Περγαμόντο γλυκό
Η Βασιλική άνοιξε τα μάτια της. Από το ανοιχτό παράθυρο διέκρινε τον ήλιο που ήταν ήδη ψηλά. «Σήκω, υπναρού», μονολόγησε. «Έχεις δουλειές με φούντες σήμερα. Και πρέπει να φτιάξεις και το γλυκό, το έταξες του παιδιού».
Έσυρε τις παντόφλες της μέχρι την κουζίνα και έβαλε το μπρίκι στη γκαζιέρα. Βαρύ γλυκό τον έπινε ακόμα, όπως ο συχωρεμένος ο κύρης της. Πόσο της έλειπε αυτός ο κοινός πρώτος καφές της μέρας, εκεί, στο κουζινάκι τους. Τότε που τα μάτια κουβαλούσαν ακόμα την ηρεμία και τη γλύκα του ύπνου, τότε που το χέρι του κρατούσε το δικό της πάνω στο τραπέζι, όπως στην αρχή του γάμου τους, κι ας είχαν περάσει 40 χρόνια από τη μέρα που μπήκε νύφη στο σπιτικό του Βασίλη.
Το μάτι της έπεσε στη σακούλα με τα περγαμόντα που της είχε φέρει τις προάλλες ο Νίκος. «Θειά, θα μου τα κάνεις γλυκό;» την είχε ρωτήσει με τη λαχτάρα μικρού αγοριού, κι ας είχε περάσει τα πενήντα. «Ναι, Νικάκι, μου», του υποσχέθηκε η Βασιλική. Τον λάτρευε τον ανηψιό της. Δικά της παιδιά δεν έδωσε ο θεός να αποκτήσει και όλη την αγάπη της τη διοχέτευε στο Νίκο, το μοναχογιό της αδελφής της.
Απόσωσε τον καφέ της, έπλυνε φλυτζάνι και πιατάκι, τα σκούπισε και τα τακτοποίησε στο ντουλάπι. Έπιασε τη σακούλα με τα περγαμόντα και την ακούμπησε στον πάγκο.
«Τι όμορφο, ζωηρό, λαμπερό χρώμα που έχετε! Έτσι όπως σας βλέπω, το ένα δίπλα στο άλλο, μου μοιάζετε με τα χρόνια που πέρασα με το Βασίλη μου. Δύσκολα χρόνια, γεμάτα παλέματα, αλλά και χρόνια χρωματιστά και μυρωδάτα, ποτισμένα με αγάπη και μπολιασμένα με φιλιά».
Άνοιξε τη βρύση να τρέχει το νερό και άρχισε να τα πλένει καλά, ένα-ένα.
«Όπως κυλάει πάνω σας το νεράκι, έτσι κύλησε και η ζωή μου με το Βασίλη. Δροσερή και παρήγορη, να την πίνεις και να ξεδιψάς από τη μοναξιά».
Αφού ξεμπέρδεψε με το πλύσιμο, έπιασε τον τρίφτη και άρχισε να ξύνει τη φλούδα τους, να φύγει η εξωτερική επιδερμίδα του καρπού.
«Σας παίρνω την πικράδα τώρα, όπως το γέλιο του άντρα μου έπαιρνε τις πίκρες τις δικές μου. Ακόμα και ο καημός του παιδιού που δεν ερχόταν, γινόταν απαλός σαν μου γελούσε ο Βασίλης μου. Αχ, αυτό το γέλιο του! Απ’ την καρδιά του ανάβλυζε, σαν το πηγάδι που έχει ο Δημητρός στο μποστάνι του και που το λέει αρτεσιανό, ανέβαινε στα χείλια του τα όμορφα και φώλιαζε στα γλυκά του μάτια. Να φοβάσαι τους ανθρώπους που γελάνε μόνο με τα χείλια. Στα μάτια κατοικεί το γέλιο, στα μάτια και στην καρδιά. Έτσι γέλαγε ο Βασίλης μου».
Η Βασιλική έκοψε τα περγαμόντα σε κομμάτια και τα ξεφλούδισε κι έβαλε τη μεγάλη κατσαρόλα στη φωτιά με νερό, να βράσει.
«Πόσο μοιάζει με περγαμόντο η ζωή! Σου φαίνεται πικρή και μάταιη, μα αν την κουλαντρίσεις σωστά, μπορείς να την κάνεις να μοιάζει με γλυκό του κουταλιού και με γλυκό πιοτό. Να τρως και να γεμίζεις γλύκα, να πίνεις και να ζαλίζεσαι όμορφα».
Έκανε τα κομμάτια του περγαμόντου μικρά ρολάκια και τα στερέωσε με οδοντογλυφίδες για να μην της ανοίξουν. Τα έριξε στο νερό που κόχλαζε για να βράσουν για μισή ώρα.
«Θα τσουρουφλιστείτε, τώρα. Μα μήπως κι οι άνθρωποι δεν τσουρουφλίζονται; Πώς αλλιώς να περάσεις από τη ζωή; Και πώς αλλιώς να εκτιμάς τις στιγμές της ευτυχίας και τα δώρα της, όταν στα χαρίζει;»
Όσο έβραζε το περγαμόντο, βγήκε στην αυλίτσα και άνοιξε την κοτετσόπορτα, να βγουν οι πουλάδες της να βοσκήσουν. Πήγε κι ένα φλυτζάνι γάλα με δυο παξιμάδια και λίγο τυρί στην κυρά-Θανάσαινα, που είχε χτυπήσει το πόδι της στο χωράφι και έμενε σπίτι χωρίς χέρι βοήθειας. Γύρισε στο κουζινάκι της, πρόσθεσε στην κατσαρόλα ένα ποτήρι νερό και μιάμιση οκά ζάχαρη και το άφησε να βράσει, ξαφρίζοντάς το που και που.
«Υπομονή, τελειώνουμε. Μερικές βράσεις ακόμα, να έρθετε να δέσετε. Έτσι δένουν κι οι άνθρωποι μεταξύ τους, μέσα από τις ταλαιπώριες και τα βάσανα. Και είναι αυτό το δέσιμο βάλσαμο γλυκό, σαν τη ζάχαρη που σας έριξα».
Λίγο πριν τελειώσει το βράσιμο, έστυψε και ένα-δυο λεμόνια μέσα. Κατέβασε την κατσαρόλα από τη φωτιά και την άφησε στο περβάζι του παραθύρου να κρυώσει, σκεπασμένη μ’ ένα τουλπάνι μη τυχόν και μαγαρίσει κανα ζούδι το γλυκό. Στο μεταξύ, συγύρισε το σπιτικό της και έβαλε μια χεριά χόρτα να βράσουν για το μεσημέρι. Όταν τελείωσε με τις δουλειές και το γλυκό είχε κρυώσει, το μοίρασε σε γυάλινα
βαζάκια, να τα πάρει το παιδί, να φιλέψει και τους φίλους του. Κράτησε κι ένα γι αυτήν, για κέρασμα σε όποιον περνούσε από το σπίτι, θα πήγαινε και ένα στην κυρά-Θανάσαινα το μεσημέρι. Κοίταξε το γλυκό να λαμπυρίζει μέσα στα βάζα.
«Ένα βάζο γλυκό περγαμόντο είναι η καρδιά του ανθρώπου. Αν βγήκε καλό ή κακό, αν ήταν σωστή η ποσότητα ζάχαρης, αν δεν έπεσε πολύ το λεμόνι κι αν έδεσε καλά, το καταλαβαίνεις όταν τον αγαπήσεις. Και ή που σε γεμίζει γλύκα ή που νοιώθεις την ξινίλα του λεμονιού στη γλώσσα σου. Να φεύγεις όταν τη νοιώθεις. Τα γλυκά πρέπει να είναι γλυκά».
αυτά (και αυτά) τα ποστ σου (σαν τον Βρασιδάκο) πολύ τα αγαπάω.
εγώ…
ελένη
13 Δεκ 07 at 12:07 π.μ.
Η έμπνευσή σας, εισέβαλε πράγματι ορμητική και γέμισε μεμιάς πολλά βαζάκια. Είχε αρκετή δύναμη για να δώσει και σε μας κάτι από τη γλύκα του περγαμόντου χωρίς ν’ αφήνει την παραμικρή υποψία ξινίλας.
nik.athenian
13 Δεκ 07 at 12:25 π.μ.
άρα, τώρα, ξέρεις να φτιάχνεις περγαμόντο.
περιμένω λοιπόν.
Кроткая
13 Δεκ 07 at 12:33 π.μ.
Εχει ISO και HACCP το περγαμόντο ή στη τύχη εγινε καλό?
Νίκος
13 Δεκ 07 at 1:15 π.μ.
To ξέρετε ότι βαδίζετε σε επικίνδυνες ατραπούς.
Τη μια με τις ντοματόσαλτσες, την άλλη με τα περγαμόντο… στο τέλος θα φτιάξετε και μακαρόνια με κιμά με τα χεράκια σας.
dimitris-r
13 Δεκ 07 at 1:37 π.μ.
Nά’ναι καλά ο Νίκος που γίνεται πηγή έμπνευσης τέτοιων ποστ!!
Την καλημέρα μου :))
Νιόβη
13 Δεκ 07 at 8:02 π.μ.
επιτέλους !
ένα ποστ που αντιμετωπίζει-έστω στον επίλογο- με τρυφερότητα τους άντρες (και το περγαμόντο, ασφαλώς)
Κ.Κ.Μ.
13 Δεκ 07 at 8:50 π.μ.
Σοφή είναι η γλύκα που δε σε λιγώνει,
γλυκιά σοφία κοινωνήσαμε και ευχαριστούμε.
mambo tango
13 Δεκ 07 at 9:59 π.μ.
Είναι κ α τ α π λ η κ τ ι κ ό!
( Ο κος Νίκος μπήκε μες στην καρδιά μου, που σε εμπνέει!
Να του το πεις! Αν και μόνο το βλέμμα και το χαμόγελό σου τα λέει όλα! 
)
Φιλιάάάά
Η καθημερινή σας αποθέωση
13 Δεκ 07 at 10:37 π.μ.
Συμπληρώνω στο σχόλιο της Krot ότι έχεις τις εξής εναλλακτικές: ή φτιάχνεις περγαμόντο για τις γιορτές ή φτιάχνεις μεγάλη ποσότητα περγαμόντου για την επόμενη επιτυχία της σειράς ALCO
αλεπού
13 Δεκ 07 at 11:32 π.μ.
Dinitrisç-r… μην την προκαλείτε, σας παρακαλώ!
Είναι ικανή να ανεβάσει ποστ για την μακαρονάδα! Και την μαγειρέψει και να μας την ταϊσει μετά!
Φαντάζεστε φρίκη?!
Кроткая
13 Δεκ 07 at 11:34 π.μ.
Τι μου κάνετε κυρία Ντόλυ; Θα το ρημάξω το γλυκό της γιαγιάς! (μας έφερε χθες η γιαγιά ένα περγαμόντ, όνειρο…)
QueenElisabeth
13 Δεκ 07 at 11:47 π.μ.
Ωραιότατο. Και σφόδρα ορεκτικό. Αλλά θα αρκεστώ σε ένα γλυκό κυδώνι. Ας όψεται ο γεωγραφικός ρατσισμός του περγαμόντου.
Myshkin vs Raskolnikov
13 Δεκ 07 at 12:35 μ.μ
Πολύ γλυκό. Χωρίς καθόλου ξινίλα
amo
13 Δεκ 07 at 12:37 μ.μ
–”Να φοβάσαι τους ανθρώπους που γελάνε μόνο με τα χείλια. Στα μάτια κατοικεί το γέλιο, στα μάτια και στην καρδιά”–,
και γενικώς, υπέροχο, νοστιμότατο, γλυκύτατο.
Ζαχαροπλαστική με αγνότατα υλικά, μπράβο σου, πεινάμε κι άλλο !!
Ιασoύν Ταρταρούγας
13 Δεκ 07 at 12:57 μ.μ
@krot.
Ξου ξου Κύριε, φυλακήν το στόματί μου και το πληκτρολογίω μου.
Αν το ήξερα θα ήμουν προσεκτικότερος.
Να τα μαζέψω πες μου πως;
dimitris-r
13 Δεκ 07 at 6:33 μ.μ
αν της λέγαμε να περιοριστεί στο να γράφει συνταγές που το κάνει και πολύ πολύ ωραία?
υποσχεθείτε της πως θα αναλαβετε μετά να υλοποιήσετε τις συνταγές που γράφει!!!
Кроткая
13 Δεκ 07 at 6:34 μ.μ
Πολύ γλυκό και όμορφο και τρυφερό. Ελπίζω τα κορίτσια να είναι καλύτερα
scalidi
13 Δεκ 07 at 7:11 μ.μ
@Ελένη, το ξέρω (για εσάς…)
@Nik, σιροπάκι γλυκό τα λόγια σας!
@Krot, οκ, για τα Χριστούγεννα θα λάβεις δώρο ένα βαζάκι περγαμόντο!
@Νίκο, εσείς ειδικά, θα έπρεπε να ξέρετε πως δεν έτυχε… ΠΕΤΥΧΕ! Όσο για ISO και HACCΡ, τι να τα κάνεις όταν έχει “δέσει” με αγάπη το γλυκό;
@Δημήτρη, αν φάτε μακαρονάδα από τα χεράκια μου θα ξεχάσετε το βαφτιστικό σας!
@Νιόβη, έχετε κι εσείς την καλησπέρα μου!
@ΚΚΜ, ότι θέτε λέτε! Ποιον επίλογο; Ξεχειλίζει από γλύκα και τρυφεράδα το ποστ για τα σερνικά!
@Mambo Tango, εγώ ευχαριστώ!
@M.A.Q., έχετε τα σέβη του!
@Αλεπού, σιγά μην κάνω και πατέ!
@Krot, ποιος νομίζεις θα μαγειρέψει για Πρωτοχρονιά; Χε χε χε…..
@Μεγαλειοτάτη, καλή σας όρεξη!
@ΜvsR, pas mal και το κυδώνι…
@Αμο, βάλαμε με ρέγουλα το λεμόνι, γι αυτό!
@Ιασούν, με κακομαθαίνετε!
@Δημήτρη, αν λέω ΑΝ αποφασίσω ποτέ να μαγειρέψω, θα σας εκπλήξω μέχρι αηδίας!!!!!
@Κροτ, καλά, εσένα θα σε ταΐσω έτσι κι αλλιώς!
@Σκαλιδάκι, καλύτερα πάμε, ευχαριστούμε! Φιλιά!
Composition Doll
13 Δεκ 07 at 8:01 μ.μ
εμένα τα γλυκά δε μου αρέσουν.
αυτό που γράψατε όμως το βρήκα υπέροχο.
αν για τον οίστρο ευθύνεται ο Νίκος που λες, ένα περγαμόντο κερασμένο από μένα με ταυτόχρονη απαγγελία επιλογών από τα άπαντά μου
αρκεί να έχετε απομακρύνει τα βαζάκια και ό,τι άλλο συμπαγές ή αιχμηρό
stixakias
13 Δεκ 07 at 10:13 μ.μ
Χρωματιστα λογια,σε εποχες αχρωμες…….
Kaveiros
13 Δεκ 07 at 10:33 μ.μ
ωχ παναγιά μου.
πάω να πάρω πέντε κούτες μααλόξ!
Кроткая
13 Δεκ 07 at 11:38 μ.μ
@Στιχάκια, θα του δείξω το βλογ σας με πρώτη ευκαιρία!!!
@Κάβειρε, πολύ σας ευχαριστώ που βρίσκετε πάντα κάτι καλό να πείτε!
@Κροτ, τίποτα δεν σε σώνει λέμε!!!
Composition Doll
13 Δεκ 07 at 11:42 μ.μ
Αν όλοι οι ανθρώποι είμαστε
σαν περγαμόντο κάτι
φαίνεται να μπερδεύτηκε
ζάχαρη και αλάτι
αλέξανδρος ανδρουλάκης
14 Δεκ 07 at 1:38 π.μ.
Δεν αντέχω τέτοια συγκίνηση. Αφού σας αρέσει τόσο πολύ σας βεβαιώνω οτι θα πάρω το”περγαμοντο γλυκό” και θα το κάνω εργαλείο να σώσω την Ελληνική Γεωργία.Αναμονή λοιπόν για τα παρακάτω.Νίκος (περί ου ο λόγος)
Νίκος
14 Δεκ 07 at 3:41 μ.μ
Οποία ευαισθησία..!
Οποία έμπνευση..!
Μεταφέρετε παρακαλώ, τις θερμές ευχές μας
στον Νίκο.
kostis-b
14 Δεκ 07 at 3:58 μ.μ
@Αλέξανδρε, έτσι είναι! Κάποιοι γλυκύτατοι και κάποιοι άλλοι λύσσα! :p
@Nίκο, μη ξανοίγεσαι, δεν ξέρεις τι κουμάσια είναι οι βλόγερς!
@Κωστή, λέω να τον σύρω στην Ολομέλεια, εκεί γύρω στα Φώτα…
Composition Doll
14 Δεκ 07 at 4:25 μ.μ
Καιρό είχα να ακούσω μια τόσο ωραία ιδέα.
kostis-b
14 Δεκ 07 at 4:54 μ.μ
περίεργο επίθετο ….
Nίκος Περιουολόγος…
Dolly είστε σίγουρη πως ακούσατε καλά και δεν είναι Παλαιολόγος (κι αυτός) ;
Κ.Κ.Μ.
14 Δεκ 07 at 9:53 μ.μ
Τι συμβαίνει εδώ ;
Έχασα επεισόδια ….
Τι λέω “επεισόδια” … Ολόκληρα τεύχη έχασα θαρρώ ….
silia
15 Δεκ 07 at 1:45 π.μ.
πως το δένεις το σιρόπι!
μα πως το δένεις…
Λουίζα Κορνάρου
15 Δεκ 07 at 8:54 π.μ.
Eνώ είχαμε ηρεμήσει κάποιες Πέμπτες, νάσου καί Πέμπτη και 13 να μας ανακοινώνει η μπλογκοκυρά μας οτι ο περί ου ο λόγος Νίκος την εμπνέει…
Είναι κυρία μου άνω των 50 ετων?? Εχει ύψος 1,83m?? Eίναι περίπου 100 κιλά?? Εάν δεν συγκεντρώνει τα πιο πάνω προσόντα και επι πλέον εάν δεν είναι Ολυμπιακός και δέν ψηφίζει ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ σιγά που θα ζηλέψουμε…
πρεσβύωψ
15 Δεκ 07 at 7:36 μ.μ
@Κωστή, δεν μένει παρά να την εφαρμόσουμε!!!
@ΚΚΜ, ναι καλέ, τον έχω καρατσεκάρει!
@Σίλια, ναι… Μη σας πω εγκυκλοπαίδεια χάσατε…
@Λ.Κ., αν είστε καλή κι ευγενική μαζί μου, θα σας μάθω κι εσάς!
@Πρεσβύωπά μου, λοιπόν:
-είναι 54
-έχει ύψος 1,87
-είναι 103 κιλά
-δεν του αρέσει το ποδόσφαιρο (!!!!!! τέλειος!!!!!!!!)
-είναι πρώην ΠΑΣΟΚος (οκ, δεν είναι τέλειος…..)
Ζηλέψατε ή ακόμα;
Composition Doll
17 Δεκ 07 at 12:45 π.μ.
οκ φαίνεται , με συντελεστή κύρους 3,56
(υψος Χ βάρος : ηλικία )
για να καταλάβετε δηλαδή , εγώ φοράω περήφανα ένα 3,38
Κ.Κ.Μ.
17 Δεκ 07 at 8:47 π.μ.
διαβαζοντας σκεφτηκα πολλα…
αλλα με τα της παρενθεσης λογια κολλησα…
στην γλυκα τους τιποτα δεν μπορω να προσθεσω…
φιλια…
Βασιλική
19 Δεκ 07 at 10:14 π.μ.