Shine on, you crazy diamond!

Ουρανοδρόμος κλίμαξ

sua cuique deus fit dira cupido

Η σκοτεινή τοιχογραφία μου αποκαλύφθηκε
όπως κι εσύ
υπήρχες πάντα να με περιμένεις.

Ανεβαίνω τη σκάλα· με τριγυρίζουν
τα μαύρα τελώνια
που χρόνια έτρεφα στη σκέψη μου.

Κάτω βρυχάται το θηρίο -
το απύθμενο πείσμα του
γίνεται φόβος και μέτρο μου.

Κάθε λίγο αναστρέφω το βλέμμα μου
στον ελεύθερο άγγελο
διακρίνω τα χίλια του πρόσωπα.

Νοερά προεκτείνομαι
απ’ την εικόνα
αρχίζω κι εκεί κατευθύνομαι.

Σε ποιον ουρανό ανεβαίνω και πώς
από σκάλα
που ρίζωσε μέσα στο χώμα;

Πάνω ψηλά εσύ με κοιτάζεις
ατάραχη αρχαία πραγματικότητα,
πανίσχυρη νέα συνθήκη.

O «Καινός Διαιρέτης» του Γιάννη Ευθυμιάδη κυκλοφορεί εδώ και λίγον καιρό στα βιβλιοπωλεία. Ο Γιάννης και η Ελισάβετ του είναι φίλοι, από τους πιο αγαπημένους. Η τρυφερή, στοργική αλλά και, συνάμα, διακριτική ματιά τους μ’ αγκάλιασε από την πρώτη μέρα που τους γνώρισα.

Την ερχόμενη Δευτέρα ο Γιάννης παρουσιάζει στο κοινό τον Διαιρέτη του. Θα είμαι εκεί να μοιραστώ τη χαρά του και να δώσω τις ευχές μου για την πορεία του βιβλίου. Θα είμαι εκεί για να τον καμαρώσω.

Όπως έχουμε ήδη προαναγγείλει, το βλογ θα διακοπεύσει δι’ ολίγας ημέρας. Ξέρουμε πως θα σας λείψουμε θανατερά, αλλά ελπίζουμε να το αντέξετε. Σκοπεύουμε η πενθήμερη αποτοξίνωση να είναι πλήρης, χωρίς «τζούρες» στα κρυφά, έτσι το notebook θα παραμείνει στη βάση του και δεν θα ακολουθήσει στην εξόρμηση.

Ήδη κανονίστηκε η πρώτη συνάντηση της φράξιας της Ολομέλειας του Βουν(τ)ού και θα τους πιάσουμε στον ύπνο. Όταν γυρίσω ο Καναρούμπας θα είναι απολύτως εξημερωμένος και θα τρώει από το χέρι μου.

Δεν αποκαλύπτω άλλα γιατί κυκλοφορούν και κατάσκοποι, ο ένας με πνευμονία.

See you in five days, alligators!

Σημείωση: να μην ξεχάσω να βάλω το κόκκινο βρακί στη βαλίτσα.

Στο τρίτο, και τελευταίο, μέρος της ιστορίας του Θόδωρου Βενάρδου, του «ληστή με τις γλαδιόλες», ο Γιάννης Ράγκος μας μεταφέρει, στο «΄Εγκλημα και Τιμωρία», τις μαρτυρίες δύο συγκρατουμένων του, για τη ζωή και τη συμπεριφορά του Βενάρδου στις φυλακές. Ο ένας από αυτούς είναι ο βαρυποινίτης Βαγγέλης Ρωχάμης, που έγινε ευρύτερα γνωστός από τις επανειλημμένες και εντυπωσιακές αποδράσεις του (σήμερα έχει αποφυλακιστεί) και που έζησε αρκετά χρόνια με τον Θ. Βενάρδο στις φυλακές. Τη γνωριμία τους αυτή θα καταγράψει στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του «Ισοβίτης ή δραπέτης».

Αναπαυόταν καιρό στο κομοδίνο μου, περιμένοντας τη σειρά του. Προχθές, έχοντας τελειώσει το προηγούμενο βράδυ το βιβλίο που διάβαζα, το έριξα στην τσάντα μου ξεκινώντας για το γραφείο. Πάντα κουβαλάω βιβλίο μαζί μου, ακόμα κι όταν ξέρω πως δεν θα προλάβω να του ρίξω ούτε ματιά στη διάρκεια της μέρας. Just in case, που λένε…

Το άρχισα το μεσημέρι, στο σπίτι, και συγκεκριμένα στο κρεβάτι. Είπα να διαβάσω μερικές σελίδες πριν τη μεσημεριανή ανάπαυση. Αυτό ήταν το λάθος μου. Το βιβλίο με «άρπαξε» από τις πρώτες, κιόλας, σελίδες, με κάθισε στο κρεβάτι και ο μεσημεριανός μου ύπνος πήγε περίπατο. Το ίδιο και το απόγευμά μου. Με ελάχιστες διακοπές, μια για καφέ και δυο για τουαλέτα, συνέχιζα την ανάγνωση. Δεν τη σταμάτησα παρά στην τελευταία σελίδα, χαράματα της επόμενης μέρας. Μόλις είχα τελειώσει ένα εξαιρετικό βιβλίο.

Ο Παναγιώτης Κονιδάρης με αυτό το πρώτο του βιβλίο, διεκδικεί επάξια μια θέση ανάμεσα στους –πολλά υποσχόμενους- σύγχρονους έλληνες πεζογράφους. Το «Χειρόγραφο της Πράγας» είναι ένα χορταστικό μυθιστόρημα, με γερούς χαρακτήρες, απόλυτα ανθρώπινους και πειστικούς. Στήνει εξαιρετικά τον μυθιστορηματικό καμβά της ιστορίας του γύρω από την ιστορία ενός υπαρκτού χειρογράφου. Η αφήγησή του ρέει αβίαστα ανάμεσα στο παρόν και στο παρελθόν, σκιαγραφώντας τα ολοζώντανα και τα δυο.

Ας δούμε τι λέει ο ίδιος ο Παναγιώτης Κονιδάρης για την υπόθεση του βιβλίου του.

«Έχει να κάνει με το περίφημο χειρόγραφο Βόινιτς, το μοναδικό χειρόγραφο στον κόσμο που δεν έχει ακόμα αποκρυπτογραφηθεί. Το εν λόγω χειρόγραφο βρίσκεται σήμερα στην βιβλιοθήκη Μπέινεκε του πανεπιστημίου του Γέηλ. Μια πληθώρα ιστορικών προσώπων, από ιερείς και απατεώνες, μάγους και αλχημιστές, μέχρι επιστήμονες και αυτοκράτορες ήρθαν σε επαφή με αυτό σε βαθμό που τους έγινε εμμονή. Τα πρόσωπα αυτά παρελαύνουν από τις σελίδες του βιβλίου, λιγότερο ή περισσότερο γνωστά στο ελληνικό κοινό. Η καθαυτό δράση στον παροντικό χρόνο ξεκινάει με τη δολοφονία με τελετουργικό τρόπο του θείου του ήρωα, πράγμα που τον εμπλέκει σε έναν κυκεώνα μυστικών, στις διακλαδώσεις μιας ιδιότυπης παρτίδας σκάκι, με αντάλλαγμα την αλήθεια που κρύβει το μυστικό του χειρόγραφου. Ο βιβλιοδέτης Ορφέας Παλαιολόγος με τη βοήθεια της ιστορικού Σάρκα Μπίλεκ προσπαθεί να εξιχνιάσει το μυστήριο του φόνου του θείου του, που δεν είναι ο μόνος, καθώς ακολουθούν κι άλλοι παρόμοιοι. Τα πράγματα μπλέκονται ακόμα περισσότερο όταν στο κυνηγητό ανακατεύονται η μυστική οργάνωση των Καρμπονάρων και το Βατικανό. Την ίδια στιγμή ο Ορφέας πολεμάει τους δαίμονες του παρελθόντος του, που επιστρέφουν ξανά και ξανά στον ύπνο του και εν τέλει στον…ξύπνιο του! Το τέλος του βιβλίου έχει αλλεπάλληλες δραματικές κορυφώσεις και απρόσμενες ανατροπές, που ανασκάπτουν το σκηνικό συνολικά».

Ένα άλλο στοιχείο που με γοήτευσε στο βιβλίο, είναι οι περιγραφές της Πράγας. Έχοντας επισκεφτεί δυο-τρεις φορές την πόλη και γνωρίζοντάς τη καλά, την είδα να προβάλει ολοζώντανη μπροστά μου, έτσι μαγική και γητεύτρα όπως την ξέρω και τη θυμάμαι. Για παράδειγμα, η εξαιρετική περιγραφή του εβραϊκού νεκροταφείου, μου έδωσε την εντύπωση ότι το (ξανα)βλέπω μπροστά μου σαν σε φωτογραφία ή ταινία.

Ο Παναγιώτης αφιέρωσε χρόνο και κόπο στην έρευνα. Το αποτέλεσμα –πραγματικά- άξιζε τον κόπο. Το «Χειρόγραφο» είναι ένα βιβλίο που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα, αντίστοιχα και με παρεμφερή θέματα, βιβλία ξένων συγγραφέων. Αν ο Κονιδάρης ζούσε στη Νέα Υόρκη αντί για το Μεγανήσι Λευκάδος, ο κώδικας Ντα Βίντσι και ο Νταν Μπράουν θα έτρωγαν τη σκόνη του! Με το «Χειρόγραφο» ο συγγραφέας μας έβαλε τον πήχη πολύ ψηλά. Περιμένω με ανυπομονησία το επόμενο βιβλίο του και, μέχρι τότε, του σφίγγω το χέρι θερμά, σε ειλικρινή συγχαρητήρια!

Το «Vj Day Kiss» τραβήχτηκε από τον Alfred Eisenstaedt στην Times Square, στις 15 Αύγουστου του 1945 και απεικονίζει έναν αμερικανό ναύτη να φιλά, με πάθος, μια νοσοκόμα. Αντίθετα από το τι νομίζουμε, αυτά τα δύο προσωπα δεν γνωρίζονταν, ήταν τελείως ξένοι. Η φωτογραφία απεικονίζει το ανάλογο της διέγερσης και του πάθους που νοιώθεις όταν επιστρέφεις στο σπίτι μετά από μια μακριά περίοδο, όπως επίσης τη χαρά όταν τελειώνει ένας πόλεμος.

Η διάσημη φωτογραφία του Che Guevara, η τυπική εικόνα του Ηρωικού Αντάρτη, στην οποία απεικονίζεται με το μαύρο του μπερέ, ατενίζοντας κάποιο απόμακρο σημείο, λήφθηκε από το Alberto Korda στις 5 Μαρτίου του 1960. Ο Guevara ήταν 31 ετών και η φωτογραφία είναι από την κηδεία ενός από τα θύματα της έκρηξης του La Coubre, αλλά δεν δημοσιεύθηκε παρά επτά χρόνια αργότερα, μετά το θάνατο του Che. Το ίδρυμα τέχνης του Μέρυλαντ (Ηνωμένες Πολιτείες) την ονόμασε ως «τη διασημότερη φωτογραφία του κόσμου και ένα από τα σύμβολα του 20ου αιώνα». Ο Korda χρησιμοποίησε μια μηχανή Leica με φιλμ Kodak Plus X. Στο ίδιο film υπήρχαν φωτογραφίες του Jean-Paul Sartre και της Simon De Beauvoir οι οποίες, την εποχή εκείνη, ενδιέφεραν περισσότερο τις κουβανέζικες εφημερίδες από τον Che. Έτσι αυτές αγοράστηκαν και δημοσιεύτηκαν, ενώ η φωτογραφία του Che όχι. Ο Korda, όμως, τύπωσε μία για τον εαυτό του. Είναι ίσως η πιο αναπαραγμένη εικόνα στην ιστορία, που εμφανίζεται σε αφίσες, σε μπλούζες, σε έργα της τέχνης, και έναν μακρύ κατάλογο από διάφορα άλλα. Καθιερώθηκε ως σύμβολο της επανάστασης και της εξέγερσης, σε όλες τις ερμηνείες του και τέτοιο παραμένει.

Ο φωτογράφος Malcolm Browne κέρδισε το Παγκόσμιο Βραβείο Ειδησεογραφικής Φωτογραφίας το 1963 για τη φωτογραφία αυτή.

Ο Thich Quang Duc, γεννημένος το 1897, ήταν ένας βιετναμέζικος βουδιστής μοναχός (επίσης αποκαλούμενος Bonzo) που ταξίδεψε πολύ σε όλο τον κόσμο μέχρι το θάνατο του, σε έναν δρόμο της Saigon, στις 11 Ιουνίου του 1963.

Η πράξη διαμαρτυρίας του, που επαναλήφθηκε από άλλους μοναχούς, έγινε γνωστή, επειδή πιστοποιήθηκε από τον David Halberstam. Ενώ το σώμα του καιγότανε, ο μοναχός έμεινε ακίνητος εντελώς. Δεν φώναξε, δεν έκανε ούτε έναν θόρυβο.

Ο Thich Quang Duc διαμαρτυρόταν ενάντια στον τρόπο με τον οποίο ο κατακτητής πίεζε τη Βουδιστική θρησκεία στη χώρα του. Μετά από το θάνατό του, το σώμα του αποτεφρώθηκε σύμφωνα με τη βουδιστική παράδοση. Κατά τη διάρκεια της καύσης η καρδιά του έμεινε άθικτη, λόγος για τον οποίο θεωρήθηκε άγιος και η καρδιά του μεταφέρθηκε, με τη χορηγία της Bank of Reserve of Vietnam, ως λείψανο.

«Ο συνταγματάρχης δολοφόνησε τον φυλακισμένο. Εγώ δολοφόνησα το συνταγματάρχη με τη φωτογραφική μηχανή μου».

Ο Eddie Adams, στρατιωτικός φωτογράφος, συνέλαβε με τη μηχανή του αυτό το στιγμιότυπο, που παρουσιάζει την εν ψυχρώ δολοφονία, από αξιωματικό της αστυνομίας της Saigon, ενός αντάρτη των Vietcong, με δεμένα τα χέρια πίσω, την 1η Φεβρουαρίου του 1968.

Ο Adams, ο οποίος ήταν ανταποκριτής σε 13 πολέμους, πήρε γι’ αυτήν την φωτογραφία βραβείο Pulitzer.

Στις 8 του Ιουνίου του 1972, ένα αμερικανικό αεροπλάνο βομβάρδισε με napalm τον πληθυσμό του Trang Bang. Εκεί βρισκόταν η Kim Phuc με την οικογένειά της. Με τα ρούχα της να καίγονται, το κορίτσι, εννέα ετών, έτρεξε έξω με τον κόσμο. Κατόπιν, όταν καταστράφηκαν τα ρούχα της, ο φωτογράφος Nic Ut τράβηξε τη διάσημη φωτογραφία.

Αμέσως, ο Nic Ut την πήγε στο νοσοκομείο. Παρέμεινε εκεί για 14 μήνες, και πέρασε από 17 επεμβάσεις δέρματος. Οποιοσδήποτε βλέπει τη φωτογραφία μπορεί να δει το βάθος του βασάνου, την απόγνωση, τον ανθρώπινο πόνο του πολέμου, ειδικά για τα παιδιά.

Σήμερα η Pham Thi Kim Phuc, το κορίτσι της φωτογραφίας, είναι παντρεμένη, με 2 παιδιά και κατοικεί στον Καναδά. Προεδρεύει στο ίδρυμα «Kim Phuc», αφιερωμένο στη βοήθεια των νέων θυμάτων του πολέμου και είναι πρέσβειρα της ΟΥΝΕΣΚΟ

Η Sharbat Gula φωτογραφήθηκε όταν ήταν 12 ετών από το φωτογράφο Steve McCurry, τον Ιούνιο του 1984. Ήταν στο στρατόπεδο προσφύγων Nasir Bagh του Πακιστάν κατά τη διάρκεια του πολέμου ενάντια στη σοβιετική εισβολή. Η φωτογραφία της δημοσιεύθηκε στο εξώφυλλο του National Geographic τον Ιούνιο του 1985 και, λόγω του εκφραστικού προσώπου των πράσινων ματιών της, το εξώφυλλο έγινε ένα από τα διασημότερα του περιοδικού.

Εντούτοις, εκείνη τη στιγμή κανένας δεν ήξερε το όνομα του κοριτσιού. Ο ίδιος ο άνδρας ο οποιος τη φωτογράφισε, ο Steve McCurry έκανε έρευνα για την ανεύρεση του νεαρού ατόμου που διήρκεσε 17 χρόνια. Ο φωτογράφος έκανε πολυάριθμα ταξίδια στην περιοχή μέχρι που, τον Ιανουάριο του 2002, βρήκε το κορίτσι που ήταν πλέον μια γυναίκα 30 ετών.

Η Sharbat Gula ζούσε σε ένα μακρινό χωριό του Αφγανιστάν, είναι παραδοσιακή γυναίκα pastun, παντρεμένη και μητέρα τριών παιδιών. Είχε επιστρέψει στο Αφγανιστάν το 1992. Κανένας δεν της είχε δείξει τη φωτογραφία μέχρι τότε και δεν ήξερε ότι το πρόσωπό της είχε γίνει διάσημο. Η ταυτότητα της γυναίκας επιβεβαιώθηκε κατά 99,9% με τη βοήθεια μιας τεχνολογίας αναγνώ-ρισης προσώπου του FBI και της σύγκρισης της ίριδας των ματιών.

Η Omayra Sanchez ήταν ένα νέο θύμα του χιονισμένου ηφαιστείου Ruiz κατά τη διάρκεια της έκρηξης που κατέστρεψε την πόλη Gunsmith, στην Κολομβία το 1985.

Η Omayra ήταν 3 ημέρες στη λάσπη, το νερό και στα ερείπια του σπιτιού της. Ήταν 13 ετών και κατά τη διάρκεια που ήταν εγκλωβισμένη ήταν επάνω στα πτώματα των συγγενών της. Όταν το άτομο που δίνει τις πρώτες βοήθειες δοκίμασε να τη βοηθήσει, είδε ότι ήταν αδύνατο, δεδομένου ότι για να τη βγάλουν έπρεπε να ακρωτηριάσουν τα πόδια της, εντούτοις στερήθηκε τη χειρουργική επέμβαση και πέθανε. Η άλλη επιλογή ήταν να φέρουν μια μηχανική αντλία για να απορροφήσει την περισσότερη λάσπη στην οποία ήταν βυθισμένη. Η μόνη διαθέσιμη αντλία ήταν μακριά από την περιοχή. Η Omayra ήταν δυνατή μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής της, σύμφωνα με το άτομο που της έδωσε τις πρώτες βοήθειες και τους δημοσιο-γράφους που την περιέβαλαν. Κατά τη διάρκεια των τριών ημερών, σκεφτόταν μόνο την επιστροφή στο σχολείο και τις εξετάσεις της.

Ο φωτογράφος Frank Fournier, τράβηξε μια φωτογραφία της Omayra που έκανε αίσθηση στον κόσμο και δημιουργήθηκε αντίδραση για την αδιαφορία της κολομβιανής κυβέρνησης όσον αφορά στα θύματα. Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε μήνες μετά από το θάνατο του κοριτσιού.

Ο Άγνωστος Επαναστάτης. Αυτό ήταν το παρωνύμιο που αποδόθηκε σε έναν ανώνυμο άνδρα που έγινε διεθνώς διάσημος φωτογραφιζόμενος μπροστά σε μια σειρά από τάνκς κατά τη διάρκεια της καθιστικής επανά-στασης στην πλατεία Tiananmen το 1989 στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας.

Η φωτογραφία λήφθηκε από τον Jeff Widener, και εκείνη την ίδια νύχτα μπήκε στην πρώτη σελίδα εκατοντάδων εφημερίδων και περιοδικών παγκοσμίως.

Ο άνδρας έμεινε ακίνητος και όρθιος ενώ τα τανκς ήρθαν κοντά του, κρατάει δύο παρόμοιες τσάντες μια σε κάθε χέρι. Ενώ τα τανκς πλησίασαν σε παράταξη, έκανε χειρονομίες έτσι ώστε απομακρύνθηκαν. Σε απάντηση, το τανκ που ήταν επικεφαλής προσπάθησε να προχωρήσει, αλλά ο άνδρας το εμπόδιζε επανειλημμένα με τον τρόπο του, που δείχνει τεράστια αντοχή και αντίσταση.

Στη δύση, οι εικόνες του επαναστάτη παρουσιά-στηκαν/επιδείχθηκαν σαν ένα σύμβολο της κινεζικής δημοκρατικής μετακίνησης. Ένα νεαρό άτομο διακινδυνεύει τη ζωή του ενάντια σε ένα στρατιωτικό σμήνος. Μέσα στην Κίνα, η εικόνα χρησιμο-ποιήθηκε από την κυβέρνηση ως το σύμβολο της προσοχής των στρατιωτών του Δημοκρατικού Στρατού της Ελευθερίας για να προστατεύσει την κινεζική πόλη: παρά τις διαταγές να προχωρήσει, ο οδηγός του τανκ δεν το κάνει εάν αυτό προκαλέσει ζημία σε έναν πολίτη.

Το 1994, ο λαμπρός σουδανέζος φωτογράφος Kevin Carter κέρδισε το βραβείο Pulitzer, με μια φωτογραφία που τραβήχτηκε στην περιοχή Ayod (ένα μικρό χωριό του Σουδάν) και η οποία κυκλοφόρησε σε όλο τον κόσμο.

Στην εικόνα η σκελετωμένη μορφή ενός μικρού κοριτσιού, εξαντλημένου από την πείνα και στα πρόθυρα του θανάτου, σκύβει στη γη, ενώ πίσω του ένας μαύρος γύπας περιμένει υπομονετικά τη στιγμή που το παιδί θα πεθάνει.

Τέσσερις μήνες αργότερα, ο Kevin Carter αυτοκτόνησε. Ήταν μόλις 33 χρονών.

“The Falling Man“ είναι ο τίτλος μιας φωτογραφίας που τραβήχτηκε από τον Richard Drew κατά τη διάρκεια των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001 ενάντια στους Δίδυμους Πύργους του Κέντρου Παγκόσμιου Εμπορίου, στις 9:41:15 το πρωί.

Στην εικόνα μπορείτε να δείτε την πτώση ενός άνδρα από έναν από τους πύργους, ο οποίος επέλεξε το άλμα στο κενό αντί του θανάτου από τη θερμότητα και τον καπνό.

Η δημοσίευση της φωτογραφίας, αμέσως μετά από τις επιθέσεις, εξόργισε τμήμα της αμερικανικής κοινής γνώμης. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, τα περισσότερα από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας να αυτολογοκριθούν, προτιμώντας να δημοσιεύουν απλώς φωτογραφίες πράξεων ηρωισμού και θυσίας.

Πολλοί ήταν αυτοί που αποφάσισαν να αυτοκτονήσουν πηδώντας στο κενό την ημέρα εκείνη. Τα ΜΜΕ τους αποκάλεσαν “Jumpers”. O εικονιζόμενος αναγνωρίστηκε πέντε χρόνια αργότερα (αν και όχι επίσημα) ως ο 43χρονος Jonathan Briley, εργαζόμενος στο εστιατόριο και μπαρ «Windows of the World», που βρισκόταν στην κορυφή ενός από τους πύργους. Τον αναγνώρισαν, μετά από ανάλυση των 12 περίπου φωτογραφιών του, ο εργοδότης του και ο αδελφός του.

…όλα, κ. Μάνο, είν’ εδώ…

(όπως τα άφησες εσύ..)

Αντιθέτως με όσα πιστεύει ο περισσότερος κόσμος και υποστηρίζουν οι παλαιοντολόγοι ανά την υφήλιο, οι σμιλόδοντες διόλου δεν έχουν εξαφανιστεί. Μια, σχετικά, μεγάλη αποικία τους μάλιστα, βρίσκεται στη χώρα μας και συγκεκριμένα σε μια μυστική περιοχή, στους πρόποδες του Ολύμπου. Ζώντας απαρατήρητοι και ανενόχλητοι από τους ανθρώπους, οι σμιλόδοντες έχουν πολλαπλασιαστεί σε τέτοιο βαθμό, που η αποκάλυψη της ύπαρξής τους στο ευρύ κοινό δεν θα αργήσει.

Μια ειδική ομάδα ανθρώπων, αφοσιωμένων μελετητών του σμιλόδοντα, έχει αφιερώσει τη ζωή και το έργο της στην έρευνα του τρόπου διαβίωσής του στην Ελλάδα, στην προστασία του είδους και –κυρίως- στη διατήρηση του μυστικού της ύπαρξής του. Την απαρτίζουν οκτώ άτομα, προερχόμενα από διαφορετικές περιοχές της Ελλάδας, που ανήκουν σε μια μυστική οργάνωση (τύφλα να έχουν οι Illuminati, λέμε!!!) η οποία αυτοαποκαλείται «Ολομέλεια του Βουν(τ)ού».

Όπως είναι επόμενο, χρησιμοποιούν κωδικά ονόματα, μια και όλοι είναι επιφανείς και διάσημοι. Σας παραθέτουμε τη λίστα των ονομάτων:

*Τοπικός Άρχων και Τοπική Αρχόντισσα

*Έπαρχος Της Νήσου και Επαρχέσσα

*Σεβάσμιος Γαιοκτήμων και Ριγέ Θηλυκό

*Μάστερ και Θηλυκό Με Σακούλα

Οι ανωτέρω, άπαξ του έτους, επιδίδονται για μία ημέρα σε κυνήγι σμιλόδοντα. Η μέρα αυτή, άγνωστο γιατί, έχει επιλεγεί να είναι η παραμονή της εθνικής εορτής της 28^ης Οκτωβρίου. Με το κυνήγι του σμιλόδοντα ελέγχεται η αύξηση του πληθυσμού τους και διαφυλάσσεται το μυστικό της ύπαρξής του.

Τμήμα της Ολομέλειας του Βουν(τ)ού σε σύσκεψη

Φέτος είναι η τρίτη, κατά σειρά, Ολομέλεια του Βουν(τ)ού. Το κυνήγι του σμιλόδοντα δεν είναι απλή υπόθεση. Απαιτεί ένα τελετουργικό, σατανικό στη σύλληψη και δύσκολο στην εκτέλεσή του. Πριν το κυνήγι αυτό καθεαυτό, είναι απαραίτητο να γίνουν μια σειρά ενέργειες, με κυριότερη την προσέλκυση μιας παρθένου, η οποία και θα πρωταγωνιστήσει στα προκαταρκτικά του κυνηγιού. Η Ολομέλεια αυτό το αποκαλεί «τελετή μύησης», εμείς μπορούμε να το λέμε απλά «ανθρωποθυσία». Παρακαλούμε να σημειώσετε πως το βλογ κατέβαλε υπεράνθρωπες προσπάθειες για να φέρει στο φως όσα ανατριχιαστικά θα διαβάσετε, αλλά δεν φείδεται κόπων και θυσιών, προκειμένου να ενημερώνει το αναγνωστικό του κοινό. Ας δούμε τι περιλαμβάνει το τελετουργικό.

Η επιλογή της παρθένου δεν είναι εύκολη υπόθεση. Πρέπει να είναι νεοτάτη, ωραιοτάτη, εξυπνοτάτη και καλλίπυγος (δηλαδή να έχει ωραίο κώλο). Επίσης πρέπει να κατάγεται από την πρωτεύουσα και τη συγκεκριμένη ημέρα να είναι καλεσμένη σε γάμο στα Γιάννενα. Κι εδώ ακριβώς είναι που μπαίνει σε εφαρμογή η πανουργία της Ολομέλειας των 8: με δόλιους τρόπους, αισχρά ψεύδη και υποσχετικά καλοπιάσματα, πείθουν την αθώα παιδίσκη ν’ αφήσει το γάμο και να πάει για πουρνάρια. Όταν την πείσουν και πέσει στα χέρια τους, αρχίζει ο Γολγοθάς της.

Κατ’ αρχήν τη ντύνουν στα άσπρα, αλλά από μέσα της φοράνε κόκκινο βρακί. Στη συνέχεια της ζητούν να γράψει μιαν εισήγηση 100 σελίδων (πάνω-κάτω) την οποία, αφού τη διαβάσει στην Ολομέλεια μεγαλοφώνως και με σωστή άρθρωση, υποχρεούται να τη φάει. Πριν ακόμη τη χωνέψει, τη βάζουν να παρελαύνει με τις ώρες (είπαμε, είναι παραμονή εθνικής επετείου…) σε ανηφόρα με κλίση >15%. Εν συνεχεία της δίνουν να λύσει το γρίφο του Shift + W (στα πισιά) και, αν τα καταφέρει, προχωρά στην επόμενη δοκιμασία που περιλαμβάνει ασκήσεις σε πετούγιες και φουρνάκια (αυτά δεν είναι συνθηματικά, οι πετούγιες είναι πετούγιες και τα φουρνάκια φουρνάκια). Αν η παρθένα αποδειχτεί υπέρ το δέον ανθεκτική, την τσιμεντώνουν για λίγες ώρες. Αν αντέξει και αυτό το μαρτύριο τη δίνουν στον Καναρούμπα. Παρ’ όλες τις έρευνες δεν στάθηκε δυνατόν να μάθουμε τι ακριβώς είναι ο Καναρούμπας, είμαστε σίγουροι όμως πως πρόκειται για κάτι πολύ κακό. Τα μέλη ψηφίζουν, με απόλυτα δημοκρατικές και διαφανείς διαδικασίες, για το αν η παρθένα θα παραδοθεί στον Καναρούμπα δεμένη ή λυτή. Αν επιβιώσει και του Καναρούμπα, τότε γίνεται δεκτή με δόξα και τιμή στην Ολομέλεια και την αφήνουν να κυνηγήσει τον ωραιότερο σμιλόδοντα.

Τρόπαιο από το περσινό κυνήγι σμιλόδοντα

Η ημέρα τελειώνει με ένα μεγάλο τσιμπούσι κάτω απ’ τ’ άστρα, μπροστά στη σκουφάλα μιας γέρικης βελανιδιάς, που μπροστά του ωχριούν αυτά των ανυπότακτων Γαλατών.

Composition Doll

Για το Shine on, you crazy diamond!

Υ.Γ. 1. Για όποιον δεν κατάλαβε, 27 του μήνα θα κυνηγάω σμιλόδοντες στους πρόποδες του Ολύμπου…

2. Προς τα μέλη της Ολομέλειας του Βουν(τ)ού: αν δεν υποσχεθείτε πως θα μου αφήσετε τον πιο θρεμμένο σμιλόδοντα, θα βάλω τα links σας…