Απολογισμός
Όταν, στο τέλος της ζωής τους, οι περισσότεροι άνθρωποι κοιτάζουν προς τα πίσω, ανακαλύπτουν ότι έζησαν όλη τους τη ζωή εν αναμονή.
Με έκπληξη θα συνειδητοποιήσουν ότι αυτό που άφησαν να τους διαφύγει, χωρίς να το εκτιμήσουν και να το απολαύσουν, δεν ήταν άλλο από τη ζωή τους.
Έτσι λοιπόν ο άνθρωπος, ξεγελασμένος από την ελπίδα, χορεύει προς την αγκαλιά του θανάτου.
Arthur Schopenhauer
Σε παραπέμπω να δεις σε λίγο καιρό την ταινία μικρού μήκους του Κωνσταντίνου Πιλάβιου “τι είναι αυτό”, από την village… Ψάξτο αν θες…θα βγει σινεμά σε κανα-δυο μήνες…
Manos S.
6 Σεπ 07 at 12:36 π.μ.
Όμως, με όπλο αυτή την αναμονή, χτίζαμε και χτίζουμε την καθημερινότητα και εξ αιτίας αυτών των προσδοκιών στολίζαμε και στολίζουμε τις στιγμές, ομορφαίνοντας εντέλει την ενδεχομένως άχαρη αλλιώς ζωή μας..
Γνωστός για τον πεσιμισμό του, μάλλον χάνει και την ουσία των πραγμάτων ο καλός διανοητής…
Sotiris K.
6 Σεπ 07 at 1:01 π.μ.
ποσο αληθινο
(τις περισσοτερες φορες)
greekGAYLOLITA
6 Σεπ 07 at 1:22 π.μ.
Αληθινό αλλά θέλω και τη συνέχεια. Ας πούμε όταν η ελπίδα δεν υλοποιείται τότε παύει και η αναμονή που της αντιστοιχεί. Μπορεί κάτι άλλο να έρθει στη θέση της, μια άλλη αναμονή αλλά με τίποτα - τουλάχιστον εμένα - δεν μου δίνει τη συνέχεια της αναμονής, αλλά των πολλών αναμονών και της ενδιάμεσης δράσης που προέρχεται από την αντίσταση κατά της μη υλοποιούμενης ελπίδας…
So_Far
6 Σεπ 07 at 7:42 π.μ.
“[...] Έτσι λοιπόν ο άνθρωπος, ξεγελασμένος από την ελπίδα, χορεύει προς την αγκαλιά του θανάτου.”
Χμ… Αυτή η θέση δίνει φαντάζομαι, μια εντελώς νέα διάσταση, στο “ελαφρώς συμπυκνωμένο αλλά βαρέως ξεχειλωμένο” όραμα του ΠΑΣΟΚ:
“Σιγουριά - ΕΛΠΙΔΑ - Προοπτική”.
Τρία στη συσκευασία του ενός!
kopoloso
6 Σεπ 07 at 7:51 π.μ.
@Manos, ευχαριστώ, θα την ψάξω!
@Σωτήρη Κ., διαφωνώ. Είναι αυτές ακριβώς οι όμορφες στιγμές που αφήνουμε να περάσουν απαρατήρητες και αβίωτες, προσμένοντας το “μεγάλο και το αληθινό” να φανεί. Η ελπίδα, ναι, πεθαίνει τελευταία, μόνο που, πολλές φορές, ο δικός μας φυσικός θάνατος έρχεται πριν από τον δικό της.
@Λολιτάκι, μιαν αγκαλιά κι ένα φιλί, σε πεθύμησα!
@So-far, έχετε δίκηο, αν δεχτούμε ότι με τη μη υλοποίηση της ελπίδας παύει η αναμονή της. Δυστυχώς, πιστεύω πως αυτή ακριβώς είναι η αδυναμία των ανθρώπων: το να καταλάβουν σε ποια χρονική στιγμή η ελπίδα έγινε ματαιότητα.
@Kopoloso, μέσα στο μυαλό μου είστε!!!
Composition Doll
6 Σεπ 07 at 8:34 π.μ.
κάνε μας τη χάρη κοπέλλα μου πρωινιάτικα…
KKM
6 Σεπ 07 at 9:12 π.μ.
@ΚΚΜ, τι θα θέλατε για πρωϊνό, δηλαδή; τς τς τς…
Composition Doll
6 Σεπ 07 at 9:17 π.μ.
τώρα,
γιατί γράφεις ποστ που δεν σε αφορούν μου λες;
μπαααα!!!!
e.e.
6 Σεπ 07 at 9:26 π.μ.
@e.e., για να εκνευρίζω τον ΚΚΜ, χε χε χε…
Και τον ορθολογιστή της γειτονιάς. Τς!
Composition Doll
6 Σεπ 07 at 9:39 π.μ.
και οταν αυτο το ανακαλυψουν στην μεση της ζωης τους;
Βασιλική
6 Σεπ 07 at 9:41 π.μ.
λυπηρό μεν αληθές δε
stixakias
6 Σεπ 07 at 10:20 π.μ.
Αφού θέλοντας και μη, χορεύει, ας χαρεί τη μουσική κάνοντας όποτε μπορεί και φιγούρες, ακόμα και αταίριαστες με τα πρέπει!
Καλημέρα
Adonios
6 Σεπ 07 at 10:27 π.μ.
ποιος είναι ο Τς;;;;
e.e.
6 Σεπ 07 at 11:27 π.μ.
Στο “τέλος της ζωής”, μου ακούγεται λίγο βαρύ και πολύ.
Κάπου πριν τα 40 νομίζω αλλάζουν τα πράγματα, ειδικά αν έχεις την τύχη ή την ατυχία να συμβεί κάτι ανατρεπτικό (καλό ή κακό).
despinak
6 Σεπ 07 at 12:48 μ.μ
Θα μπορούσα να συμφωνήσω μαζί σας, αν μπορούσατε να με διαβεβαιώσετε ότι οι στιγμές χωρίς την αναμονή και ελπίδα, θα ήταν πιο όμορφες από τις στιγμές που φορτίζονται από την αναμονή και την ελπίδα.
Πώς το μπορείτε να το ξέρετε όμως;
Ποιος μπορεί να ξέρει πώς θα ήταν (όχι πώς θα ήθελε, αλλά πώς πραγματικά θα ήταν) ο κόσμος, αν δεν ήταν έτσι όπως είναι;
Γι αυτό είπα ότι η πρόταση του καλού μας φιλοσόφου δεν αντέχει σε λογική επεξεργασία…
Συγνώμη που σας το χαλάω, αλλά …
Sotiris K.
6 Σεπ 07 at 2:22 μ.μ
Διαβάζουμε τη θεραπεία;
αλεπού
6 Σεπ 07 at 3:47 μ.μ
Πόσο χρονών ήταν ο Καντίσκι όταν τα παράτησε όλα και πήγε να σπουδάσει καλές τέχνες;
Ημιγεράκος ήταν για τα δεδομένα της εποχής κι όμως κατάφερε να γεννήσει την αφηρημένη τέχνη…
VITA MI BAROUAK
6 Σεπ 07 at 4:25 μ.μ
@vita , ημιγεράκος ήταν, αφηρημένη γέννησε…
αλάτι στις πληγές ρίχνετε τώρα ;
KKM
6 Σεπ 07 at 5:53 μ.μ
Α πολύ ωραία! Δεν πρόλαβε να δροσίσει λίγο ο Σεπτέμβρης και πέσαμε με τα μούτρα στα “σκληρά”.
Ο.Κ., ίσως τίποτα δεν θα έμοιαζε τόσο μάταιο όσο η
ολοκληρωτική προσκόλληση στην ελπίδα,
εάν δεν υπήρχε η εμμονική και διαστροφική “ανάγκη” μας,
για κάθε είδους “Απολογισμούς”.
Παραφράζοντας λίγο μια φράση του Φρ. Νίτσε, (ο οποίος, τρόπον τινά υπήρξε “μαθητής” του Σοπενχάουερ)
θα έλεγα ότι, ” την έχουμε ανάγκη την ελπίδα, για να μην μας σκοτώσει η ματαιότητα πριν την ώρα μας”.
Kostis-b
6 Σεπ 07 at 7:38 μ.μ
Φεύγοντας ο rockerblogger-Κοσμοπολίτης-κλπ φίλος μας, σου άφησε το βιβλίο με τις βαρύγδουπες ρήσεις;
Άντε μη με πιάσει πάλι το ποιητικό μου
Κωστής Γκορτζής
6 Σεπ 07 at 8:05 μ.μ
Συμφωνω απολυτως!
Kaveiros
6 Σεπ 07 at 9:44 μ.μ
Σε ρυθμό βαλς
Άσε τα πένθιμα
πιάσε τα εύθυμα
γλυκιά μου Ντόλυ.
Μόνο ο θάνατος
είναι αθάνατος,
το ξέρουν όλοι.
Allu Fun Marx
6 Σεπ 07 at 10:32 μ.μ
Ο Κος Arthur Schopenhauer, προφανώς εννοεί την αναμονή, ως αναμονή επλήρωσης της μεγάλης επιθυμίας. Της μεγάλης ευδαιμονίας.
Υπάρχει όμως και η ανατολική σκέψη, που εννοεί την αναμονή ως προετοιμασία της μεγάλης στιγμής του θανάτου, η οποία δεν είναι η επιστροφή στο μεγάλο ΤΙΠΟΤΑ αλλά η επιστροφή στο μεγάλο ΕΝΑ.
nik-athenian
6 Σεπ 07 at 10:47 μ.μ
Και ο απαραίτητος για την περίσταση Μαρκήσιος:
“Créé par la nature avec des goûts très vifs, avec des passions très fortes; uniquement placé dans ce monde pour m’y livrer et pour les satisfaire, et ces effets de ma création n’étant que des nécessités relatives aux premières vues de la nature ou, si tu l’aimes mieux, que des dérivaisons essentielles à ses projets sur moi, tous en raison de ses lois, je ne me repens que de n’avoir pas assez reconnu sa toute-puissance, et mes uniques remords ne portent que sur le médiocre usage que j’ai fait des facultés (criminelles selon toi, toutes simples selon moi) qu’elle m’avait données pour la servir; je lui ai quelquefois résisté, je m’en repens. Aveuglé par l’absurdité de tes systèmes, j’ai combattu par eux toute la violence des désirs, que j’avais reçus par une inspiration bien plus divine, et je m’en repens, je n’ai moissonné que des fleurs quand je pouvais faire une ample récolte de fruits… Voilà les justes motifs de mes regrets, estime-moi assez pour ne m’en pas supposer d’autres.”
(από το διάλογο ‘ο παππάς και ο ετοιμοθάνατος’, 1782. Ομιλεί ο δεύτερος).
Μαύρο πρόβατο
7 Σεπ 07 at 1:11 π.μ.
@Βασιλική, οποιαδήποτε στιγμή αν το ανακαλύψουν και το διορθώσουν, είναι ευτυχείς. Τουλάχιστον θα έχουν προσπαθήσει.
@Στιχάκιας, έτσι είναι.
@Αντώνιε, την ίδια γνώμη έχω κι εγώ.
@e.e., δεν γίνεται να γνωρίζετε τους πάντες! Τς!
@Δέσποινα, αν αλλάξουν, οποιαδήποτε στιγμή, όπως είπα και στη Βασιλική, το παιχνίδι δεν έχει χαθεί εντελώς. Το θέμα είναι να αποφύγουμε αυτόν τον πικρό απολογισμό στο τέλος…
@Σωτήρη Κ., νομίζω πως αυτό που θέλει να πει ο “ποιητής”, είναι να μην αφήνουμε τη ζωή να περνάει από δίπλα μας, περιμένοντας πράγματα άλλα να συμβούν ή αναβάλλοντας τα όνειρα και τις επιθυμίες μας για αργότερα. Στο τέλος, το μόνο που έχουμε καταφέρει να ματαιώσουμε, είναι η ίδια μας η ύπαρξη. Ας δεχόμαστε τα “δώρα” της ζωής όπως έρχονται, όποτε έρχονται. Και ας μάθουμε να τα αναγνωρίζουμε.
@Αλεπού, τη διαβάσαμε. Αυτό και κάποια άλλα αποσπάσματα επιλέχτηκαν τότε που τη διαβάζαμε.
@Vita, έτσι ακριβώς!
@ΚΚΜ, δεν είναι αργά ούτε καν για σας!
@Κωστή Μπ., για άτομο που γύρισε μετά από πέντε μήνες στο γραφείο, πάλι καλά να λέτε!
@Σκυλούκο μου, ναι εγώ το έχω το τεφτέρι!
@Κάβειρε, με χαροποιεί δεόντως αυτό!
@Α.Φ.Μ., με κάνετε να ανατριχιάζω, ποιητά!
@Nίκο, καλώς όρισες! Ναι, αυτό πιστεύω κι εγώ πως εννοεί ο Σοπενάουερ.
@Μαύρο Πρόβατο, έτσι ακριβώς. Με το απόσπασμα που παραθέσατε με κάνατε να επιλέξω το δεύτερο “τσιτάτο” από Σοπενάουερ που θα ανεβάσω! Merci, mon vieux!
Composition Doll
7 Σεπ 07 at 9:12 π.μ.
na kanoun aytokritikh:
http://www.youtube.com/watch?v=Ze0TbI2VMsE
@@
7 Σεπ 07 at 7:36 μ.μ
ναι, νινα , γιατί δεν θα μπορουσε αλλιως να επιβιώσει.
ritsmas
7 Σεπ 07 at 7:39 μ.μ