Shine on, you crazy diamond!

Το “σπίτι με τις κούκλες” είναι ο τίτλος ενός άρθρου της Τόνιας Μανιατέα, που έγραψε για λογαριασμό του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων, στις 14 Νοέμβρη. Μπορείτε να το διαβάσετε ΕΔΩ.

Φωτογραφίες έβγαλε ο Αλέξανδρος Μπέλτες και “έντυσε” οπτικά το ίδιο άρθρο. Τους ευχαριστώ από καρδιάς και τους δύο, για την αγάπη που έδειξαν στις κούκλες μου.

Είμαι μια ευτυχισμένη και πλήρης blogger η γυναίκα! Έχω δει το Composition Doll γραμμένο παντού: σε περιοδικά, σε εφημερίδες, στο διαδίκτυο, σε προγράμματα εκδηλώσεων, σε δελτία τύπου. Το άκουσα σε στίχους τραγουδιού, στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο. Ξέρω πως είναι γραμμένο με ανεξίτηλα γράμματα στις καρδιές ορισμένων και στα @@ρια κάποιων άλλων κ.ο.κ.

Νομίζω πως το μόνο μέρος που μένει να το δω πλέον, είναι στο δέρμα ενός ψηλού, όμορφου, γεροδεμένου νεαρού, γραμμένο μέσα σε μια κόκκινη καρδιά!!!

(Σε αυτό το παραλήρημα ματαιοδοξίας με κάλεσε η Renata κι εγώ, με τη σειρά μου, καλώ τα μικρά μου: Μεγαλειοτάτη, Γκουδάκι, Σκαρθάλι και Στέφυ).

UPDATE UPDATE UPDATE UPDATE

Μετά την καθοριστική παρέμβαση του Kopoloso (δεν είναι ΚΑΘΟΛΟΥ τυχαίο που τον αποκαλούμε Master), έκλεισα ως blogger!!!

Φέτος το χριστουγεννιάτικο bazaar των Δρόμων Ζωής θα παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Εκτός από τις πολυαναμενόμενες αφίξεις φίλων από διάφορα μέρη της ημεδαπής, θα έχει και μια παγκόσμια πρώτη. Ανάμεσα στα εδέσματα που θα προσφερθούν προς πώληση θα βρίσκονται και οι θανατηφόρες (κυριολεκτικά και μεταφορικά) σάλτσες τομάτας και τσίλι που έφτιαξαν οι εξαιρετικές μαγείρισσες Alepou και Composition Doll.

H (αντικειμενικά ηλίθια) ιδέα, ανήκει στην Αλεπού. «Τι θα φτιάξουμε εμείς για το bazaar;», με ρώτησε, με την προσδοκία ζωγραφισμένη στα όμορφα μάτια της. «Τι να φτιάξουμε, παιδί μου;», απάντησα. «Το μόνο που μπορούμε εμείς να φτιάξουμε είναι κεφάλι». «Εγώ ξέρω να κάνω σάλτσα τομάτας και τσίλι», επέμεινε, «να τις κονσερβοποιώ και να τις έχω προς χρήση ανά πάσα στιγμή». «Εγώ ξέρω να κάνω πολλά πράγματα», ανταπάντησα, «αλλά κανένα από αυτά δεν κονσερβοποιείται».

Για να μην σας τα πολυλογώ, αποφασίσαμε να φτιάξουμε τις σάλτσες και να τις προσφέρουμε στο bazaar. Η πρότασή μου, επαρκώς τεκμηριωμένη, να αγοράσουμε Πουμαρό και να γεμίσουμε με αυτό τα βαζάκια, έπεσε στο κενό. Κακώς, κάκιστα, διότι: α) το Πουμαρό είναι φίρμα επώνυμη και εμπιστοσύνης, β) έχει θρέψει γενιές και γενιές Ελλήνων και γ) και σπουδαιότερο, δεν έχουν αναφερθεί δηλητηριάσεις από την κατανάλωση του προϊόντος.

Τέλος πάντων, το πήρα απόφαση και ανασκουμπώθηκα. Άρχισα να οργανώνω τη δουλειά. Αγοράστηκαν οι τομάτες (από την Αλεπού), τα βάζα και τα υλικά συσκευασίας (από την Αλεπού), οι πιπεριές (από την Αλεπού), ξεφλουδίστηκαν όλα (από την Αλεπού), έβρασαν όπως έπρεπε (από την Αλεπού), αποστειρώθηκαν τα βάζα (από την Αλεπού), γέμισαν με τις σάλτσες (από την Αλεπού) και έγινε η κονσερβοποίηση (από την Αλεπού). Κατάκοπη, στο τέλος της μέρας, έπεσα στο κρεβάτι μου. Χαλάλι όμως, ήταν για καλό σκοπό!

Η επόμενη μέρα ήταν εξίσου δύσκολη: μέσα σε αντίξοες συνθήκες οδήγησα μέχρι το σπίτι της Αλεπούς στη δύσβατη περιοχή του Φαλήρου, άλλαξα τα κομψά μου ρούχα με φόρμα αγγαρείας και επιδόθηκα στη δουλειά. Με ένα ψαλίδι που ΔΕΝ έκοβε, αλλά πλήρης αποφασιστικότητος, αυταπάρνησης και αυτοθυσίας, ρίχτηκα με τα μούτρα στα κόκκινα και πράσινα καρώ ρετάλια, τα οποία πετσόκοψα σε ωραιότατα τετράγωνα (λέμε τώρα….) κομματάκια, για να καλύψω με αυτά τα καπάκια από τα βάζα. Η Αλεπού αποφάσισε ότι τα δικά μου δεν ήταν καλά κομμένα και έκοψε άλλα, μόνη της. Ε, στο κάτω-κάτω, κάτι έπρεπε να κάνει κι αυτή για το bazaar!!!

Ως νους οργανωτικός και σπινθηροβόλος, ανακάλυψα αμέσως πως κάτι έλειπε: οι ετικέτες!!!! Πώς θα δίναμε το προϊόν χωρίς ετικέτες; Έλυσα το πρόβλημα αμέσως: ανέθεσα στο Σκαρθάλι να τις φτιάξει! Ευτυχώς που υπήρχα κι εγώ και δεν θα ξεφτιλιζόμαστε στο bazaar!

Η Αλεπού, νοιώθοντας βαθύτατα υποχρεωμένη που είχα κάνει όλη τη δουλειά μόνη μου, μαγείρεψε κοτόπουλο με χυλοπίτες να φάμε. Έριξε και τη σάλτσα τομάτας από πάνω, τη φάγαμε και δεν πάθαμε τίποτα. Ο Χαρτοπόντικας, τον οποίο είχαμε μαζί για να πλένει τα πιάτα και να βγάζει τα σκουπίδια, σερβιρίστηκε δυο φορές και ούτε αυτός έπαθε τίποτα.

Άρα, αγαπητοί επισκέπτες του Χριστουγεννιάτικου bazaar των Δρόμων Ζωής, προμηθευτείτε άφοβα (ξαναλέμε τώρα…) τη σάλτσα ALCO (ALepou – COmposition) και θα γλείφετε τα δάχτυλά σας! Κλείστε έγκαιρα το δικό σας βαζάκι. Ποσότης περιορισμένη.

Όσο για σένα, Αθήναιε με τα delicatessen σου, eat our dust, βρε, eat our dust!!!!

*

ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

Σάλτσα ALCO, αξίζει κάθε φράγκο

*

Βάλε ALCO στη χυλοπίτα

Και θα γίνουν όλοι πίτα!

*

Σάλτσα ALCO: να τρώει η μάνα και του παιδιού να μη δίνει (έτσι αυτό είναι σε θέση να καλέσει το 166…)

*

Σάλτσα ALCO

Καλύτερη και από οργασμός

*

Φάε ALCO με το τσίλι

Και φιλί δωσ’ μου στα χείλη

*

Κυριακή στο σπίτι της Γιαγιάς της Άλλης.

Εγώ δεν έχω μόνο τη γιαγιά τη Φόνη. Έχω και τη γιαγιά την Άλλη. Το όνομά της, δηλαδή, είναι Πουλχερία, αλλά η γιαγιά η Φόνη (που δεν τη χωνεύει ιδιαίτερα…) τη λέει «η Άλλη σου γιαγιά». Η γιαγιά η Πουλχερία ζει στον Πειραιά, μαζί με τον παππού τον Πελοπίδα. Η γιαγιά η Πουλχερία, που τη φωνάζουν Ρίτσα, και ο παππούς ο Πελοπίδας είναι η μαμά και ο μπαμπάς του Μπαμπά μου. Ο Μπαμπάς έχει και μία αδελφή, τη θεία Δώρα και έναν αδελφό, το θείο Νίκο.

Πρέπει να σας πω ορισμένα πράγματα για την οικογένεια του Μπαμπά, για να καταλάβετε τι γίνεται τις Κυριακές στο σπίτι της γιαγιάς της Άλλης. Η θεία η Δώρα είναι παντρεμένη με το θείο το Γιάννη, αλλά όχι πολύν καιρό, γιατί δεν έχουν ακόμα παιδάκια. Ο θείος ο Νίκος είναι παντρεμένος με τη θεία την Κική και έχουν την ξαδέλφη μου τη Λένα, που είναι δυο χρόνια πιο μικρή από μένα και τρώει τοίχους.

Η θεία Δώρα και ο θείος Γιάννης μένουν κι αυτοί στην Αθήνα, όπως εμείς, ενώ ο θείος Νίκος και η οικογένειά του μένουν στον Πειραιά, κοντά στο σπίτι των παππούδων. Κάθε Κυριακή, εκτός από τις Κυριακές που πάμε εκδρομή, τρώμε στο σπίτι της Γιαγιάς της Άλλης, όλοι μαζί.

Μ’ αρέσουν πολύ οι Κυριακές στο σπίτι της Γιαγιάς της Άλλης. Το σπίτι είναι γεμάτο κόσμο, ακούγεται πάντα μουσική, οι μεγάλοι έχουν καλή διάθεση και γελάνε κι εμάς, τη Λένα κι εμένα, μας αφήνουν να κάνουμε ό,τι θέλουμε, χωρίς πολλά «μη» και μαλώματα.

Φτάνουμε εκεί το πρωί, γύρω στις 10. Μέχρι τις 11 έχουμε μαζευτεί όλοι. Όταν ο καιρός είναι καλός, οι άντρες του σπιτιού παίρνουν τη Λένα κι εμένα και μας πάνε βόλτα, πότε στο Πασαλιμάνι και πότε στην Πλατεία Αλεξάνδρας. Ο Μπαμπάς, οι Θείοι και ο Παππούς κάθονται και πίνουν ένα «ουζάκι για την όρεξη» κι εγώ με τη Λένα παίζουμε με τα άλλα παιδάκια. Όταν βρέχει ή κάνει πολύ κρύο, μένουμε στο σπίτι. Οι άντρες ανακατεύονται στα πόδια των γυναικών που μαγειρεύουν και τις νευριάζουν αλλά, αυτές, αντί να θυμώνουν γελάνε. Εγώ βαριέμαι και μαλλιοτραβιέμαι με τη Λένα για να περάσει η ώρα.

Όσο εμείς κάνουμε αυτά, η Γιαγιά η Άλλη, η Μαμά και οι Θείες μαγειρεύουν το φαΐ που θα φάμε το μεσημέρι. Όταν όλα είναι έτοιμα, στρώνουν το μεγάλο τραπέζι της τραπεζαρίας και μας φωνάζουν. Μας πλένουνε, της Λένας κι εμένα, χέρια και μούρες και καθόμαστε στο τραπέζι. Στην καρέκλα της Λένας και τη δική μου, η Γιαγιά η Άλλη βάζει κι ένα μαξιλαράκι, για να φτάνουμε στο τραπέζι.

Στο τραπέζι περνάμε πολύ όμορφα. Όλοι μιλάνε και γελάνε και μ΄ αρέσει πολύ, γιατί στο σπίτι η γιαγιά η Φόνη δεν επιτρέπει «ομιλίες στο τραπέζι». Αλλά καθόλου πλάκα δεν έχει να τρως στα μουγκά και πολύ διασκεδάζω στα κυριακάτικα τραπέζια της Γιαγιάς της Άλλης.

Όταν τελειώσουμε το φαγητό και οι μεγάλοι έχουν ακόμα κρασάκι στα ποτήρια τους, ο παππούς ο Πελοπίδας πιάνει το τραγούδι. Έχει πολύ ωραία φωνή ο παππούς και τραγουδά κάτι τραγούδια, λίγο παλιά, που τα έλεγε ένας Κορώνης και ένας Φίλανδρος. Θέλω κι εγώ να τραγουδήσω και λέω αυτό που μ΄αρέσει, το «άσπρες κορδέλες τα κορίτσια φοράνε». Εγώ δεν θέλω να μου φοράνε κορδέλα, αλλά το τραγουδάκι αυτό μ΄αρέσει. Η Λένα δεν λέει κανένα τραγουδάκι. Δε μιλάει πολύ, μόνο τοίχους τρώει και στριγκλίζει όταν τη μαλλιοτραβάω.

Μετά το φαγητό μαζεύουν το τραπέζι και τα πιάτα. Οι άντρες πάνε στα δωμάτια να πάρουν έναν υπνάκο και η Γιαγιά η Άλλη, με τη Μαμά και τις Θείες, μαζεύονται στην κουζίνα για να πλύνουν τα πιάτα και να μιλήσουν. Η Λένα κι εγώ δεν θέλουμε να ξαπλώσουμε κι έτσι μας αφήνουν στο σαλόνι να χαζέψουμε περιοδικά με κυρίες. Διαλέγουμε ποιες είμαστε και φτιάχνουμε ιστορίες. Εγώ, δηλαδή, γιατί η Λένα δεν πολυμιλάει. Διαλέγω πάντα τις πιο όμορφες και αυτές που φοράνε τα πιο ωραία ρούχα και όταν η Λένα διαμαρτυρηθεί τη μαλλιοτραβάω και σταματάει.

Το απόγευμα υπάρχει πάντα γλυκό για τον καφέ, που έχει φτιάξει η Γιαγιά η Άλλη. Η Λένα κι εγώ δεν πίνουμε, βέβαια, καφέ, αλλά η Θεία Δώρα μας στίβει πορτοκάλια και τα βάζει σε δυο μεγάλα πλαστικά ποτήρια που έχει η Γιαγιά για τη Λένα κι εμένα. Το δικό μου είναι μπλε με άσπρες βούλες και της Λένας κόκκινο με άσπρες βούλες. Είναι καλά ποτήρια αυτά, γιατί όταν σου πέσουν κάτω δε σπάνε, οπότε δεν χρειάζεται να μαζεύεις τα γυαλάκια. Σφουγγαρίζεις την πορτοκαλάδα που χύθηκε μόνο και είσαι εντάξει.

Μετά καθόμαστε όλοι στη σάλα. Οι μεγάλοι συζητάνε κι εγώ με τη Λένα παίζουμε στο χαλί. Όταν τη μαλλιοτραβάω οι μεγάλοι σταματάνε τη συζήτηση για να μας χωρίσουν. Αργά το απόγευμα, έρχεται η ώρα να φύγουμε. Αποχαιρετιόμαστε μέχρι την άλλη Κυριακή που θα ξαναβρεθούμε όλοι μαζί.

Όταν φτάνουμε σπίτι η γιαγιά η Φόνη με ρωτάει πώς πέρασα στο σπίτι της γιαγιάς της Άλλης. Για να μην τη στεναχωρήσω, δεν της λέω πως ήταν πολύ, πολύ, ΠΟΛΥ ωραία, μόνο της λέω πως βαρέθηκα χωρίς τα παιχνίδια μου. Τότε η γιαγιά η Φόνη με φιλάει στα μαλλιά και με λέει «θησαυρό της».

Θυμάσαι που σου είχα πει πως είχα κάτι μικρό να σου δώσω; Κάτι που είχα πάρει για τη γιορτή σου; Η γιορτή σου πέρασε πια κι εγώ δεν σε είδα. Από κοντά. Γιατί από μακριά πολλές φορές σ’ έχω δει, χωρίς να το ξέρεις, στη δουλειά και στην ξεκούρασή σου. Είναι καιρός που δεν έρχομαι να σε δω, προσπαθώ να σβήσω τη μορφή σου από τα μάτια και το μυαλό μου.

Σήμερα είναι η δική μου γιορτή και μου χάρισα αυτό το μικρό αντικείμενο που είχα για σένα. Το έβγαλα από το κουτάκι του, που είχε αρχίσει να σκονίζεται και το κράτησα στο χέρι μου. Ήταν δικό σου από τη στιγμή που το είδα. Τώρα, πια, μου ανήκει. Για τη γιορτή μου, μου χάρισα τον ασημένιο σου σελιδοδείκτη.

Μην ξεχαστείς και μου τηλεφωνήσεις για χρόνια πολλά.

Ξέρεις πως δεν ακούω στο «Κατερίνα».

Η αγχόνη που, πρόσφατα, έσφιξε γύρω από τον λαιμό του Σαντάμ Χουσεΐν έχει μακρά ιστορία.

Οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι απέρριπταν τον απαγχονισμό, ο οποίος ήταν εξαιρετικά προσφιλής στις πολεμοχαρείς φυλές των Άγγλων και των Σαξόνων. Ωστόσο, σύμφωνα με την Εθνοσυνέλευση του 1791 η οποία καθόρισε τον νέο ποινικό κώδικα της Γαλλίας, ήταν η μοναδική πιθανή εναλλακτική λύση στην γκιλοτίνα. Πρώτη έρχεται στον νου η περίπτωση του Ιούδα Ισκαριώτη να κρέμεται από το δέντρο. Η αγχόνη ήταν η προτιμώμενη μέθοδος για την τιμωρία δολοφόνων, προδοτών και ηττημένων εχθρών.

Στο “Έγκλημα και Τιμωρία”, εξετάζουμε την πέμπτη από τις μεθόδους εκτέλεσης.