Η Αλεξάνδρα απ΄την ανάποδη
Το ήξερε από καιρό, το έβλεπε να έρχεται. Έβλεπε κι εκείνη να απομακρύνεται, λίγο περισσότερο κάθε μέρα. Πάντα μιλώντας του γλυκά, πάντα καθησυχάζοντάς τον, πάντα ηρεμώντας τον. Μα έφευγε, το ένοιωθε. Και το έτρεμε.
Ξεγελιόταν όταν την είχε ξαπλωμένη σ΄εκείνα τα σεντόνια, τα μικρά για το μεγάλο κρεβάτι, τότε που οι ανάσες τους γίνονταν μια, και που πέθαιναν ο ένας μέσα στον άλλο, για να ξαναγεννηθούν αμέσως μετά. Θυμήθηκε εκείνη τη φορά που κόντεψε στ΄ αλήθεια να πεθάνει, τότε, τη μοναδική φορά που την έσπρωξε από πάνω του.
Γι αυτό φεύγει τώρα; Για εκείνο το σπρώξιμο, τη στιγμή του πάθους; Για ό,τι ακολούθησε, δυο μέρες αργότερα; Για τα σημάδια που άφησε πίσω του; Για το φόβο πως τίποτα δεν θα είναι σίγουρο μαζί του;
Κοροϊδεύει τον εαυτό του πως είναι κάτι από αυτά ή και όλα μαζί. Κατά βάθος ξέρει πως δεν είναι. Κι όταν η γνώση τον πλημμυρίζει, του αρέσει να σκέφτεται πως τίποτα δεν ήταν αληθινό, πως όλα ήταν μια ονειροφαντασία, μια ιστορία από αυτές που ψιθυρίζει, πριν κοιμηθεί, στο μαξιλάρι του. Στο μαξιλάρι του που έχει τ΄ όνομά της.
Έπρεπε, όμως, να είναι ειλικρινής με τον εαυτό του, τέτοια τεχνάσματα δεν ήταν άξιά του. Όλα είχαν συμβεί, έτσι όπως τα θυμόταν. Μετάνιωνε γι αυτό; Θα μετανιώσει ποτέ;
Ξέρει πως δεν θα μετανιώσει. Θα θυμάται για πάντα το φως στα μάτια της, τη μουσική στη φωνή της, το γέλιο του στο άκουσμά της, την τρυφεράδα που τον πλημμύριζε, την αγάπη που της έχει. Κι ας την είδε να στήνει δυο πολυθρόνες, απέναντι από τη σκηνή, μία γι αυτή και μια για τον Κύρη της. Ευχαρίστως θα καθόταν σ΄ ένα σκαμνάκι στα πόδια της, ευχαρίστως θα καθόταν και στο χώμα ακόμα, να δει κι αυτός την παράσταση της ζωής της. Δεν του το χαλάλισε.
“Σαν έτοιμος από καιρό” πρέπει δεχτεί την αναχώρησή της. Θα σταθεί στην άκρη του δρόμου να βλέπει την πλάτη της να ξεμακραίνει, τα λόγια που του έλεγε να γίνονται σπόροι που τους παρασέρνει ο άνεμος, τις στιγμές που έζησαν να διαλύονται σαν το χνούδι του “κλέφτη” στο καλοκαιρινό αεράκι.
Και τίποτα δικό της δεν έχει, χαρισμένο από εκείνη, μόνο ένα αστείο ποιηματάκι. Τα ποιήματά της τα όμορφα, τα σοβαρά, για άλλους ήταν γραμμένα. Κι αυτό είναι που τον πονάει περισσότερο: πως δεν την ενέπνευσε. Πώς ν΄ αγαπήσεις κάποιον που σου σκοτώνει την έμπνευση;
Και της χάριζε ένα σωρό άχρηστα και περίεργα πράγματα που την έφερναν σε δύσκολη θέση: κινέζικα παιχνίδια και γυάλινες πένες. Κι αυτό το μικρό το τελευταίο, που δεν πρόλαβε να της το δώσει. Έφυγε χωρίς να τον συναντήσει. Πώς λες σε κάποιον “δε σε θέλω πια”, χωρίς να τον κοιτάς στα μάτια; Είναι ό,τι χειρότερο μπορείς να κάνεις. Αν δεν διαβάσει την απόρριψη μέσα τους, θα ελπίζει για πάντα. Δεμένο τον κρατάς, αιχμάλωτο.
Και ξέρει πως είναι ήδη ξεχασμένος.
(Σου διάβασα, λίγο ελεύθερα και πολύ υποκειμενικά, το Alexandra Leaving του Leonard Cohen)
ελεύθερα
και
υποκειμενικά
στο λεξικό σου
σημαίνουν
μαγικά?
ioeu
13 Σεπ 07 at 12:29 π.μ.
να μας στέλνατε και το τραγουδάκι που δεν το ξέραμε και μας άρεσε?
η τελευταία παράγραφος είναι θανατηφόρα…
Кроткая
13 Σεπ 07 at 12:53 π.μ.
And you who were bewildered by a meaning;
Whose code was broken, crucifix uncrossed
Say goodbye to alexandra leaving.
Then say goodbye to alexandra lost.
She wears an Egyptian ring
That sparkles before she speaks.
She’s a hypnotist collector,
and me a walking antique.
Αλλόκοτα μιξαρίσματα γεννάει το μυαλό μου όταν σκέφτομαι το στιγμιαίο πέρασμα κάθε Αλεξάνδρας μέσα από την τροχιά μου.
nik-athenian
13 Σεπ 07 at 1:00 π.μ.
@Ioeu, στο δικό σας λεξιλόγιο “ρωτάω” σημαίνει “κολακεύω”;
@Krot, έρχεται οσονούπω. (μα υπάρχουν τραγούδια του Κοέν που αγνοείς; ΑΙΣΧΟΣ ΚΑΙ ΟΝΕΙΔΟΣ!)
@Νίκο, αν το πέρασμα της Αλεξάνδρας, της κάθε Αλεξάνδρας ήταν στιγμιαίο, μας μένει μια μουσική, ένα τραγούδι. Αν όμως ήταν ήλιος καυτός, που μας στέγνωσε; Τι μας μένει τότε;
Composition Doll
13 Σεπ 07 at 8:16 π.μ.
@dolly , μια τρύπα μένει , παντού , που μπάζει
KKM
13 Σεπ 07 at 9:12 π.μ.
@ΚΚΜ, μια τρύπα που μπάζει, ναι. Σαν από σφαίρα ντουμ-ντουμ.
Composition Doll
13 Σεπ 07 at 9:39 π.μ.
Εγώ πάλι κόλλησα στα “άχρηστα και περίεργα” που τις χάριζε! Είναι δυνατόν να μην σε εμπνεύσει κάποιος που σου χαρίζει κινέζικα παιχνίδια και γυάλινες πένες? Φιλιά Νίνα μου
giorgia_is_coming_to_town
13 Σεπ 07 at 9:56 π.μ.
…της χάριζε! (θέλω να μιλάω και για εμπνεύσεις με τέτοια ανορθογραφία :Ρ)
giorgia_is_coming_to_town
13 Σεπ 07 at 9:58 π.μ.
ειμαι σιγουρη οτι και εδω το ιδιο ισχυει…
φταιει αυτη… που φταιει ο αλλος…
καλη σου μερα κουκλα…
εις αυριον τα σπουδαια…
Βασιλική
13 Σεπ 07 at 11:24 π.μ.
Να υποθέσω ότι εμπνευστήκατε από τον Γιακουμάτο ή το θεληματικό δεξιό φρύδι του Λοβέρδου -:),άψογο όταν βαδίζεις θα περάσεις και από σταυροδρόμια, από το πεζοδρόμιο πάντα να είστε καλά.!
DIONYSOS
13 Σεπ 07 at 11:40 π.μ.
Μου θυμισες,πραγματα ωραια……
Πραγματα που πληγωνουν…
Που δε πρεπει να ξεχαστουν…..
Που θα ξαναερθουν……
Να εισαι καλα!
Kaveiros
13 Σεπ 07 at 12:55 μ.μ
επαυξάνω στο Κροτίδι.
(τι θελω εγώ και μπαίνω στα bogs μου λες;
καλά δεν δούλευα όλο το πρωί;)
e.e.
13 Σεπ 07 at 1:16 μ.μ
Το τραγούδι είναι καταπληκτικόόό! ( Μήτ΄εγώ το ΄ξερα!
)
Κομμάτια μας έκανες μ΄αυτό το κείμενό σου (ειδικά το τέλος) !!
renata
13 Σεπ 07 at 2:59 μ.μ
@Μπισκοτίνι μου, όταν η άλλη έχει μάθει να παίζει με κουζινικά και κούκλες, την “τρομάζουν” τα κινέζικα παιχνίδια και οι γυάλινες πένες…
@Βασιλική, ε, ναι…
@Διόνυσε, ναι, αυτά τα σταυροδρόμια μας καταστρέψανε!
@Κάβειρε, είστε ευγενέστατος, ευχαριστώ!
@e.e., ας πρόσεχες, καλή μου!
@Ρενάτα, ευτυχώς που υπάρχω και μαθένετε και κανένα τραγουδάκι της προκοπής!
Composition Doll
13 Σεπ 07 at 3:35 μ.μ
είπα να κάνω ένα πέρασμα…ως Αλεξάνδρα…
αλεπού
13 Σεπ 07 at 3:36 μ.μ
Πώς λες σε κάποιον “δε σε θέλω πια”, χωρίς να τον κοιτάς στα μάτια; Είναι ό,τι χειρότερο μπορείς να κάνεις. Αν δεν διαβάσει την απόρριψη μέσα τους, θα ελπίζει για πάντα. Δεμένο τον κρατάς, αιχμάλωτο.
γραφετε καποια πραγματα μερικες φορες!!!!!!
μούργος
13 Σεπ 07 at 4:10 μ.μ
ε, τι να κάνουμε, μαλλον γράφτηκε πριν γεννηθώ το τραγούδι!
(Μουργάκι, όποια σε έφτυσε να μου την δείξεις να πάω να τη δείρω!)
Кроткая
13 Σεπ 07 at 6:36 μ.μ
Ξέρεις ότι είναι απίθανα όλα αυτά που “ξαναδιαβάζεις” έτσι όπως τα ξαναδιαβάζεις.
scalidi
13 Σεπ 07 at 7:43 μ.μ
@Αλεπού, εσύ είσαι από τις Αλεξάνδρες που …μένουν.
@Μούργο, μπορώ και καλύτερα!
@Krot, oυστ καλέ!
@Σκαλιδάκι,
Composition Doll
13 Σεπ 07 at 11:58 μ.μ
ΠΟΛΥΧΡΟΝΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗ! Μια ζωή όπως την ποθείς, κούκλα μου! Να σε χαιρόμαστεεεεε! Σμουουουουουυοουτς!
renata
14 Σεπ 07 at 12:03 π.μ.
@Renata, ευχαριστώ, ευχαριστώ! ΕΠΙΣΗΣ!!!!
Περάστε πάνω να σας κεράσουμε!!!
Φιλί!!!
Composition Doll
14 Σεπ 07 at 12:06 π.μ.
Εχω μπεί τόσες φορές απο το πρωί και το διαβάζω!
Πανέμορφο!
tassoula
14 Σεπ 07 at 1:46 μ.μ