανθά παιδιά της Iνγκλιτέρας που στην Eλλάδα ήρθανε και αγιάσαν) με τα χαντζάρια οι λησταί κεντρίζοντάς τους (ω Eδουάρδε Xέρμπερτ ! ω Bάινερ, ντε Mπόυλ και Λόυντ !) ώσπου να φθάσουν σε σίγουρα λημέρια, κοντά στη Σκάλα του Ωρωπού, στου Δήλεσι τα μέρη, για λύτρα βασιλικά ή για μαχαίρι (στα Σάλωνα σφάζουν αρνιά και στο Xρυσό κριάρια) για λύτρα βασιλικά ή για σφαγή (για δες καιρό που διάλεξε ο Xάρος να με πάρη) ενώ ο χειμώνας τέλειωνε και ζύγωνε η Λαμπρή, και μύριζε παντού πολύ το πεύκο, το θυμάρι, για λύτρα βασιλικά ή για σφαγή, (ω Aρβανιτάκη Tάκο ! ω Aρβανιτάκη Xρήστο ! ω Γερογιάννη και μαύρε εσύ Kαταρραχιά !) για λύτρα βασιλικά ή για σφαγή, κοντά στη Σκάλα του Ωρωπού, στου Δήλεσι τα μέρη.

Kαι ο δρόμος εξακολουθεί, με ανάλογα στοιχεία και από παντού πάντα περνά (Γκραν Kάνυον, Mακροτάνταλον, Aκροκεραύνια, Άνδεις) από τις όχθες του Γουαδαλκιβίρ που όλη την Kόρδοβα ποτίζει, από τις όχθες του Aμούρ και από τις όχθες του Zαμβέζη, ο δρόμος από παντού περνά, σκληρός, σκληρότατος παντού, τόσο, που πάντοτε αντέχει, στα βήματα όλων των πεζών και στην τριβή των βαρυτέρων οχημάτων, μέσ’ από πόλεις και χωριά, βουνά, υψίπεδα και κάμπους, από τις λίμνες τις Φινλανδικές, την Γη του Πυρός και την Eστραμαδούρα, έως που ξάφνου, κάθε τόσο, μια πινακίς, μη ορατή παρά στους καλουμένους, πάντα εμφανίζεται για τον καθένα, όπου και αν βρίσκονται οι γηγενείς και οι ταξιδιώται, μια πινακίς με γράμματα χονδρά και απλά που γράφει: “Tέρμα εδώ. Eτοιμασθήτε. O ποταμός Aχέρων”.

Tην ίδια στιγμή, όποια και αν είναι η χώρα, όποιο και αν είναι το τοπίον, γίνεται μια τελευταία Bενετιά μ’ ένα Kανάλε Γκράντε – όραμα πάντα θείον και των αισθήσεων χαιρετισμός στερνός – μια τελευταία Bενετιά στις αποβάθρες της οποίας γονδόλες μαύρες περιμένουν (πήγα να πω σαν νεκροφόρες) και ένας περάτης γονδολιέρης, ωχρός και κάτισχνος μα δυνατός στα μπράτσα, τους τερματίζοντας κάθε φορά καλεί: “Περάστε, κύριοι, απ’ εδώ. Tούτη είναι η βάρκα σας. Eμπάτε.” Kαι οι καλούμενοι, με βλέμμα σαν αυτό που συναντά κανείς στα μάτια των καταδικασμένων, στις ύστατες στιγμές του βίου των, μπροστά στις κάννες των αποσπασμάτων, σε ώρες ορθρινές κατά τας εκτελέσεις, μισό λεπτό πριν ακουσθούν οι τουφεκιές και σωριασθούν σφαδάζοντα στη γη τα σώματά των, όλοι περνούν και μπαίνουν στις γονδόλες πάντα χωρίς αποσκευές και φεύγουν.

Kαι ο δρόμος εξακολουθεί, σκληρός, σκληρότερος παρά ποτέ, σκυρόστρωτος ή με άσφαλτο ντυμένος, και μαλακώνει μόνο, όποια και αν είναι η χώρα, όποιο και αν είναι το τοπίον, κάτω από σέλας αγλαόν αθανασίας, μόνον στα βήματα των ποιητών εκείνων, που οι ψυχές των ένα με τα κορμιά των είναι, των ποιητών εκείνων των ακραιφνών και των αχράντων, καθώς και των αδελφών αυτών Aγίων Πάντων.

(Του Ανδρέα Εμπειρίκου από την Oκτάνα, Ίκαρος 1980)

*****

Αντιστέκομαι ξανά με ποίηση, αυτή τη φορά προσκαλεσμένη από τον αγαπητό μου Κυρ Μανουήλ. Διαφωνούμε σε πολλά, μα ελπίζω να του αρέσει ο Εμπειρίκος!!

Κυρ Μανουήλ, σου εύχομαι όταν έρθει η ώρα να περάσεις τον Αχέροντα, πολλά, μα πολλά μπαγκάζια να έχεις μαζί σου, τόσα που ο “περάτης γονδολιέρης, ωχρός και κάτισχνος μα δυνατός στα μπράτσα” να μην μπορεί να τα σηκώσει.

Και επειδή, Κυρ Μανουήλ μου, είπες πως “περιμένεις πολλά από μένα”, σου αντιγράφω κι άλλα που αγαπώ. Ελπίζω να είναι αρκετά!

Ποιητική ( Μανόλης Αναγνωστάκης, από το Όμως γιατί ξαναγυρίζουμε κάθε φορά χωρίς σκοπό στον ίδιο τόπο, Eρμής 2000)

― Προδίδετε πάλι την Ποίηση, θα μου πεις,
Tην ιερότερη εκδήλωση του Aνθρώπου
Tην χρησιμοποιείτε πάλι ως μέσον, υποζύγιον
Tων σκοτεινών επιδιώξεών σας
Eν πλήρει γνώσει της ζημίας που προκαλείτε
Mε το παράδειγμά σας στους νεωτέρους.

― Tο τί δ ε ν πρόδωσες ε σ ύ να μου πεις
Eσύ κι οι όμοιοί σου, χρόνια και χρόνια,
Ένα προς ένα τα υπάρχοντά σας ξεπουλώντας
Στις διεθνείς αγορές και τα λαϊκά παζάρια
Kαι μείνατε χωρίς μάτια για να βλέπετε, χωρίς αυτιά
N’ ακούτε, με σφραγισμένα στόματα και δε μιλάτε.
Για ποια ανθρώπινα ιερά μάς εγκαλείτε;

Ξέρω: κηρύγματα και ρητορείες πάλι, θα πεις.
Έ ναι λοιπόν! Kηρύγματα και ρητορείες.

Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

***

Πιθανές Προσθήκες στο Ποίημα Περίπου Bιογραφία (Τάκης Σινόπουλος, από τη Συλλογή, II, Eρμής 1980)

Στις όχτες του ποταμιού που εφύσαγε κι οι πέτρες
ήτανε δίχως χαρά, μ’ ένα κρύο, αδέκαστο φως.

Kυρίες φιλοθεάμονες τον τριγύριζαν, στρογγύλες, α-
βυσσόκολπες, με μυζητήρες και άλλα σύνεργα, προ-
σφέροντάς του υγρασίες, δήθεν μυστήρια, άλλες ερη-
μώσεις, εξαιτίας το καλοφτιαγμένο κορμί, το απερί-
γραπτο πρόσωπο με τα πολλά καρφιά.

Στο βάθος στα μάτια του είχε ακόμα ένα μάτι, που
κοίταγε προς τα μέσα, εκεί καρφωμένο, ποτέ νυσταγ-
μένο.

Aκούγοντας ένα απομεσήμερο κάτι φωνές απόξω, του
ήρθανε μια σειρά φρικιαστικές αναμνήσεις, περίπατοι
από τα παγερά παιδικά του χρόνια, θερισμένα, φαρ-
μάκι όπως ήταν.

Mια μέρα είδε το μούτρο του εντοιχισμένο ανάμεσα
στις πέτρες του σπιτιού. Έχω πεθάνει, θα πεθάνω,
συλλογίστηκε.

Mα τι θα πει κεκυρωμένος;