Archive for Οκτώβριος 2nd, 2007
Γλίτσα
Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε προεκλογικά, αλλά έμεινε στο moleskine χωρίς να χρησιμοποιηθεί. Μετά το χθεσινό post, και τις απόψεις που εκεί εκφράστηκαν, νομίζω πως έρχεται σαν φυσική συνέχεια. Συμπληρώνει το εξαιρετικό σχόλιο της So Far, δείχνοντάς μας τι ακριβώς απέγιναν αυτοί που, όπως λέει η So Far, «χαλαρά και έμμεσα απεμπόλησαν όσα πίστευαν και για όσα αγωνίστηκαν άσχετα αν κρατούν ή όχι ακόμα τη σημαία».
Το περασμένο Σάββατο, πρωί με την αυγούλα, πίναμε με τη φίλη μου το καφεδάκι μας στο σπίτι της, όταν μας ήρθε μια καταπληκτική ιδέα: να πάμε στα μέρη που συχνάζουν οι «κυρίες» της ηλικίας μας, να συγχρωτιστούμε με συνομηλίκους, ή για να το πω σωστότερα, να συγχρωτιστούμε με συνομηλίκους με τους οποίους, πέραν της ηλικίας, δεν έχουμε τίποτα κοινό. Αφού επιχειρηματολογήσαμε επαρκώς (περίπου για μιάμιση ώρα, κατά τη διάρκεια της οποίας εγώ έκανα εμετό δύο φορές και η φίλη τρεις –έχει και πιο ευαίσθητο στομάχι…), αποφασίσαμε να κάνουμε μια βόλτα στο Κολωνάκι, τον κατ’εξοχήν τόπο συνεύρεσης (και με τη βιβλική έννοια) πολλών συνομηλίκων συνανθρώπων μας.
Πρώτη στάση στο Salon de Beauté, να φτιάξουμε το μαλλί. Μιλάμε, στα κομμωτήρια του Κολωνακίου διασκεδάζεις απείρως περισσότερο απ’ ότι στα συνοικιακά. Βλέπεις τα πάντα και τους πάντες: καλλιτέχνες, wannabe καλλιτέχνες, κυρίες υπουργών, wannabe κυρίες υπουργών, πολιτικούς (με επαναστατικά λάβαρα ή άνευ), πόρνες πολυτελείας, ψωνισμένες πωλήτριες κ.α. Σινεμά σκέτο! Έτσι, το μόνο που θέλεις, είναι να σ’αφήσουν να κάθεσαι ήσυχα-ήσυχα στο καναπεδάκι σου, με ποπ-κορν και κόκα-κόλα, και να παρακολουθείς το θέαμα.
Τι να μας πουν τα κομμωτήρια των συνοικιών με τις κυρα-Μαρίες; Υπερπαραγωγή αυτά του Κολωνακίου, λέμε! Με το μαλλί στην τρίχα συνεχίσαμε τη βόλτα μας στα μαγαζιά. Συγκρατώντας το καταναλωτικό κτήνος που ελλοχεύει μέσα στην κάθε γυναίκα (ναι, και την αριστερή!), περιοριστήκαμε σε εντελώς μετριοπαθείς σπατάλες!
Η «ψηφίζω ΝΔ, αλλά χαλαρά ψηφίζω και ΠΑΣΟΚ άμα λάχει και, στο τσακίρ κέφι, ρίχνω και μια στο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ» βόλτα μας, δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ολοκληρωμένη αν δεν περιελάμβανε και γεύμα σ’ένα από τα μαγαζιά της Μηλιώνη.
Ξέρετε, εκεί που οι καρέκλες ασφυκτιούν από το βάρος (κυριολεκτικά και μεταφορικά) τριτοκλασάτων και τεταρτοκλασάτων στελεχών του ΠΑΣΟΚ, που για ένα φεγγάρι ενδέχεται να είχαν χρηματίσει νομάρχες (όπως ο Ορφέας Ζάχος, ως Κλέων Αγγελούτσος, στο «Καλώς ήρθε το δολλάριο») και ευελπιστούν να ξαναζήσουν τέτοιες στιγμές δόξης! Οι ανωτέρω, λοιπόν, τρώνε, πίνουν και την Άρτα φοβερίζουν, σε πλήρη σύμπνοια με τους ΝΔίτες συναδέλφους τους (ναι, καλέ, συνάδελφοι είναι, συνδικαλιστές του ευρύτερου δημόσιου τομέα και μη, που ξημεροβραδιάζονται στα σωματεία και στους κοινωνικούς αγώνες…), σε διπλανά –και ενίοτε στα ίδια- τραπέζια (UPDATE ΜΕΤΕΚΛΟΓΙΚON: οι ΠΑΣΟΚοι ΔΕΝ κάθονται, πια, στο ίδιο τραπέζι…). Στα πεζοδρόμια, έχουν παρκαρισμένα (παράνομα, εννοείται…) τα 4Χ4 ή τις μηχανές μεγάλου κυβισμού ή τις Mercedes SLK. Όχι, στις κεραίες δεν έχουν τα σημαιάκια της Επανάστασης….
Διασχίζοντας τη Μηλιώνη, νοιώθεις τη γλίτσα να κολλάει στο (ηλιοκαμένο) δέρμα σου.
Πολλή γλίτσα για έναν τόσο μικρό δρόμο, σύντροφοι. Πολλή γλίτσα…
