Η Οδύσσεια μιας Ξεριζωμένης - Παρτ Του
Εναλλακτικός τίτλος: Περιπέτεια στη Χώρα του Σμιλόδοντα
Όλα άρχισαν, ως γνωστόν, από την αναγγελία της Τρίτης Ολομέλειας του Βουν(τ)ού, που θα γινόταν, όπως πάντα, στους πρόποδες του Ολύμπου, στη Χώρα του Σμιλόδοντα. Κάποια από τα μέλη, όμως, είχαν πνευμονία, άλλα δυσμηνόρροια, και μερικοί – μερικοί είχαν καλλιτεχνικές ανησυχίες. Έτσι απέμεινα μονάχη, εγώ και το κόκκινο βρακί μου, να απολαύσω τη φιλοξενία του Τοπικού Άρχοντα και της Αρχόντισσας.
Η αλήθεια είναι πως δεν θυμάμαι και πολλά από αυτές τις δυο μέρες, καθώς οι όποιες αναμνήσεις μου πνίγηκαν στο αλκοόλ και στη χοληστερίνη. Θα σας τα πω ανάκατα, έτσι όπως μου έρχονται αποσπασματικά στο μυαλό.
Πρόσωπα του έργου
Πρωταγωνιστές
Τοπικός Άρχων και οικοδεσπότης μου.
Τοπική Αρχόντισσα, πανέμορφη και εξαιρετική πυργοδέσποινα.
Πριντσιπέσσα. Το λέει το όνομα.
Καπετάν Πίγουλας Ι, ο ειδικός επί του σμιλόδοντα.
Καπετάν Πίγουλας ΙΙ, ο επονομαζόμενος (για κάποιο μυστηριώδη λόγο) και «Θανάσης». Σε έγκριτα συγγράμματα περιγράφεται ως «ο μερακλής αμπελουργός,ο εραστής οινοποιητής, ο φόβος και ο τρόμος των αμνοεριφίων, ο απροσκύνητος πρωτεΐνομάχος, ο γητευτής της χοληστερόλης, ο άρχων των κοπαδοκτόνων».
Καναρούμπας. Τα λόγια είναι περιττά…
Δευτεραγωνιστές
Κλικ 1 και Κλικ 2, πληθυντικός τα Κλίκια.
Η Μπάντα
Ο Χίπης με τα διασκευασμένα δημοτικά.
Πλήθος κομπάρσων
Σκηνές του έργου
Σκηνή πρώτη: Ο Τοπικός Άρχων και η Τοπική Αρχόντισσα φθάνουν, βράδυ Σαββάτου, στη Σαλονίκη για να συναντηθούμε. Όταν αφικνούμαι στον τόπο του ραντεβού, ένα εξαιρετικό μπαράκι, τους βρίσκω να με περιμένουν παρέα με έναν γοητευτικό κύριο. Δεν είναι άλλος από τον πολύ Καναρούμπα, τον φόβο και τρόμο των μωρών παρθένων, τον ανασκολοπιστή του Ολύμπου, το άλτερ έγκο του σμιλόδοντα. Ο γάμος στον οποίο ήμουν καλεσμένη έχει σχολάσει προ πολλού κι εγώ βρίσκομαι στη διαδικασία περισυλλογής πουρναριών. Αρχίζουμε να πίνουμε. Στην παρέα μας προστίθεται νέος καλλιτέχνης, που έχει γράψει ένα από τα πιο όμορφα καινούρια τραγούδια. Γεια σου Μητσάρα, λεβεντιά!
Σκηνή δεύτερη: Οι πέντε μας κατευθυνόμαστε προς έναν ναό της χοληστερίνης, σε παρακείμενη τοποθεσία. Πρέπει να φάγαμε το απόθεμα του μαγαζιού σε προμήθειες δύο μηνών. Επίσης ήπιαμε το μισό Θερμαϊκό. Τον άλλο μισό θα τον αποτελειώναμε την επόμενη μέρα. Ο Καναρούμπας με κοιτάει στα μάτια, πίνει νερό στο όνομά μου και τρώει από το χέρι μου. Κορίτσια τον εξημέρωσα και σας τον παραδίδω! Άνοιξε βλογ και τον βρίσκετε ΕΔΩ.
Σκηνή τρίτη: πολύ αργά, και με την παλιά και με την καινούρια ώρα πάμε για ύπνο και ανανεώνουμε το ραντεβού για το πρωί, προκειμένου να αναχωρήσουμε για τη Χώρα του Σμιλόδοντα.
Σκηνή τέταρτη: το επόμενο πρωί, σε επίσημη μεν, σεμνή δε τελετή, παραδίδεται στον Τοπικό Άρχοντα, υπό τα όμματα της Αρχοντίσσης, το περίφημο Κόκκινο Βρακί, ίνα το διαφυλάξει μέχρι την επόμενη Ολομέλεια του Βουν(τ)ού. Μετά από ένα ευχάριστο ταξείδι, περνάμε τα σύνορα της Χώρας του Σμιλόδοντα. Κατά την είσοδό μας στην κεντρική πλατεία, θυμάμαι για κακή μου τύχη, πως κάποιος από τους παρελθοντικούς μου εραστές, είλκυε την καταγωγή από τη συγκεκριμένη χώρα. Ερωτώ τον Τοπικό Άρχοντα αν τον γνωρίζει για να ανακαλύψω πως επρόκειτο περί κολληταριού του ή σχεδόν. Την υπόλοιπη μέρα μαρτύρησα, με τον Τοπικό Άρχοντα να με συστήνει στους υπηκόους του ως «η Ντόλλυ που τα είχε με τον δικό μας» (αλλιώς το έλεγε, αλλά τέλος πάντων…). Όλη η χώρα πέρασε από το καφενείο να με θαυμάσει.
Σκηνή πέμπτη: σε ταβέρνα της χώρας, με τη χοληστερίνη να στάζει από τους τοίχους. Παρακαθήμενοι στο γεύμα, ο Τοπικός Άρχων, η Αρχόντισσα, η Πριντσιπέσσα, οι καπεταναίοι Πίγουλες 1 και 2 και η αφεντιά μου. Από τα highlights, ο Καπετάν Πίγουλας 1 καθισμένος στα γόνατά μου να μου αραδιάζει όλα τα είδη των δεινοσαύρων με όλα τους τα χαρακτηριστικά. Μιλάμε, τύφλα νάχουν τα ντοκυμαντέρ του BBC και του National Geographic ομού!
Σκηνή έκτη: στον πύργο, για ολιγόωρη ανάπαυση. Πριντσιπέσσα και Καπετάν Πίγουλας 1 ξεδιπλώνουν για χάρη μου τα ταλέντα τους. ΚΑΙ παράσταση θεάτρου σκιών με αυτοσχέδιο έργο, ΚΑΙ εξωτικοί χοροί με πλούσια κοστούμια όπως αυτά:
Σκηνή έβδομη: ο Τοπικός Άρχων στο πατάρι. Α-πο-λαυ-στι-κός! Ιδίως όταν τραγούδησε το «Σαν ατσάλινο τείχος» που προκάλεσε ρίγη συγκίνησης και εθνικής υπερηφάνειας στο κοινό του.
Σκηνή όγδοη: όσο ο Τοπικός Άρχων κάνει πρόγραμμα, ο Καπετάν Πίγουλας 2 με λέει Ζαχαρούλα* και με ποτίζει διαρκώς. Με συστήνει στα Κλίκια και είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, είμαστε!
Μετά δεν θυμάμαι πολλά πράγματα, σίγουρα όμως κάποια στιγμή επιστρέψαμε στον πύργο γιατί εκεί ξύπνησα το πρωί. Αγκαλιαστήκαμε με τους πυργοδεσπότες, ευχαρίστησα για την υ-πέ-ρο-χη φιλοξενία, φιληθήκαμε σταυρωτά, ανανεώσαμε όρκους φιλίας και πίστης και δώσαμε υπόσχεση να εργαστούμε άοκνα για την πραγματοποίηση της Τρίτης Ολομέλειας εκεί, γύρω στα Φώτα.
*Ζαχαρούλα: η γυναίκα που δεν ανήκει, πλέον, στην κατηγορία “πιπίνι”.
Ζαχαρούλα? Επιμορφωνόμαστε! Δεν ‘ν’ κακό όμως!
Πραγματικά καλοπέρασες, βρε άτιμη! Ποιος στη χάρη σου!
Πολύ χαίρομαι! 
renata
2 Νοέ 07 at 12:21 π.μ.
Γίνεται εγώ που ηλικιακά ανήκω στην κατηγορία “πιπίνι” αλλά τη βρίσκω μπανάλ, να πάρω τιμητική προαγωγή στην κατηγορία “ζαχαρούλα” (και ζαχάρω αν θέλετε);
υγ: μπορεί να μην πήρα τελικά αποκλειστική αλλά πήρα διεύθυνση, κάτι είναι κι αυτό…
QueenElisabeth
2 Νοέ 07 at 12:28 π.μ.
Καλησπέρα σας,
τυχαία συνάντησα το μπλογκ σας.
Περαστικός δηλαδή…
Βασικά ήρθα για το γάμο, αλλά με στείλατε κανονικά.
Ιδιαίτερα όταν είδα τα αστέρια τα πριγκηπόπουλα στο σανίδι με τις στολές.
Γνωρίσατε και τον Καναρούμπα, είχατε και τη χαρά να συναντήσετε τον Θανάση, ακούσατε και το “Σαν ατσάλινο τείχος” (πάει καλά λένε αυτό ε; το σπρώχνουν λίγο και τα παιδιά στο MAD), άρα μια χαρά είστε, τα εύκολα τα περάσατε, μπορείτε να περάσετε και στα ενδότερα των μυστηρίων.
Θα σας δω πόσο θ’ αντέξετε όταν θα σας κάνουνε ντίρλι ντίρλι με τα δαχτυλάκια τους χιλιάδες καλικάτζαροι παραμονή των Φώτων καθώς θα σας φοράνε το κόκκινο βρακί.
Και θα κυττάμε κι εμείς οι απόντες του πρώτου σταδίου μύησης.
Δεν κατάλαβα όμως, αυτό ή το επόμενο ΣΚ θα ξαναπάς στη χώρα των Θεών και του σμιλόδοντος;
dimitris-r
2 Νοέ 07 at 12:41 π.μ.
Α, ώστε θα ξανάρθεις τα φώτα. Πολύ καλά, λοιπόν, θα πάρω το αίμα μου πίσω!
Ακούς εκεί απείλησα τρις να αυτοκτονήσω! Τέσσερις απείλησα κυρία μου! Τέσσερις κι επείσθης την τελευταία!
Και δεν κατάλαβα! Από πότε τέτοιες αμερικανιές; Από τις 10 στο κρεβάτι (με τη Μαντόννα); Στην Ελλάδα ζούμε. Ο καλός ο κόσμος βγαίνει μεσάυνυχτα!
Αλλά δε θα ξαναπατήσεις το πόδι σου στα Βόρεια; Θα σου πω εγώ!
ΥΓ. Για να μην αποκαλύψω κι άλλες βρομερές λεπτομέρειες!
diastimata
2 Νοέ 07 at 2:04 π.μ.
‘νταξ….
στεγνή τη βγάλατε στο πρώτο στάδιο μύησης
όταν συμπληρωθεί το παζλ , το ποστ σας θα το γράψω εγώ γιατί εσείς θα είναι αδύνατον να ακουμπήσετε έστω και νύχι στο πληκτρολόγιο…
Κ.Κ.Μ.
2 Νοέ 07 at 8:44 π.μ.
Αφού περάσατε από όλα τα επίπεδα μύησης - τα κρισιμότερα είναι η πλατεία κι ο Καπετάν Πίγουλας 1, για τα οποία τεχνηέντως δεν σας είχε μιλήσει κανείς- μη φοβάστε τίποτα. Κυρίως τις καυχησιολογίες του αποπάνω (μα καλά, δεν έχει μπει στην κλιμακτήριο αυτός; ).
Λουίζα Κορνάρου
2 Νοέ 07 at 9:16 π.μ.
“Balanicus rubicuntulus”.
…Είναι η επιστημονική ονομασία γι’ αυτό που πάθατε “στα πεδία των τίμιων μαχών”.
Με λίγο Kanarubium tremens και ένα στέλεχος Τhanasius carpeolarius… Έτσι εξηγείται η απώλεια της μνήμης σας για πέντε μέρες.
Κι αν δεν ήταν εκεί ο Καπετάν Πίγουλας 1, με τη μαγική κάπα του, να είστε σίγουρη ότι θα τη χάνατε για πάντα.
kopoloso
2 Νοέ 07 at 10:16 π.μ.
(φωναχτά)
“Μάααααναααααα, τρέξε
να καμαρώσεις το γιό σου…
το όνειρο σου έγινε πραγματικότητα…
Με βγάλαν στο “γυαλί”.”
(ψιθυριστά)
“..επιτέλους κάποιος αναγνώρισε το ταλέντο μου.”
kostis-b
2 Νοέ 07 at 12:05 μ.μ
παρτ ουαν… αναφωνηση σε αγγλικα…
παρτ του; ω μον ντιε!!! (τι; το γαλλικο μου ετσι θα το αφηνα;;;;)
Βασιλική
2 Νοέ 07 at 12:23 μ.μ
ε, όχι και ξεριζωμένη… Μέσα στο κλίμα μου φαίνεται ότι ήσουνα
αλεπού
2 Νοέ 07 at 3:23 μ.μ
” Η Οδύσσεια μιας ξεριζωμένης ”
(ραψωδία ζ΄, εδ. 23, στ.167)
(Όπου η cd φτάνει στη χώρα του σμιλόδοντα)
(απόδοση:Κ.Μπ.)
Το φθινόπωρο είναι αλλιώς στη βόρεια Ελλάδα.
Το φεγγάρι είναι κρυμμένο πίσω από τα πηχτά σύννεφα,
και βαριά είναι η σιγή στη νοτισμένη νύχτα,
δίπλα στη θάλασσα.
Ένα ώριμο κορίτσι συμπαραστέκεται με υπομονή
σε έναν ντόπιο τραγουδιστή, ο οποίος πασχίζει
και κοιλοπονά, να φέρει στον κόσμο για άλλη μια βραδυά,
τα ευπαθή τραγούδια του.
Αν ήταν εχέφρων το κορίτσι, και με πιο ανεπτυγμένο
το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, δεν θα ταν τώρα εδώ.
Παρά θα απολάμβανε τα λεοπαρδαλέ κλινοσκεπάσματα
του Πριάμου στην κουρσεμένη Τροία.
Τούτη εδώ όμως η αστή,(ανεξάρτητη και εξαρτημένη συγχρόνως),είναι καλόβολη και αγαπησιάρα, λεοντόκαρδη και “θρεπτική” (σαν kaotonick), ζεστή και προσηνής σαν ακριβό brandy, άριστη φοιτήτρια του Τμήματος Κατανόησης και Ανθρωπιάς, επί πτυχίω. Ευφυής και αναπάντεχη δίχως
φανταχτερές συσκευασίες, σωρεύει στα σπλάχνά μας ουσίες-αντίδοτα που μειώνουν τη γρουσουζιά και την φτήνια.
Έτσι είναι η cd,
“ξεβρακώνεται” και σου προσφέρει το “κόκκινο βρακί” με χάρη οδαλίσκης.
Και συ το παίρνεις ευχαρίστως. Όχι ως λάφυρο, ούτε ως
παντιέρα. Το παίρνεις ως εξαίρετο επίθεμα, δι παντός είδους μώλωπες ψυχικούς.
kostis-b
2 Νοέ 07 at 6:04 μ.μ
Διαβάζω τα σχόλιά σας από το πρωί και γελάω, και σκέφτομαι κάτι έξυπνο και αστείο να απαντήσω στον καθέναν από εσάς.
Κι έρχεται ο “οικοδεσπότης” μου, με το πιο πάνω σχόλιό του και με στέλνει. Κάνει τα ,μόλις βαμμένα, μάτια μου να δακρύζουν και το μαύρο μολύβι να μουτζουρώνει μάγουλα και μύτη. Όσο για τις απαντήσεις μου στα σχόλιά σας τις ξέχασα όλες…
Νομίζω πως είναι ένα από τα πιο όμορφα πράγματα που έχει πει/γράψει κάποιος για μένα, ούτε οι άντρες που με ερωτεύτηκαν δεν μου είπαν ποτέ κάτι τόσο όμορφο, με πιθανή εξαίρεση τον άντρα που παντρεύτηκα στα πρώτα του γράμματα.
Στο χρωστάω, Κωστή Μπ., στο χρωστάω να σε κάνω να κλάψεις. Πάω τώρα να ξαναβαφτώ γιατί έχω να βγω με τον συντοπίτη σου, που θέλει να μάθει πώς πέρασα στο χωριό σας, και πρέπει να είμαι όμορφη!
Αγκαλιά και φιλί μεγάλο για όλους σας.
Composition Doll
2 Νοέ 07 at 6:24 μ.μ
Τι να προσθέσω εγώ…πάντα τέτοια και καλύτερα αλλά με λιγότερη χοληστερίνη!
Υ.Γ. Προτίθεμαι να γίνω Ζαχαρούλα αν έτσι παραμείνεις πιπινούλα!
An-Lu
2 Νοέ 07 at 7:41 μ.μ
Χάρμα περάσατε αγαπητή στην καρντασούπολη.. όσο για το Πρίαμος κατέχετε τα πρωτεία της μόνιμης διαμονής, είναι διαφήμιση για το ξενοδοχείο ότι μπορεί να κάνει και κάτι παραπάνω..
Την επόμενη φορά που φίλος σας θα σας προτείνει ξενοδοχείο στη Θεσ/νίκη { επειδή δεν την έχετε ζήσει } ψάξτε στο χάρτη γιατί υπάρχει και η πλατεία Βαρδαρίου και η οδός Μοναστηρίου ..
Πάντως είχε πλάκα ..
So_Far
3 Νοέ 07 at 6:57 μ.μ