Πόκερ
Φανταστείτε ένα καμένο δάσος. Ούτε ένα δέντρο ζωντανό. Στην άκρη του δάσους, ένα καμένο χωριό. Σε έναν από τους δρόμους του χωριού, τα απανθρακωμένα σώματα μιας μάνας και των τεσσάρων παιδιών της. Τα τρία, τα μικρότερα, στην αγκαλιά της. Φανταστείτε κι ένα μαντρί, με όλα του τα ζώα καμένα. Κι έναν ελαιώνα, καμένο κι αυτόν.
Τώρα φανταστείτε, πάνω από αυτή τη συμφορά, τον Κώστα Καραμανλή και το Γιώργο Παπανδρέου, βαθιά συγκινημένους αμφοτέρους. Για περισσότερο εφέ, βάλτε και τη Φώφη σ΄ένα παράθυρο της οργιαστικής φαντασίας σας, να κλαίει και να απαιτεί από τη “δεξιά” κυβέρνηση να ζητήσει συγγνώμη από τον ελληνικό λαό. Αν δεν ήταν τόσο θλιβερό και χυδαίο, θα μπορούσατε να γελάσετε μέχρι δακρύων, ακούγοντας αυτή την απαίτηση από το στόμα της εκπροσώπου μιας κυβέρνησης που, επί είκοσι χρόνια, είχε αφαιρέσει από το λεξιλόγιό της τη συγκεκριμένη λέξη.
Αλλά ας γυρίσουμε στα παλληκάρια μας. Με λυπημένο βλέμμα (έχουν εξασκηθεί ώρες μπροστά στον καθρέφτη και το πετυχαίνουν) βγάζουν από την τσέπη τους μια τράπουλα, ανακατεύουν, κόβουν, μοιράζουν κι αρχίζουν το πόκερ. Μπλοφάροντας. Αμφότεροι.
-”Τόσα για κάθε (χαρο)καμένο”, λέει ο Κώστας.
-”Τα βλέπω και διπλασιάζω”, απαντά ο Γιώργος.
-”Τόσα για κάθε οικοσκευή που χάθηκε στη φωτιά”, αντεπιτίθεται ο Κώστας.
-”Βάζω κάτι ακόμη”, υπερθεματίζει ο Γιώργος.
-”Να κι αυτά για τα καμένα ζωντανά και τις σοδειές”, ρίχνει τις μάρκες του στο τραπέζι ο Κώστας.
-”Τα ρέστα μου”, σπρώχνει τις δικές του ο Γιώργος.
Και το παιχνίδι θα συνεχιστεί έτσι μέχρι τις 16 του Σεπτέμβρη, οπότε θα κληθούμε να πάμε ΕΜΕΙΣ τα ρέστα μας.
Και θα τα πάμε. Έτσι;
