Shine on, you crazy diamond!

Η Zxyb, από τον πλανήτη Ζ-21306, επέστρεψε από το σχολείο εκνευρισμένη. Ο νέος καθηγητής Πλανητικής Ιστορίας δεν της είχε αρέσει καθόλου. Πρώτο μάθημα μαζί του και τους φόρτωσε με ένα σωρό εργασίες. Στην Zxyb είχε αναθέσει να σκεφτεί* για τη Γήινη Νύχτα. Άκου για τη γήινη! Ο συγκεκριμένος πλανήτης δεν υπήρχε καν, εδώ και εκατομμύρια χρόνια. Τα ηλίθια όντα που τον κατοικούσαν είχαν καταφέρει να τον σβήσουν από τον αστρικό χάρτη. Η Zxyb πέταξε, μουτρωμένη, τη σάκα της σε μια άκρη και κάθισε στο τραπέζι για το γεύμα.

Το κατσούφιασμα της Zxyb διέλυσε το χαμόγελο της μαμάς της. Της υποσχέθηκε πως θα της έλεγε ό,τι ήξερε για τις νύχτες των γήινων, έτσι ώστε η εργασία της να είναι η καλύτερη στην τάξη. Η μαμά της Zxyb άρχισε να μιλά, ενώ η ίδια κρατούσε σημειώσεις με το γνωστό τρόπο.

«Όταν ήμουν στην ηλικία σου περίπου, μου είχαν αναθέσει την ίδια εργασία. Βλέπεις, οι καθηγητές Πλανητικής Ιστορίας δεν είναι ιδιαίτερα ευφάνταστοι. Από την άλλη, η Γη ήταν ένας υπέροχος πλανήτης, ίσως ο πιο όμορφος σε όλα τα σύμπαντα. Ήταν γεμάτος χρώματα, ήχους, μυρωδιές και πλάσματα. Η μεγαλύτερη ποικιλία πλασμάτων που μπορείς να διανοηθείς, πλάσματα κάθε είδους και μορφής. Το κυρίαρχο πλάσμα ήταν ο Άνθρωπος, αλλά υπήρχαν και άλλα που ανήκαν σε άλλα είδη: Ζώα, Έντομα, Πουλιά, Ψάρια, Φυτά. Ορισμένα από αυτά ζούσαν πάνω στη Γη, άλλα στον αέρα της, κάποια στα έγκατά της και μερικά στο νερό της που το έλεγαν θάλασσα. Ο Άνθρωπος ήταν το μόνο πλάσμα που πήγαινε παντού. Ταξίδευε στον αέρα σαν πουλί, κολυμπούσε σαν ψάρι, δούλευε κάτω από τη γη με ευκολία. Είχε κατακτήσει τη Γη, μα δεν τη σεβόταν κι έτσι την κατέστρεψε.

Για την εργασία μου, λοιπόν, χρειάστηκα κι εγώ βοήθεια. Τότε η γιαγιά σου με πήγε στο Μουσείο της Νύχτας, που δεν υπάρχει πια, καταστράφηκε στον τελευταίο πόλεμο με τους κατοίκους του Ω-11607. Ήταν ένας τεράστιος χώρος, με αμέτρητες οθόνες, πάνω στις οποίες μπορούσε κανείς να παρακολουθήσει τις νύχτες σε όλους τους πλανήτες. Οι οθόνες που έδειχναν τις νύχτες της Γης, συγκέντρωναν πάντα τους περισσότερους επισκέπτες.

Τις νύχτες η Γη ήταν πιο όμορφη, πιο ήσυχη, πιο γοητευτική. Τα περισσότερα πλάσματά της ησύχαζαν από τον κάματο της μέρας. Οι Άνθρωποι ήταν μαζεμένοι, οι περισσότεροι, στα σπίτια τους και τα υπόλοιπα πλάσματα στις φωλιές τους. Θυμάμαι πολλές όμορφες εικόνες: ένα ζευγάρι ανθρώπων να κοιμάται αγκαλιασμένο και να ονειρεύεται τα ίδια όνειρα, ένα καλάθι με μια γάτα και τα γατάκια της, ένα σκύλο στα πόδια του κοιμισμένου του αφεντικού, μια οικογένεια λιονταριών στη σπηλιά τους, έναν αετό στη φωλιά του να σκεπάζει με τις φτερούγες του τα αετόπουλά του.

Υπήρχαν, όμως, αρκετοί που δεν κοιμόνταν: ένα ανθρώπινο ζευγάρι που ζούσε χώρια και που έστελνε το παράπονό του στ’ αστέρια του νυχτερινού ουρανού, πλάσματα όλων των ειδών που πονούσαν (πάντα, τη γήινη νύχτα, οι πόνοι είναι μεγαλύτεροι), άνθρωποι που μίκραιναν τον καημό τους ή μεγάλωναν τη χαρά τους με μουσική και αλκοόλ, άνθρωποι που έγραφαν σε χαρτί ή σε υπολογιστές κάτω από το φως μιας λάμπας, άνθρωποι που δούλευαν για τον επιούσιο και άνθρωποι που ξόδευαν αυτά που είχαν κερδίσει.

Γεμάτες όνειρα, έρωτα, πόνο, γέλιο, δάκρυ ήταν οι νύχτες των ανθρώπων. Αλλά και αίμα. Ήταν πολλές οι νύχτες σε ανθρώπινους τόπους που ο θάνατος έβγαινε σεργιάνι. Οι φλόγες από τα όπλα έκαναν τη νύχτα να μοιάζει με μέρα και το αίμα κυλούσε στις πόλεις των ανθρώπων. Οι άνθρωποι πολεμούσαν και παρέσυραν στο χαμό, εκτός από το είδος τους, και όλα τα άλλα είδη των γήινων πλασμάτων. Έτσι, νύχτα με τη νύχτα και μέρα με τη μέρα πολεμούσαν οι Άνθρωποι. Κι όταν δεν πολεμούσαν μεταξύ τους, τα έβαζαν με τη Φύση, προσπαθώντας να την υποτάξουν, να τη δαμάσουν, να τη διαφεντέψουν και να την εκμεταλλευτούν. Κατέληξαν, απλώς, να την τραυματίσουν θανάσιμα. Μα η Φύση αποδείχτηκε πιο δυνατή. Με την καταστροφή της εξαφανίστηκαν και όλα τα είδη των γήινων πλασμάτων και, τέλος, εξαφανίστηκε και η ίδια η Γη, αυτός ο υπέροχος γαλαζοπράσινος πλανήτης.

Εμείς, όμως, εδώ στον Ζ-21306, διδαχτήκαμε από αυτή την καταστροφή της Γης και δεν ξαναείχαμε πόλεμο με τον Ω-11607. Και θα ξαναφτιάξουμε και το Μουσείο της Νύχτας.

Μόνο που, αυτή τη φορά, δεν θα έχει οθόνες με νύχτες γήινες».

*Στον Ζ-21306 οι μαθητές δεν γράφουν. Αρκεί να σκεφτούν την εργασία τους και εκείνη μεταφέρεται, μέσω νοητικών κυμάτων, σε ένα είδος οθόνης, όπου και οπτικοποιείται.