Ελεγεία μιας γενιάς
Είναι φορές που ξυπνάς και δεν ξέρεις πόσων χρονών είσαι. Μιλώ γι αυτά τα πρώτα δευτερόλεπτα που ο Μορφέας ανοίγει την αγκαλιά του για να σ’ αφήσει να βγεις και το όνειρό σου φεύγει τρομαγμένο από τον ήχο του ξυπνητηριού, ενώ εσύ ανοίγεις τα μάτια να δεις την καινούρια μέρα. Αυτά τα πρώτα δευτερόλεπτα, λοιπόν, δεν γνωρίζεις αν ξυπνάς στο παιδικό κρεβάτι του πατρικού σου ή στο σπίτι της ενήλικης ζωής σου.
Αυτές τις πρώτες στιγμές της μέρας, αν κοιταχτείς στον καθρέφτη, βλέπεις τα μάτια ενός παιδιού και το σώμα ενός μεσήλικα, μέσα στο οποίο χτυπά η καρδιά ενός εφήβου. Σε μπερδεύουν οι διαφορετικές σου ηλικίες και πρέπει, στα γρήγορα, να διαλέξεις μια για να πορευτείς στη μέρα. Διαλέγεις –πάντα- αυτή του μεσήλικα, φοράς τα ρούχα του, πας στη δουλειά του.
Και περνούν οι μέρες, με σένα να παραπαίεις ανάμεσα στις ηλικίες σου: να προσπαθείς να κοιτάς τον κόσμο μ’ αυτό το βλέμμα του παιδιού, να θυμάσαι τα χρόνια που πέρασες, μαζί με το σώμα σου, υποθηκεύοντας φόβους, ελπίδες, ανασφάλειες, εγωισμούς και συναισθήματα για ν΄αγοράσεις ένα μπωλάκι αγάπη, να ταΐσεις την έφηβη καρδιά σου.
Και περνούν τα βράδυα μ’ ένα ποτήρι αλκοόλ στο χέρι, να σκέφτεσαι τους άλλους της γενιάς σου, που τόσο αδικημένη τη θεωρείς. Άκαπνοι, σχεδόν, περάσατε το μεγαλύτερο μέρος των νιάτων σας στην ανεκτή επίφαση ελευθερίας της μεταπολίτευσης. Και ριχτήκατε να φάτε τη ζωή, μέχρι τέλους, ο καθένας με άλλο κουτάλι. Ένας έλεγε το κουτάλι του καριέρα, άλλος ουσίες, ένας τρίτος έρωτα. Κι όταν νομίσατε πως φτάσατε κάπου, νάτο αυτό το αυθάδικο παιδί που κοιτάζει μέσα από τα μάτια σας, νάτο εκεί, στον καθρέφτη, να σας βγάζει κοροϊδευτικά τη γλώσσα. Κάθε μέρα που περνάει σας απομακρύνει από το παιδί αυτό που έχετε αφήσει οριστικά πίσω, μα που πάντα σ’ αυτό επιστρέφετε τις ώρες της ανάγκης. Και, πια, μόνο με θύμησες μιλάτε.
Σαν την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων περιπλανήθηκε η γενιά σου. Γεννήθηκες στα χρόνια τα «αθώα», τα πολυτραγουδισμένα, πρόλαβες τους μεγάλους μας ποιητές ζωντανούς κι έτσι, έμαθες να σέβεσαι και ν’ αγαπάς τα δάκρυά σου, να μη φοβάσαι και να μην ντρέπεσαι να τα δείχνεις.
Και τους μύθους σου, κι αυτούς ζωντανούς τους είδες, με μυρωδιά από αγιόκλημα και γεύση από πατατάκια και ταμ-ταμ, να παίζουν τη Λόλα και τη Στέλλα σε καλοκαιρινά σινεμά, με τα πρόσωπα της Τζένης και της Μελίνας τεράστια και γοητευτικά στην πάνινη οθόνη.
Είδες τη Λαμπέτη και το Χορν να κάνουν μάγια πάνω στη σκηνή και να σε δένουν αιχμάλωτο στα σανίδια της.
Άκουσες ζωντανά τον κ. Μάνο και το Μίκη να παίζουν τις εξαίσιες μουσικές τους σε χώρους μικρούς και σε γήπεδα. Είδες, δηλαδή, τον πολιτισμό να γεννιέται στους φυσικούς του χώρους και όχι στην αποστείρωση του μαιευτηρίου που είναι η τηλεόραση.
Πρόλαβες τα Εξάρχεια στην ακμή τους, τότε που ήταν ακόμα ζωντανά κι όχι πεζόδρομοι για κυρίες, τότε που οι καλοί ξεχώριζαν με μια ματιά από τους κακούς, ο Νικόλας έγραφε μουσικές και η Κατερίνα ποιήματα, πέρασες ατέλειωτα βράδυα στην ταράτσα του Βοξ και στην αυλή του Ριβιέρα, διαμορφώνοντας το προσωπικό σου γούστο στις ταινίες και ξενυχτώντας, μετά, με καφέ και τσιγάρα να συζητάς με την παρέα.
Και υπήρχαν και τα άλλα. Οι ελπίδες σου πως θα άλλαζες, επιτέλους, τον κόσμο, πως η δική σου γενιά θα έκανε την επανάσταση. Βιαζόσουν να μεγαλώσεις για να διαφεντέψεις τη ζωή σου, πίστευες πως η χαρά είναι δικαίωμα του καθενός από εμάς. Έφαγες τα καλύτερά σου χρόνια στα θρανία και στις δουλειές, μεγάλωσες, ωρίμασες, γερνάς. Και τίποτα δεν άλλαξες, όλα έμειναν όπως τα βρήκες. Τα ίδια γραμμάτια ξοφλάς, στα ίδια νοικιασμένα σπίτια μένεις, τα ίδια χάπια καταπίνεις για να κοιμηθείς, «στους ίδιους δρόμους και στες γειτονιές τες ίδιες» περιφέρεσαι, στους ίδιους αφέντες πουλήθηκες, η ίδια τρέλα τρώει το μυαλό σου. Έδωσες το πατρικό αντιπαροχή ή το μετέτρεψες σε εξοχικό, εξοστρακίζοντας τις παιδικές φωνές σου, τη φωνή του πατέρα σου και το γέλιο της μάνας σου από τα δωμάτιά του, όλες τις Κυριακές της παιδικής σου ηλικίας από τη σάλα, κι εκείνο το πρώτο σου μικρό, κόκκινο ποδηλατάκι από τη μπροστινή αυλή. Τώρα στα δωμάτια περιφέρεις τη μοναξιά σου (ναι, το ξέρω πως έχεις οικογένεια…), στη σάλα κυριαρχεί το νέο σου home cinema και η μπροστινή αυλή έγινε πάρκινγκ για το 4Χ4.
Και τώρα, έχοντας κάνει όσα όφειλες, μια βαθειά αυτοκριτική, εκεί, γύρω στα 40 σου και έχοντας κλείσει τον κύκλο, νταντεύοντας γονείς σαν να ήσουν εσύ ο γονιός τους κι εκείνοι τα μικρά παιδιά σου, κάνεις ταμείο. Μέτρα, λοιπόν:
Κατάλαβες, επιτέλους, πως η ζωή δεν έχει «ίσως», μα μόνο «ναι» ή «όχι»;
Κατάλαβες, επιτέλους, πως δεν πρέπει να κρατάς τα απωθημένα σου μέσα σε τούλινα σακουλάκια με λεβάντα, αλλά να κάνεις αυτό που πρέπει; Να τα απωθείς, δηλαδή, πραγματικά, ή να τα ζεις κι όπου σε βγάλει;
Κατάλαβες, επιτέλους, την ευθύνη που έχεις για τον κόσμο όπως είναι σήμερα;
Κατάλαβες, επιτέλους, πως φταις κι εσύ που χάθηκαν οι δυο, πιο όμορφες, από τις τέσσερις εποχές;
Κατάλαβες, επιτέλους, πως όταν κάνεις έναν άνθρωπο κομμάτια, ποτέ, ΠΟΤΕ δεν μπορεί να ξανακολλήσει σωστά;
Κατάλαβες, επιτέλους, πως αξίζει να πεθάνεις για μιαν αγάπη;
Κατάλαβες, επιτέλους, πως είσαι τυχερός που ονειρεύεσαι εφιάλτες, τη στιγμή που άλλοι τους ζουν;
Κατάλαβες, επιτέλους, πως πρέπει να σηκωθείς, ξανά, όρθιος, όπως τότε;
Κατάλαβες, επιτέλους, πως είσαι πολύ μικρός για να πεθάνεις και πολύ μεγάλος για να είσαι αθώος του αίματος;
Κατάλαβες, τέλος, πως πρέπει ν’ αφήσεις αυτό το μικρό παιδί, το πίσω από τα μάτια σου φυλακισμένο, να βγει μπροστά και να κατοικήσει την καρδιά σου;
Ναι. Την ξέρω καλά τη γενιά σου, είναι και δική μου, βλέπεις. Και πιο πολύ απ’ όλα με πληγώνει που χαλάσαμε αυτές τις τέσσερις εποχές, που εξαφανίσαμε τις πιο όμορφες: τις ανθισμένες άνοιξες και τα δροσερά φθινόπωρα. Μας έμειναν μονάχα τα αποπνικτικά καλοκαίρια και οι παγεροί χειμώνες. Φονικά και τα δυο.
ένα από τα καλύτερα που έχω διαβάσει σε τούτη τη γωνιά (έχω να θυμηθώ άλλα δυο τρία που κατατάσσω στα καλύτερα των καλυτέρων, και είναι όλα βιωματικά και δεν μπορώ να διαλέξω).
εγώ που είμαι από την -ας πούμε- επόμενη γενιά, σου λέω όσο πιο ειλικρινά μπορώ πως έχετε χρέος να νιώθετε τυχεροί, εσείς που γεννηθήκατε σε αυτήν την γενιά: ήταν η τελευταία που ήξερε να ονειρεύεται.
οι επόμενες, εκ των πραγμάτων, θα μάθουν να επιβιώνουν. αλλά δεν ξέρουν να ονειρεύονται. επειδή οι προηγούμενες δεν τους στέρησαν τίποτα.
δεν είναι όλοι αυτής και της προηγούμενης γενιάς έτσι, όπως τα γράφεις εδώ. Ξέρω κι άλλους που καθόλου δεν είναι έτσι. άλλους που το έχουν θάψει σε πέντε μέτρα βάθος αυτό το παιδί, το έχουν στραγγαλίσει.
τουλάχιστον όμως κάποτε υπήρξε.
και καλύτερα, χίλιες φορές καλύτερα, ο αιώνιος παλιμπαιδισμός από τα πρόωρα γηρατειά.
καλύτερη -νομίζω εγώ- η “της μεταπολίτευσης καημένη γενιά” από “την γενιά της αφθονίας”.
Кроткая
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 12:43 πμ
ενας απο τη ιδια γενια με αυτη που αναφερεις.
και εχει δικιο η κροτ.
ηταν η τελευταια γενια που ειχε χρονο.
πολυ χρονο για να τεμπελιασει.
να παιξει.
να ξενυχτησει.
να ονειρευτει.
να κανει λαθη.
να ερωτευτει.
να τσακωθει στη μεση του δρομου.
να διαβασει.
να κανει ταξιδια.
να ακουει μουσικη.
να τρεχει σε συναυλιες και μπαρακια.
να μιλησει – ποιος δεν θυμαται τις ατελειωτες συζητησεις για ολα-.
θα μου πεις οι επομενες δεν τα κανουν;
τα κανουν.
αλλα
με πολυ λιγωτερο χρονο
με πολυ λιγωτερα ονειρα.
.
Υ.Γ.
1. και αν ακουω τακτικα για το ποσο ξεπουληθηκαν ολα αυτα στα επομενα χρονια, αυτα αφορουν αυτους που αλλαξαν και εγιναν αχρωμοι στρατιωτες.
τουλαχιστον στα χρονια εκεινα ηταν η αισχρη μειοψηφια.
χαιρομαι πολυ που εζησα εκεινα τα χρονια.
και πολυ λυπαμαι για πολλα θαυμασια νεα παιδια που ζουν σε αυτη την περιεργη εποχη.
2. θαυμασιο κειμενο Ντολυ
μούργος
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 1:03 πμ
Παραμεγάλωσα πια. Αρχίζω να ξεφτίζω.
6.30 π.μ. είναι η ώρα που σηκώνομαι, όχι που πάω για ύπνο.
Έχω πια περισσότερα τρόφιμα από μπίρες στο ψυγείο.
Ξέρω όλους τους ανθρώπους που κοιμούνται στο σπίτι μου.
Λέω ότι οι φίλοι μου παντρεύτηκαν και χώρισαν, και όχι ότι τα φτιάξανε και τα χαλάσανε.
ΥΓ. Τα έγραψα αυτά για να μη με πάρει από κάτω το ποστ σου.
nik-athenian
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 1:06 πμ
Έϊ … σε μένα μιλάς ;… Από που με ξέρεις ; … Α , … με θυμάσαι … Εγώ , …όχι …. δεν ξέρω γιατί …. ίσως γιατί πάντα θυμόμαστε τους κάπως μεγαλύτερους … Να , εγώ φερ’ ειπείν , θυμάμαι τον Χ… , που με κλώτσησε στις 17/11/1973 έξω απ’ την Ιατρική (Θεσσαλονικη) , τον Σ… να κλαίει έξω από το σχολειό μας στις 21/4/1967 , την Α… να κατεβαίνει τραγουδώντας στην πορεία για το 114 (Φλεβάρης του 62 ; … όχι ;… δεν θυμάμαι και καλά ….
Σε μένα μιλάς ;… Σίγουρα με θυμάσαι ; Αν ναι , γιατί μου “φορτώνεις” την καταστροφή της Ανοιξης ; Δεν θέλω να το σκέφτομαι … το έχω απωθήσει …. κοντεύω να το “ξεχάσω” ….
Σε μένα μιλάς ;
silia
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 1:12 πμ
δεν είναι τόσο θέμα χρόνου, μούργε.
είναι περισσότερο θέμα ανατροφής και αντίληψης.
και όχι, δεν τα κάνουν(-με). όχι έτσι.
Кроткая
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 1:14 πμ
Ax.. το διάβασα.. το ξαναδιάβασα.. τα κρεμυδοσκορδάκια μου απο σταρένια μου βγήκαν αραπάκια.. αλλά χαλάλι.. μπορεί να κλαίω και από το κρεμύδι..:):)
koulpa
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 1:23 πμ
Τι κείμενο ! Πόσο πίσω μας πηγαίνει. Πόση αθωότητα μας ξαναφέρνει στο νού. Τι θύμισες! Τι καθαρές ψυχές! Τι ευτυχία μ ένα δεκάρικο στη τσέπη και με το ίδιο παντελόνι χειμώνα καλοκαίρι! Τι μουσικές! Τι Μουσικοί ! Σαββόπουλος, Πουλόπουλος, Χατζής, και Κουμιώτη και χωματά και Αρλέτα.. Τι ηθοποιοί. Και Μελίνα και Κατράκης και Ριάλδη και Τζένη και Αλίκη σμα και Παπαγιαννόπουλος και Κωνσταντάρας και Ηλιόπουλος…
Τί έρωτας! Στο θερινό σινεμά με πασατέμπο και ταμ-ταμ. Τι σπίτι! “καμαρούλα μια σταλια δυό επί δύο…” Τι άνθρωποι! Τι καλλιτεχνες! Τι ποιητές1 Τι φιλολογικές βραδυές στον “παρνασσό” με αναλύσεις στο “ζητείται ελπίς” του Σαμαράκη… ΤΙ ΕΠΟΧΉ η εποχή μας! που ως ένα σημείο τη “κατακτήσαμε” και τη “μοντερνοποιήσαμε” και την “εκτρωματοποιήσαμε” και τη γεμίσαμε με άγχος και ανασφάλεια για αν τη δώσουμε στα παιδιά μας “υλιστική” χωρίς συναίσθημα χωρίς ανθρωπιά με μόνο θεό το χρήμα !
Γιαυτό και η νοσταλγίες μας γιαυτό και οι τύψεις μας γιαυτό και το χαμένο χαμόγελό μας…
Τι κείμενο ! Πόσο πίσω μας πηγαίνει…
mr e.
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 1:37 πμ
Κροτ, το ειπα αυτο για να μη φανει οτι βλογαω τα γενεια της γενεια μου.
και να σου πω και το αλλο.
δεν θεωρω οτι ειμασταν καλυτεροι απο τις νεωτερες γενιες.
η εποχη ηταν καλυτερη -γι΄αυτο ειμασταν τυχεροι-.
ασε που πιστευω οτι οι νεωτερες γενιες, παρα το γενικωτερο τραλαλα της ζωης που ζουνε, ειναι καλυτερη παστα απο εμας τους προηγουμενους.
σε ποσοστα να τα παρω, ειναι πιο εξυπνοι και πιο ανοιχτα μυαλα.
μούργος
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 1:50 πμ
Από τα καλυτερότερα πάλι, CD (οθόνη, χαρτί) που έχω διαβάσει και επειδή σχεδόν όλα τα είπε η Κροτ στην αρχή, να κάνω μόνο μια μικρή προσθήκη στον τίτλο:
Η ελεγεία μιας (ακόμη νέας) γενιάς
Βλέπεις, στην ομάδα των ανθρώπων στους οποίους αναφέρεσαι υπάρχουν μερικές από τις πληθωρικότερες προσωπικότητες ever με πολλή «όρεξη» ακόμα – και αναφέρομαι στην όρεξη που μια δυο γενιές αργότερα έγινε (κάναμε) ελαμωρετωρισμό.
Για ποσοστό, δεν ξέρω. Ξέρω ελάχιστα έτσι κι αλλιώς. Για ένα είμαι σίγουρη, ότι πάντα οι λίγοι ήταν που…
aaduck
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 3:16 πμ
πανέμορφο
…” ο Νικόλας έγραφε μουσικές και η Κατερίνα ποιήματα”
κι ο “καιρός που θα ρχόταν και θ άλλαζαν τα πράγματα” δεν ήρθε ποτέ,ή μάλλον ήρθε,όχι όμως όπως τον φανταζόταν
Ούτε κρατήθηκαν στο μπουκάλι οι λέξεις για το μάθημα της ιστορίας…
Όλα αυτά τα πρόλαβα στον απόηχό τους.Νιώθω τυχερή έστω κι έτσι που τα έζησα,που τα πρόλαβα..
Πρώτη του μήνα εποχής που λες δεν υπάρχει
Μ έκανες να δακρύσω να νοσταλγήσω το λίγο,αυτού το “πολύ” που πρόλαβα
Τί έφταιξε και χάθηκαν τα όνειρα αυτής της γενιάς που εντελώς αυθαίρετα λέω ότι ανήκω κι εγώ;
Μάλλον δεν έχει σημασία να ψάχνουμε την απάντηση
Καλό σου μήνα
φιλώ σε
alkyoni
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 8:30 πμ
@Krot, η αλήθεια είναι πως περάσαμε όμορφα νιάτα. Θα μπορούσαμε, ενδεχομένως, να είχαμε κάνει περισσότερα για να έχουμε και όμορφα γεράματα…
@Μούργο, πόσο δίκιο έχεις…
@Νίκο, έλα μωρέ… Είπαμε: όρθιοι!
@Silia, σ’εσένα μιλάω, και στο Νίκο, και στο Μούργο και σ’εμένα. Πιο πολύ σ’εμένα. Αλλά είναι που ζήσαμε όλοι μας, σχεδόν με τον ίδιο τρόπο, κι έτσι ο μονόλογός μου μοιάζει με διάλογο…
@Κροτ, θα συμφωνήσω στο θέμα της ανατροφής και της αντίληψης. Εσύ, για παράδειγμα, πολλές φορές με κάνεις να ξεχνώ πως είσαι 17 ολόκληρα χρόνια μικρότερή μου και σε αντιμετωπίζω σαν συνομήλικη!!!
@Κούλπα, είμαι σίγουρη πως φταίει το κρεμμύδι…
@Mre, καλώς ορίσατε! Εντάξει, δεν ήταν όλα ρόδινα τότε. Μάλλον έπαιξε το ρόλο του αυτό που είπε ο Μούργος, ότι δηλαδή είχαμε περισσότερο χρόνο για όλα τα πράγματα τότε.
@Μούργο, σαφώς και η δική μας δεν ήταν καλύτερη από άλλες γενιές. Για ένα πράγμα, όμως, μας θεωρώ ιδιαίτερα τυχερούς: στο ότι προλάβαμε και είδαμε να γεννιούνται πολύ σημαντικά πράγματα σε πολιτιστικό επίπεδο. Στο πολιτικό τα σκατώσαμε κομματάκι….
@Παπί, σ΄ευχαριστώ πολύ. Ξέρεις, νομίζω πως η όρεξη που λες και, που φαντάζομαι ότι με αυτή εννοείς την ενασχόληση με τα κοινά, ήταν ένα από τα μεγαλύτερα χαρακτηριστικά της γενιάς μου. Την εποχή της εφηβείας και των πρώτων νιάτων μας, αμέσως μετά τη μεταπολίτευση, ήταν αδιανόητο να μην ασχολείσαι με τα κοινά. Ήταν σαν να λες πως σήμερα θα υπήρχε έφηβος ή νεολαίος χωρίς κινητό!! Ε, κάποιοι από εμάς, αρκετοί, διατήρησαν αυτό το “κουσούρι” και στην ωριμότητά τους και κάποιοι, λιγότεροι ενδεχομένως, πορευόμαστε με το ίδιο “κουσούρι” προς τα γεράματά μας.
@Αλκυόνη, ο καθένας μας, μέσα του, ξέρει τι έκανε πολύ και τι έκανε λίγο. Ο καθένας μας, μέσα του, ξέρει τι φταίει. Καλημέρα και φιλί.
Composition Doll
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 9:35 πμ
α…μα είμαι σίγουρος πως είναι η καταρροή μου υπεύθυνη για το ότι δεν μπορώ να διαβάσω καθαρά..
αν έτσι λέτε “καλό μήνα” εσείς , τότε να μην μου κάνετε ποδαρικό γα τον καινούριο χρόνο
(αν δεν ήμουν νεότερος, πολύ θα ήθελα εγώ να είχα γράψει κάτι τέτοιο..μα πάρα πολύ)
Κ.Κ.Μ.
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 10:00 πμ
@KKM, ε ναι…. Τι να μας πείτε κι εσείς στα 21 σας…
Composition Doll
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 10:03 πμ
μη το λέτε…
με το συνάχι αυτό και καπάκι την Ελεγεία σας , νιώθω σα να πέρασαν από πάνω μου άλλα 26 χρόνια
κακό πράγμα να μην παίρνεις έγκαιρα συναισθηματική αντιβίωση
Κ.Κ.Μ.
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 10:12 πμ
δίκηο είχες.
αυτό μου άρεσε.
δεν ξέρεις πόσο πολύ!
ή
μάλλον ήξερες.
άντε τώρα Καλό Μήνα γιατί έχω δουλειά είπαμε!!!!!!!!!!!!
ελένη
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 10:28 πμ
Έχοντας ανοιχτά καμμιά δεκαριά παράθυρα στον υπολογιστή,
ξέχασα να ανοίξω το δικό μου. Ευτυχώς, το ανοίξατε εσείς. Χαλάλι που σπάσατε το τζάμι απ’ την ορμή.
Λουΐζα Κορνάρου
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 11:21 πμ
@ΚΚΜ, ποτέ, με ακούτε; ΠΟΤΕ συναισθηματική αντιβίωση! Καλύτερα να πεθάνουμε από τα συναισθήματα, λέω εγώ!
@Ελένη, ναι, ήξερα…
@Λουΐζα, κάποτε, “τότε”, περνάγαμε ολόκληροι μέσα από τζαμαρίες. Τώρα περιοριζόμαστε στο να σπάμε τζάμια πετώντας πέτρες. Ε, από το ολότελα, καλή κι η Παναγιώταινα θα έλεγε κανείς!
Composition Doll
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 11:38 πμ
Dolly, τωρα εμένα μεγαλώνεις ή εσένα μικραίνεις? Θα προτιμήσω το δεύτερο που μας συμφέρει και τις δύο, χεχεχε!!!
ΚΚΜ, μην κρύβετε την ηλικία σας, είναι πολύ προφανής.
(πολύ όμορφο το σχόλιο της Λουΐζας έχω να πω).
Кроткая
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 12:02 μμ
@krot , ε ναι… μια πρόσθεση δρόμος είναι
Κ.Κ.Μ.
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 12:21 μμ
Μαχαίρι στην καρδιά της γενιάς σου είναι τούτο το κείμενο, ντολ μου, σαν εκείνο που έμπηξε ο Φούντας στη Μελίνα στην ταινία…
Το μωσαϊκό μιας εποχής τόσο αιχμηρά δοσμένο, μέσα από τους καθρέφτες της επερχόμενης
scalidi
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 12:26 μμ
Καλό μήνα.
Κι ας είναι μήνας δροσερού φθινοπώρου που καταστρέψαμε…
Κι ας ξεκινάει έτσι απολογιστικά και θλιμμένα…
Κι ας βουρκώσαμε…
Κι ας φταίτε εσείς που βουρκώσαμε…
Δε σας κρατάμε κακία γι αυτό.
Για το άλλο όμως…
Αυτό το άλλο με τα παιδικά μάτια πως να το παρακάμψουμε;
ε;
μου λέτε;
stixakias
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 12:31 μμ
Με συγκίνησες. Δεν έχω να πω τίποτα άλλο. Την ξέρω καλά τη γενιά που περιγράφεις. Χρονικά μιλώντας, δεν απέχω και πολύ αν και με τα αυστηρά διαχωριστικά όρια, είμαι τυπικά στην επόμενη γενιά. Συναισθηματικά όμως…
αλεπού
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 1:08 μμ
Αγαπητή Doll, και εγώ πάνω κάτω έκανα έναν μικρό απολογισμό. Βέβαια άλλες εποχές οι δικές σου και άλλες οι δικές μου. Το μόνο σίγουρο είναι ότι και οι δυο μας (και όλοι μας) τις αναπολούμε… Και λέμε “μεγάλωσα, πως πέρασαν έτσι τα χρόνια”. Σήμερα, δε ξέρω γιατί, τα αναπόλησα όλα. Το πως μεγάλωσα σαν παιδί και το πως είναι τώρα τα παιδιά, μέχρι και το πως άλλαξε ο καιρός που τόσο μας επηρεάζει.
geomam
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 1:22 μμ
Μπράβο Νίνα!
Κι εγώ πιστεύω ότι είναι ένα από τα καλύτερα κείμενα που διάβασα σε έντυπα ή σε μπλογκ τον τελευταίο καιρό.
Απολογισμός; Απολογία; Ρέκβιεμ; Ελεγεία; μιας γενιάς.
—————————-
Κάθε γενιά έχει ή χτίζει αυτήν την στιγμή, την δικιά της μυθολογία. Τις δικές της προσδοκίες και τα οράματα.
Τις δικές της απογοητεύσεις. Κάθε γενιά δικαιούται να ακούσει κάποια “ευχαριστώ” για όσα αγωνίστηκε να προσφέρει και υποχρεούται να ξεστομίσει κάποιες “συγνώμες” για όσα δεν κατάφερε να κάνει.
Allu Fun Marx
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 1:23 μμ
«Επανάσταση»;
Εννοείτε εκείνη που ξέσπασε όταν κυκλοφόρησαν τα πρώτα Mac ή την άλλη με τα εξάκιλα πλυντήρια;
Και για τις εποχές δεν έχετε καθόλου δίκιο. Μπορεί να χάσαμε δυο παλιές αλλά κερδίσαμε τέσσερεις νέες: Χειμέαρ, Εαρμώνας, Χειμόπωρο Φθιμώνας. Γιατί κολλάτε δηλαδή στην Άνοιξη η οποία παρεμπιπτόντως ήταν… μία;
kopoloso
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 1:24 μμ
Πρώτα απ’ όλα θα πω ότι είναι ίσως το πιο ωραίο σου κείμενο. Από κάθε άποψη.
Μετά θα περάσω στην ουσία του πράγματος και θα σου πω κάτι μικρό και ίσως σημαντικό: Ηλικιακά, εμπειρικά σε μια γενιά ανήκουν πολλοί άνθρωποι που έχουν κάνει πάνω-κάτω τα ίδια. Με μια διαφορά. Κάποιοι ίσως και οι περισσότεροι δεν τα ένιωθαν όπως οι άλλοι. Και οδηγήθηκαν στη γνωστή κατάσταση που περιγράφεις από την οποία κρατώ χαρακτηριστικά το 4 Χ 4 ( αν θέλεις στο κάνω και γηπεδάκι 5 Χ 5, μια και είναι συνήθεια αυτής της γενιάς και αυτό ).
Κοίτα τις πορείες τους, τον τρόπο που χαλαρά και έμμεσα απεμπόλησαν όσα πίστευαν και για όσα αγωνίστηκαν άσχετα αν κρατούν ή όχι ακόμα τη σημαία. Για να μην απογοητεύεσαι και να μη ζεις εφιάλτες.
Συγνώμη αν και στο προηγούμενο αλλά και σε αυτό το ποστ γράφω λίγο ‘δασκαλίστικα’ αλλά ειδικά σε αυτό ένιωσα πιο έντονα το στίχο “Αντάρτες της πορδής με τα λεφτά του μπαμπά….”
Να είσαι καλά.
So_Far
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 1:49 μμ
Γιατί μου το κάνετε αυτό;
Και μόλις μια ημέρα μετά τα γενέθλιά μου;
Όποτε έρχομαι εδώ ή θα γελάω ή θα κλαίω.
Τίποτα ενδιάμεσο, τίποτα χαλαρό.
Τα χαιρετίσματά μου
despinak
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 2:02 μμ
H δικη μας γενια
εζησε τα νιατα της σαν γερος
γι’αυτο και τωρα μπορει αφοβα
να ζησει την ωριμοτητα της σαν παιδι
κατι κερδισαμε,αργα αλλα σταθερα
(οσοι μπορεσαμε να επιμεινουμε)
καλο μηνα και εις αλλα τετοια ωραια..
dee
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 2:17 μμ
R e s p e c t !
(Το διάβασα με το που το ανέβασες χτες βράδυ,αλλά δεν ήξερα τι να σου πω, όπως και τώρα! Μόνο πως με συγκίνησες πολύ, αλλά το ξέρεις αυτό!
Διάβασα χτες πως θα ξανανοίξει το “Κύτταρο”!!! )
renata
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 2:46 μμ
Ρενάτα αυτά είναι πολύ καλά νέα, φτάνει να μην τον κάνουν σαν την Σφεντόνα και άλλα τέτοια μέρη…
Кроткая
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 3:38 μμ
Τρεις φορές το διάβασα και θα το διαβάσω κι άλλες πολλές, σίγουρα… Εξαιρετικό κομμάτι που μας ζωγραφίζει όλους μας, εμάς που είμαστε γύρω στα σαράντα, λίγο πριν, λίγο μετά, και που μεγαλώνουμε παλεύοντας να μην ξεχάσουμε το παιδί μέσα μας αλλά και να μην μας πάρει από κάτω ο ενήλικας που οφείλουμε να είμαστε… Γλυκό φιλί και ένα μεγάλο ευχαριστώ… Για την βαθιά ανάσα που μου χάρισε το κείμενο σου… Που ήταν αναστεναγμός… Ανακούφισης…
fevis
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 4:26 μμ
@Κροτ, γεννήθηκες 17 χρόνια καθυστερημένα, λέμε!!!
@Σκαλιδάκι, κάτι σαν “φύγετε, συνομήλικοι, κρατάω μαχαίρι”, ε;
@Στιχάκια, μωρέ, αυτό δεν θα πρέπει να το παρακάμψουμε. Προσωπικά αγωνίζομαι να φέρνω τη δική μου πιτσιρίκα στο προσκήνιο. Άλλοτε το καταφέρνω κι άλλοτε όχι.
@Αλεπού, είσαι ερωτευμένη με τη γενιά που περιγράφω! ΧΑ!
@Geomam, εσείς ανήκετε στην αμέσως επόμενη γενιά, τα παιδιά μας. Ελπίζω και εύχομαι να μη σας κάναμε αδιόρθωτο κακό…
@Α.Φ.Μ., πολύ σωστό το δεύτερο μέρος του σχολίου σου. Για το πρώτο σ’ευχαριστώ πολύ!
@Master Kopoloso, εννοώ την άλλη την Επανάσταση, όπου θα είμαστε οι νέοι Τσε και οι νέες Ρόζες. Αυτή που δεν έγινε ποτέ. Όσο για τις νέες εποχές σας τις χαρίζω, είμαι εναντίον των μεταλλαγμένων τροφών, εποχών και συνειδήσεων!
@So-Far, πόσο μα μόσο δίκιο έχεις!!! Θα ανασύρω ένα ποστάκι από το αρχείο, σχετικό με αυτά που έγραψες εδώ και θα το ανεβάσω αύριο.
@Δέσποινα, μα τι το περάσατε εδώ; καφενείο; μιλάμε για δυνατά συνασθήματα!!!!
@Dee, συμμαθήτρια κι εσείς;
@Renata, ;”νεκροζώντανοι στο Κύτταρο”, ξανά;;
@Κροτ, μακάρι!
@Fevis, κι από μένα ένα μεγάλο ευχαριστώ κι ένα φιλί, για τον καλό το λόγο που πάντα σου περισσεύει για μένα.
Composition Doll
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 4:39 μμ
Φρικάρισα στην είδηση!
Την Πέμπτη-Παρασκευή: Κωχ, Γερμανός, Γλέζου, Πουλικάκος, Δ.Ψαριανός ! Κι εγώ ως ζόμπι την είδα αυτήν την είδηση!
renata
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 5:20 μμ
Για το κείμενο δεν έχω να προσθέσω τίποτε περισσότερο,απλά ΥΠΕΡΟΧΟ!
Αναρωτιέμαι όμως…κι άν,αν λέω,πρέπει τελικά να πιάσουμε πάτο για να ξαναπάμε ψηλα?
Ζηλέυω την γενιά σας γιατί είχε πραγματικά ιδανικα…
Μπουρδουμπλούμ
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 7:22 μμ
Πέρασαν μέσα, έκατσαν πλαι-πλάι στον καναπέ, άνοιξε το βιβλίο και του έδειξε έναν άνθρωπο.
«Μα τι είναι αυτό το πλάσμα;»
«Εμείς… Ή μάλλον αυτό που ήμασταν κάποτε…»
«Και πως το λένε;»
«Άνθρωπο…»
«Και πως μπορούμε να ξαναγίνουμε σαν αυτόν;»
«Σηκώνοντας ψηλά το κεφάλι…»
VITA MI BAROUAK
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 9:52 μμ
@Renata, wow!!!
@Μπουρδουμπλούμ, το καλό με τον πάτο και το πιάσιμό του είναι ότι μετά, μόνο προς τα πάνω έχεις διέξοδο. Αλλά παίζει πάντα και να κολλήσεις εκεί…
@Vita, ναι. Έτσι.
Composition Doll
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 10:00 μμ
Καταλαβα…….
Το χρεος μου…….
Θα το βιωσω………
συμφωνω με ΚΡΟΤ.(ιδια γενια)
Kaveiros
Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007 στίς 10:15 μμ
Χαμογέλασα. Βούρκωσα. Χαρμολύπη. Αυτό μου βγήκε από το κείμενό σου. Τελικά, ήταν καλή η νιότη μας; Μήπως μας ταιριάζει το “πού είσαι νιότη που ΄δειχνες πως θα γινόμουν άλλος”; Και κάθε σου πρόταση, ένα τραγούδι. Από τότε.
diastimata
Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2007 στίς 12:07 πμ
@Κάβειρε, αν είστε ίδια γενιά με την Κροτ, προκόψατε!!!
@Diastimata, φυσικά και μας ταιριάζει…
Composition Doll
Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2007 στίς 12:33 πμ
Η μνήμη δαγκώνει χειρότερα από φίδι. Respect…
Χαρτοπόντικας
Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2007 στίς 8:33 πμ
Κυρία Ντόλλυ… ΜΕ ΞΕΡΕΤΕ ΚΑΙ ΜΟΥ ΤΑ ΛΕΤΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ;; Κι έχουν κατευθείαν αντίκτυπο στην ψυχή μου;;; Σε μένα μάλλον τα λέτε τετ α τετ κι ας είμαι της “επόμενης” γενιάς (λίγο νεότερη δηλ σιγά τ’αυγά)…
ΥΠΕΡΟΧΟ!
Υποκλίνομαι!!!
Σας στέλνω τα φιλιά μου γιατί πολύ με ταρακουνήσατε και με συγκινήσατε και το χρειάζομαι που και που
Την καλησπέρα μου
Ρόδι
Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2007 στίς 5:41 μμ
Είναι Σάββατο, είμαι στη δουλειά και κλαίω μπροστά στον υπολογιστή μου με το αφεντικό να με κοιτάει περίεργα. Ευχαριστώ πολύ πολύ! Τρέχω στον καθρέφτη να δώ αν υπάρχει το παιδί πίσω από τα δάκρυα!
mithradir
Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2007 στίς 3:43 μμ