Μ’ αγαπάς;
H Marsela έφτασε στην Κέρκυρα μια νύχτα του Απρίλη, Μεγάλη Παρασκευή. Η μηχανοκίνητη βάρκα του Nderim την έβγαλε, μαζί με άλλες επτά κοπέλες, στην παραλία Αρίλας. Ένα χωριό μια σταλιά, σε τίποτα δεν συγκρινόταν με το δικό της το Sarandë. Άγιους Σαράντα θα άκουγε να το λένε από εδώ και πέρα. Ο Nderim τις παρέδωσε σε έναν έλληνα με φορτηγάκι. Τις στοίβαξε όλες μέσα, έκλεισε την πόρτα και ξεκίνησαν μέσα στη βροχή.
Επτά χρόνια τώρα βρεχόταν η Marsela στην Κέρκυρα. Επτά χρόνια και δοκίμασε όλες τις δουλειές. Και σε μποστάνια δούλεψε, εργάτρια γης, και σε μπαρ και καφετέριες, και καθαρίστρια σε σπίτια, και εποχιακή καμαριέρα σε ξενοδοχεία. Όταν βαρέθηκε να της βάζουν χέρι τσάμπα, αφεντικά και πελάτες, το έκανε επάγγελμα.
Ήταν πολύ όμορφη η Marsela και γρήγορα βρέθηκε αυτός που την έβγαλε απ’ το μπουρδέλο. Ο Γιώργος, 40ρης, όμορφος, μορφωμένος, διευθυντής σε δημόσια υπηρεσία του νησιού. Την αγαπούσε, έτσι της έλεγε. Της νοίκιασε ένα όμορφο διαμέρισμα σε μια καινούρια οικοδομή, λίγο έξω από τη χώρα, της πρόσφερε τα πάντα, την είχε εξασφαλισμένη. Όλα της τα έδινε, εκτός από τις νύχτες του. Αυτές ανήκαν στη γυναίκα του. Περνούσε σχεδόν κάθε απόγευμα μαζί της, μόνο που εκεί, γύρω στις 11 το βράδυ, έφευγε για το σπίτι του. Και έμενε η Marsela με τον εαυτό της. Και νοσταλγούσε το Sarandë.
Ένοιωθε ευγνωμοσύνη για το Γιώργο, την είχε τραβήξει στην ηρεμία και στην ασφάλεια. Αλλά κι εκείνη του έδειχνε πως τον πονούσε. Τον άκουγε να παραπονιέται με τις ώρες για τη ζωή του, τη γυναίκα του, τα παιδιά του, τους υπαλλήλους του, τους συγγενείς του. Του χάιδευε τα μαλλιά και τον παρηγορούσε. Μόνο όταν εκείνος την κοίταζε στα μάτια και τη ρωτούσε: «Μ’ αγαπάς; Εσύ, τουλάχιστον, μ’ αγαπάς;», ένοιωθε έναν κόμπο η Marsela στο λαιμό. Και ντρεπόταν που δεν μπορούσε να του πει ένα ειλικρινές «Ναι». Του τραβούσε το κεφάλι ανάμεσα στα στήθη της, για να μη βλέπει τα μάτια της, και «ναι, Γκιώργκος» του απαντούσε.
Κι όταν εκείνος έκλεινε πίσω του την πόρτα του διαμερίσματός της για να πάει σπίτι του, τότε η Marsela άφηνε τον εαυτό της ελεύθερο, τότε του τα έλεγε όλα.
«Σου είμαι ευγνώμων, με ντύνεις, με ταΐζεις, μου πληρώνεις το νοίκι. Χάρη σ’ εσένα ζω ανθρώπινη ζωή. Με προφυλάσσεις, μου παρέχεις τα πάντα, πιο πολλά κι από αυτά που πραγματικά χρειάζομαι, έτσι δεν έχω επιθυμία για τίποτα. Ξέρω πως λες πως μ’ αγαπάς, μα όταν πραγματικά σε χρειάζομαι δεν σ’ έχω. Δεν ξέρεις τίποτα για τους φόβους μου, για τα όνειρά μου, για τις ελπίδες μου. Δεν ξέρεις τι ήμουν, δεν ξέρεις τι ήθελα να γίνω, ξέρεις μονάχα τι είμαι: η κούκλα σου να παίζεις. Δεν σου θυμώνω, καταλαβαίνω πως έτσι έχουν τα πράγματα, αντιλαμβάνομαι πως είμαι τυχερή, ξέρω πως η Leonora κάνει πεζοδρόμιο στην Αθήνα και η Teuta στη Θεσσαλονίκη, έμαθα πως η Rozafa πέρασε δυο μήνες σε νοσοκομείο, δαρμένη από τον Sokol και τα ρεμάλια του και πως η Lule πήρε χάπια γιατί δεν άντεχε άλλο. Και με κάθε μαντάτο από αυτά, ευχαριστούσα το θεό που σε έφερε στο δρόμο μου. Θα κάνω τα πάντα για σένα, θα σου συμπαραστέκομαι σε όλα, θα είμαι η τέλεια ερωμένη και η πιο πιστή φίλη, θα προσεύχομαι για σένα κάθε μέρα. Μου είναι εύκολα όλα αυτά, στα οφείλω εξάλλου.
Μόνο που δεν θέλω να με ρωτάς αν σ’ αγαπώ. Η αγάπη, που ονειρευόμουν κορίτσι, δεν θα μου πλήρωνε το νοίκι».
(Σου διάβασα το Rent των Pet Shop Boys, που ζήτησε ο Ethan And The City)
δεν το φανταζόμουν καν……
εμπνευσμένο, όμορφο, ρεαλιστικό σαν τα παραμύθια που όμως ανταποκρίνονται στην σημερινή πραγματικότητα.
Σε ευχαριστώ
ethanandthecity
20 Σεπ 07 at 12:11 π.μ.
Απλά τέλειο!
tassoula
20 Σεπ 07 at 12:12 π.μ.
Δεν αντέχω να μη σχολιάσω ! Από τις πρώτες γραμμές κατάλαβα ότι πρόκειται για άλλη μια ανάγνωση τραγουδιού αλλά κρατήθηκα να μη διαβάσω τον τίτλο μέχρι το τέλος …
Ε, ποτέ !!!! Οργιάζουσα φαντασία ! Ο Neil Tennant το ξέρει αυτό ?? Φοβερή ιστορία, μιλάει κατευθείαν στην καρδιά . Μπράβο beautiful Doll !
aura voluptas
20 Σεπ 07 at 2:21 π.μ.
hallo, hallo! πολυ καλο, πολυ καλο! πως εισαι φιλεναδα? ακουγεσαι γερη κι ωραια! εγω κανω τις κλασικες μου βολτιτσες. χαιρετισμοι, balabala bambaluna
balabala bambaluna.blogspot.com
20 Σεπ 07 at 2:41 π.μ.
μωρό είναι όμορφη ιστορία κι ότι ακριβώς εγώ δεν κατάλαβα ποτέ μου
Αν την αγαπάει και της προσφέρει όλα αυτά -τα λίγα ίσως γι αυτόν τα πάρα πολλά για κείνη- γιατί προτιμά τη διπλή ζωή και την ανειλικρείνια;
“ζωή που δεν μοιράζεται είναι ζωή κλεμμένη”
Και η τραγική ειρωνία..εδώ η ζωή μοιράζεται μέχρι τις 11
Δεν μπόρεσα ποτέ μου να “καταλάβω” αυτές τις ιστορίες και το ξέρεις,αυτή τουλάχιστον την καταλαβαίνω μόνο απ τη μια πλευρά
φιλιά πολλά φιλιά
(είσαι καλά;)
alkyoni
20 Σεπ 07 at 8:20 π.μ.
τους 40ρηδες,όμορφους,μορφωμένους διευθυντές που ξενονοικιάζουν, να τους φοβάστε…
κι αυτοί δεν αγαπάνε, όχι μόνον οι Marseles
(dolly, καλό ραδιόφωνο έχεις )
Κ.Κ.Μ.
20 Σεπ 07 at 8:39 π.μ.
όλα τα λεφτά οι δυο τελευταίες γραμμές!
Thank you!
Πως να μην σε αγαπάμε μετά με τόσο ωραία κείμενα που μας χαρίζεις?
philos
20 Σεπ 07 at 10:41 π.μ.
Μελαγχόλησα.
stixakias
20 Σεπ 07 at 11:12 π.μ.
αγκαθι τα λογια σου ωρες ωρες…
-εχω φτασει πολλες φορες σε σημειο να σου ζητησω και γω να μου διαβασεις ενα τραγουδι… δισταζω ξες…-
Βασιλική
20 Σεπ 07 at 11:20 π.μ.
Καλημέρα!
Ξέρεις ότι είμαι Αλβανός.
Μια χάρη θέλω, μόνο.
Δώσε μου την άδεια να το μεταφράσω και να το βάλω στο blog μου.
Σε παρακαλώ!
N.Ago
20 Σεπ 07 at 12:20 μ.μ
Πολύ! (αυτό απαντάει στον τίτλο του ποστ)
stixakias
20 Σεπ 07 at 12:33 μ.μ
@Ντόλυ: Ήξερα πολύ παλιά κάποια (Ιωάννα την λέγανε) που άκουγε φωνές… Την έκαψαν την καημένη.
Εσένα που ακούς να σου λένε ιστορίες τα τραγούδια, που δεν τις λένε σε μας, τι να σε κάνουμε, μου λες;
—————————–
@ Ν.Αgo: ετοίμασε την μετάφραση. Κατά 99,999% την έχεις την άδεια.
Allu Fun Marx
20 Σεπ 07 at 12:55 μ.μ
@ Allu-Fun-Marx
“Εσένα που ακούς να σου λένε ιστορίες τα τραγούδια, που δεν τις λένε σε μας, τι να σε κάνουμε, μου λες;”
Να την … ακούμε (εδώ το “ακούω” έχει και την έννοια του “διαβάζω”) καλέ μου φίλε … Να την ¨ακούμε¨λοιπόν και να “μελαγχολούμε” , όπως κάνει (νοιώθει) και ο φίλος Στιχάκιας . Κάποτε η Μελαγχολία… ειναι δημιουργική …. Σε κάνει καλύτερο ανθρωπο .
——————–
Συγνώμη κυρία Doll , που απάντησα για λογαριασμό σας , αλλά μου βγήκε τόσο αυθόρμητα ….
Είναι τόσο … γεμάτη η ψυχή μου από αυτά τα υπέροχα πλάσματα , που ….μου βγήκε αυθόρμητα .
Και … σ’ευχαριστώ , κι εσένα και όλους , που φροντίζετε να … μην ξεραίνονται τα μάτια μου , μέσα σ’αυτήν την υπάρχουσα σύγχρονη συναισθηματική έρημο .
silia
20 Σεπ 07 at 2:31 μ.μ
και Αντζέλικα την λένε.
και ελληνικά ονόματα - πολλά έχει.
e.e.
20 Σεπ 07 at 2:31 μ.μ
Τουλάχιστο δε θεωρεί την ευγνωμοσύνη που νιώθει αγάπη…
QueenElisabeth
20 Σεπ 07 at 2:51 μ.μ
@Ethan And The City, χαίρομαι πολύ που σου άρεσε
@Τασούλα, ευχαριστώ πολύ.
@Aura, o Neil μάλλον αλλιώς το φαντάστηκε!
@Balabala, γειά σου, όμορφη! Να χαίρεσαι τις βόλτες σου!
@Alkyoni, πολλές φορές δεν καταλαβαίνουμε τη ζωή, αυτή όμως υπάρχει και συνεχίζεται με όλους τους τρόπους…
@ΚΚΜ, δεν αγαπάνε, λέτε, ε;
@Φίλε, εγώ ευχαριστώ ΕΣΑΣ!
@Στιχάκια, ελπίζω γλυκά…
@Βασιλική, ΑΠΑΙΤΩ να μου ζητήσεις!
@Ν.Ago, ειλικρινά σε σκεφτόμουν όταν το έγραφα, είχα αγωνία πώς θα σου φανεί. Χαρά μου να το μεταφράσεις, θα είναι τιμή μου.
@Στιχάκια,
@A.F.M., να με κάνετε ό,τι έκαναν ΜΕΤΑ στην Ιωάννα: άγαλμα και να με προσκυνάτε!
@Silia, πάντοτε η παρουσία σας εδώ με γεμίζει χαρά και τα λόγια σας με κάνουν να συγκινούμαι ιδιαίτερα. Σας ευχαριστώ πολύ-πολύ!
@ε.ε., και από όλες τις χώρες είναι. Και σ’ όλους τους τόπους ξένη ζει.
@Μεγαλειοτάτη, είναι έξυπνη και, κυρίως, ειλικρινής με τον εαυτό της.
Composition Doll
20 Σεπ 07 at 3:37 μ.μ
Δάκρυσα… με την τελευταία φράση
giorgia_is_coming_to_town
20 Σεπ 07 at 3:50 μ.μ
Πάντα ξεχώριζα αυτό το τράγούδι μεταξύ άλλων, σας ευχαριστώ που με βοηθήσατε να το “ακούσω αλλιώς”!!! Αναμένω κι άλλα με πολλή αγωνία!!
Καλησπερούδια σας
Ρόδι
20 Σεπ 07 at 4:26 μ.μ
Εγώ λοιπόν προσκυνώ το ταλέντο σου, χωρίς να χρειαστεί να σε κάνουν άγαλμα πρώτα! Άλλη μια “ανάγνωση” που σκίζειιιιι!
renata
20 Σεπ 07 at 4:53 μ.μ
Το ανέβασα ήδη στη “Κλειδαρότρυπα” και σ’ευχαριστώ θερμά!
N.Ago
20 Σεπ 07 at 5:26 μ.μ
ψυχραιμια …
Ποσο κοστιζει η αγαπη?
ενα νοικι και ενα φουστανι?
Νομιζω ειναι fair play
Ο Γιωργος, αν θελει και αγαπη,
ε,τοτε θα πρεπει
να δωσει κατι παραπανω.
Και να του το πει και
μπροστα του.
dee
20 Σεπ 07 at 7:40 μ.μ
καλησπερα c.d.
Σε διαβαζω γενικως αλλα δεν εχει
τυχει να γραψω.
Σημερα μου βγηκε.
Το δωσε και το παρε δεν εχουν την ιδια αξια και για τους δυο και αν το δω απο τη σκοπια του διευθυντη, μαλλον δινει λιγα για οσα παιρνει .
Σχετικο ειναι.
Ωραια γραφη!
dee
20 Σεπ 07 at 7:49 μ.μ
Δε θα μπορουσε αλλιως να ειναι….
Δε μπορει κανεις να τα εχει ολα….
Και για οτι εχει κανεις,
παντα ,μα παντα,
πληρωνει ενα τιμημα….
Δε γινεται αλλιως….
Νομοτελεια….
Kaveiros
20 Σεπ 07 at 8:36 μ.μ
Περιπλανιέμαι εδώ και 15 - 20 λεπτά στα blogs. Αισθάνομαι κουρασμένος. Αυτό είναι ότι καλύτερο διάβασα. Συνεχίζω. . .
aeipote
20 Σεπ 07 at 9:31 μ.μ
@Giorgia, κι εκείνη…
@Ρόδι, όσο έχουμε τραγουδάκια δεν θα μας λείψουν οι ιστορίες!
@Renata, εντάξει, λέμε και καμιά μ@λ@κί@ να περνάει η ώρα, μην το κάνετε θέμα!
@N.Ago, εγώ ευχαριστώ!!!
@Dee, καλώς ορίσατε! Ξέρετε, το θέμα με την αγάπη είναι πως δεν μπορεί να περιλαμβάνει κανενός είδους συναλλαγή.
@Κάβειρε, συμφωνώ. Μα στην αγάπη το τίμημα δεν πρέπει να είναι υλικό.
@Αείποτε, ευχαριστώ πολύ. Καλό βράδυ να έχουμε.
Composition Doll
20 Σεπ 07 at 10:58 μ.μ
Στον Αρίλλα από τους Αγ. Σαράντα???? Πως και δεν την έβγαλε στο Λέτσε?
spiretos72
21 Σεπ 07 at 5:32 μ.μ