Shine on, you crazy diamond!

Η νύχτα του Κόμη Μάρκου - Ι

Ξέρετε πια, πως η Τασία μένει μαζί μας. Με προσέχει και βοηθάει τη Γιαγιά τη Φόνη στις δουλειές του σπιτιού. Στις καθημερινές δουλειές, δηλαδή, στα ψώνια, στο ξεσκόνισμα, στο σκούπισμα και στο σφουγγάρισμα. Για τις άλλες τις δουλειές, που τις λένε «βαρειές» αλλά που εγώ δεν καταλαβαίνω γιατί, έρχεται στο σπίτι, κάθε Σάββατο, η κυρά-Θάλεια.

Η κυρά-Θάλεια είναι πιο μεγάλη από τη Μαμά και πιο μικρή από τη Γιαγιά τη Φόνη. Είναι χοντρή και μαλακιά παντού και μυρίζει ζάχαρη και κανέλλα. Ζει έξω από την Αθήνα, σε ένα μέρος που το λένε Μπογιάτι και είναι σαν εξοχή. Η γιαγιά στέλνει κάθε Σάββατο, πολύ νωρίς το πρωί, τον κυρ-Θανάση να τη φέρει από το Μπογιάτι με την κούρσα. Το βράδυ τη γυρίζει πάλι πίσω.

Η κυρά-Θάλεια, στο σπίτι της στο Μπογιάτι, έχει ένα κοτέτσι γεμάτο κότες. Έχει κι έναν κόκορα με λειρί. Το Σάββατο που έρχεται μου φέρνει πάντα φρέσκα αυγουλάκια από τις κότες της που, όλη τη βδομάδα, τα τρώω στο φλυτζάνι μελάτα, με αλατάκι και μπουκιές ψωμί.

Το προηγούμενο Σάββατο, η κυρά-Θάλεια εκτός από αυγά, έφερε και ένα κάλεσμα για την Τασία, που είχε έξοδο. Την κάλεσε να περάσει την Κυριακή στο Μπογιάτι, στο σπίτι της. Η Γιαγιά η Φόνη είπε «ναι» κι εγώ, μόλις το άκουσα, άρχισα το κλάμα κι έπεσα στα πατώματα και χτύπαγα χέρια και πόδια, πρώτον γιατί ήθελα κι εγώ να πάω να δω τις κότες που έκαναν τ΄ αυγά μου και, δεύτερος, γιατί έχω καταλάβει πως οι μεγάλοι δεν αντέχουν για πολύ να χτυπιέμαι στα πατώματα ουρλιάζοντας και, μετά από λίγο, μου κάνουν το χατήρι. Έτσι έγινε κι αυτή τη φορά.

Φύγαμε για το Μπογιάτι με την κούρσα του κυρ-Θανάση το Σάββατο το βράδυ. Εμένα με πήρε ο ύπνος στο αυτοκίνητο και, όταν φτάσαμε στο σπίτι, καθόλου δε νύσταζα. Η Τασία είπε πως πως ήταν αργά και έπρεπε να πάω στο κρεβάτι, μα εγώ ήθελα να δω τις κότες και το λειράτο κόκορα. Η κυρά-Θάλεια μου είπε πως κοιμόντουσαν από ώρα και πως θα τις έβλεπα το πρωί. Μου υποσχέθηκε να με αφήσει να τις ταΐσω.

Το σπίτι της κυρα-Θάλειας ήταν χαμηλό και μικρό. Είχε μόλις δυο δωμάτια, που το ένα ήταν η κρεβατοκάμαρά της και το άλλο όλο το υπόλοιπο σπίτι, μαζί και η κουζίνα. Σ’ αυτό το δωμάτιο μας έστρωσε να κοιμηθούμε με την Τασία. Κοιμηθήκαμε στρωματσάδα και πολύ μου άρεσε, γιατί στο σπίτι δεν με αφήνουν να κοιμάμαι στα πατώματα, μόνο να χτυπιέμαι, κι αυτό πάλι για λίγο. Τελικά, στο σπίτι, μάλλον δε θέλουν να διασκεδάζω.

Η Τασία κοιμήθηκε σχεδόν αμέσως κι εγώ χάζευα τις σκιές στην κάμαρα, που τόσο διαφορετικές ήταν από αυτές του δικού μου δωματίου στο σπίτι μας. Όταν ήμουν πιο μικρή τις φοβόμουν και νόμιζα πως είναι μπαμπούλες που έρχονταν να με φάνε. Ήθελα πάντα ένα φωτάκι αναμμένο στο δωμάτιο, για αν βλέπω τα έπιπλα καθαρά, χωρίς φοβιστικές σκιές. Όμως ο Μπαμπάς μου εξήγησε πως τίποτα το τρομακτικό δεν κρυβόταν μέσα τους κι έτσι, πια, καθόλου δε φοβάμαι.

Χάζευα, που λέτε, τις σκιές του σπιτιού της κυρά-Θάλειας, όταν ξαφνικά άκουσα ένα χριτς-τριτς. Και μετά ξανά πάλι: χριτς-τριτς, χριτς-τριτς, χριτς-τριτς. Κάτι έκανε αυτό το θόρυβο και –σίγουρα- δεν ήταν σκιά. Δεν κάνουν χριτς-τριτς οι σκιές. Εδώ που τα λέμε, ούτε κανέναν άλλο θόρυβο κάνουν. Πλησίασα τη μούρη μου κοντά στη μούρη της Τασίας. Όχι, εκείνη κοιμόταν με στο στόμα λίγο ανοιχτό και καθόλου χριτς-τριτς δεν έκανε. Νάτο πάλι! Μα από πού ερχόταν αυτό το χριτς-τριτς, επιτέλους;

Σηκώθηκα και άναψα το φως. Το χριτς-τριτς σταμάτησε έτσι ξαφνικά όπως είχε αρχίσει. Η Τασία ξύπνησε από τη φωταψία και ανακάθισε στο στρώμα.

«Τι κάνεις εκεί, διαολόκαλτσο; Έλα να πλαγιάσεις, μη σε βουτήξω απ’ το μαλλί και πού σε πονεί και πού σε σφάζει».

«Τασία, κάτι κάνει χριτς-τριτς. Κάτι είναι στο δωμάτιο και κάνει χριτς-τριτς, σου λέω!».

«Τίποτα δεν είναι στο δωμάτιο. Έλα πέσε, κακομοίρα μου, γιατί αλλιώς σε παίρνω και φεύγουμε, μόλις ξημερώσει ο θεός τη μέρα, κι ούτε κότες θα ταΐσεις, ούτε κουνέλια θα χαϊδέψεις, ούτε τίποτα».

Κατσουφιασμένη έσβησα το φως και έπεσα στο στρώμα. Όταν ησύχασαν όλα στο δωμάτιο, νάσου ξανά το χριτς-τριτς. Εκεί που σκεφτόμουν να σκουντήξω την Τασία για να το ακούσει κι εκείνη και να μη μου κάνει την έξυπνη, κάτι πέρασε δίπλα απ’ το πρόσωπό μου και προχώρησε, πάνω από τα σκεπάσματα, προς τα κάτω. Στρίγκλισα. Σε δευτερόλεπτα, Τασία και κυρά-Θάλεια ήταν στο πόδι, κι όλα τα φώτα του σπιτιού αναμμένα. Πριν προλάβει η Τασία να με μαλώσει, άρχισα να λέω για το χριτς-τριτς και γι αυτό το κάτι που πέρασε απ’ τα μαλλιά μου και χοροπήδησε πάνω μου μέχρι τα πόδια μου. Ενώ η Τασία είχε πάρει εκείνο το «δε-σε-πιστεύω-που-να-σκάσεις» ύφος, η κυρά-Θάλεια έβαλε τα γέλια.

«Όι, όι όι! Φαίνεται πως η πριγκιπέσσα μας έκανε τη γνωριμία του Κόμη Μάρκου!»

Συνεχίζεται