Παραίτηση
Μόλις είχαν κάνει έρωτα. Η Αγγέλα ήταν κουρνιασμένη στην αγκαλιά του, άκουγε τους χτύπους της καρδιάς του. Το χέρι του τη χάιδευε στα μαλλιά, στο μπράτσο, στην πλάτη χαμηλά, όσο έφτανε. Ήταν η ώρα που εκείνη αγαπούσε περισσότερο απ΄ όλες, η ώρα που της ανοιγόταν, που της μιλούσε. Μόνο που σήμερα ήταν σιωπηλός, την κρατούσε αγκαλιά και κάπου-κάπου τη φιλούσε.
-Μίλα μου, καρδιά μου.
-Τι να σου πω, που δεν το ξέρεις;
-Να μου πεις αυτό που σε βασανίζει, αυτό που ρίχνει σκοτάδι στα μάτια σου ώρες-ώρες.
-Δεν έχω τίποτα, Αγγέλα μου, όλα καλά.
-Μη με κοροϊδεύεις, Χρήστο. Ξέρω ότι κάτι σε τρώει. Πες το να ξαλαφρώσεις. Δεν έχεις ακούσει που λένε πως όταν μοιράζεσαι τη χαρά γίνεται διπλή, και όταν τη λύπη αυτή κόβεται στη μέση;
Την κοίταξε βαθιά στα όμορφα μάτια της.
-Αλήθεια δεν έχω τίποτα. Τίποτα συγκεκριμένο τουλάχιστον. Μάλλον θα φταίει το ότι γερνάω, της είπε χαμογελώντας.
-Γερνάς όμορφα, τουλάχιστον. Άντε λέγε, θα σε ψυχαναλύσω. Ξέρεις πόσους έχω ψυχαναλύσει με μεγάλη επιτυχία; του γέλασε.
Την έσφιξε περισσότερο.
-Δεν ξέρω… ή μάλλον ξέρω. Φταίει που δεν κατάφερα και πολλά πράγματα στη ζωή μου. Και, πια, δεν έχω χρόνο για να πραγματοποιήσω τα όνειρά μου.
-Πάντα υπάρχει χρόνος, αγάπη μου. Ποτέ δεν είναι αργά για τα όνειρα να βγουν αληθινά.
-Λόγια, μωρό μου. Όμορφα, αλλά λόγια.
-Αλήθειες βγαλμένες από τη ζωή. Πόσοι και πόσοι δεν άλλαξαν τη ζωή τους και δεν πραγματοποίησαν όνειρα όταν όλοι οι άλλοι, και καμιά φορά και ο εαυτός τους, τους έλεγαν πως είναι αργά;
-Για μένα είναι. Όταν ήμουν μικρός πίστευα πως θα κατάφερνα τα πάντα. Μα τελικά συμβιβάστηκα. Και μάλλον, αυτό που με ενοχλεί περισσότερο, είναι η συνείδηση του ότι, προφανώς, δεν ήμουν για περισσότερα. Και νοιώθω παραιτημένος, μουδιασμένος. Και το χειρότερο είναι πως δεν μπορώ να κάνω τίποτα πια για να το αλλάξω.
Αποτραβήχτηκε από την αγκαλιά του και τον κοίταξε θυμωμένη, μ΄ αυτό το μυωπικό της βλέμμα που τόσο τον διασκέδαζε.
-Για άκου να σου πω, Παπαδόπουλε. Φιλοφρονήσεις ψαρεύεις; Θέλεις να σου απαριθμήσω όλα όσα έχεις καταφέρει στη ζωή σου; Όλα αυτά για τα οποία κάποιοι άλλοι, θα σκότωναν για να τα αποκτήσουν; Την οικογένεια που έφτιαξες; Τη δουλειά σου και όσα έχεις πετύχει εκεί; Τον άνθρωπο που είσαι; Την υγεία σου; Για να μη μιλήσω και για μένα που ομορφαίνω τα “γηρατειά” σου, συμπλήρωσε φιλώντας τον. Ξέρεις πόσοι θα ΣΕ σκότωναν για να ΜΕ αποκτήσουν; αστειεύτηκε.
-Αυτό είναι σίγουρο, Αγγελούδι μου! της είπε φιλώντας τη. Ναι, αυτά που λες ισχύουν. Αλλά ισχύουν και αυτά που λέω εγώ. Μια μέτρια ζωή έχω. Μια ζωή κοινή, όπως εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι. Είμαι μια μετριότητα, από όλες τις απόψεις. Όμως, όταν ήμουν παιδί, φανταζόμουν πως θα ζούσα μια ζωή γεμάτη συναρπαστική δημιουργία, μια ζωή που θα κατέληγε επιτυχημένη κι ευτυχισμένη. Όνειρα παιδιού, θα μου πεις, που όμως βασανίζουν και θλίβουν τον ενήλικα που το παιδί έγινε. Γιατί δεν είναι δυνατόν να τρέξει πίσω τους πια. Επειδή δεν μπορεί. Ή επειδή, πια, δεν θέλει.
Η Αγγέλα σώπασε. Ακούμπησε ξανά το κεφάλι της στο αγαπημένο στήθος. Τον έσφιξε στην αγκαλιά της και έσφιξε και τα χείλη της. Για να μη μιλήσει. Να μην του πει αυτό που σκεφτόταν. Δεν είχε κανένα δικαίωμα να του το πει. Ήταν κάτι που έπρεπε μόνος του να δει, μόνος του να αποφασίσει. Και ήταν κάτι που μόνο από φίλο θα ήταν σωστό να ακούσει. Φίλους, όμως, ο Χρήστος δεν είχε, έτσι κουβαλούσε το βάρος μόνος του.
Κι εκείνη δεν μπορούσε να είναι φίλη του. Ήταν μόνο η γυναίκα που τον αγαπούσε πολύ.
(Σου διάβασα το Comfortably Numb των Pink Floyd, που ζήτησε η Evelina)
κάτι μου θυμίζει, να δεις τι.
Кроткая
2 Αυγ 07 at 12:51 π.μ.
…δεν μπορείς να φανταστείς πόσο με “αγγίζει” το κείμενο (πέτυχες όνομα - αλλάζει η ιδιότητα - και μια πινελιά στις λεπτομέρειες).Και σε συνδυασμό με το Άσμα…
Οι τρίχες μου ίπτανται!!
Σ’ευχαριστώ
evelina_z13
2 Αυγ 07 at 1:05 π.μ.
Μαλλιάζει η γλώσσα γμτ , αλλά …
Καλύτερα ας σιγοτραγουδήσουμε το κορυφαίο άσμα .
Άντε πάλι ! Δημιούργησες !
Καλό μήνα !!!
aura voluptas
2 Αυγ 07 at 1:10 π.μ.
“φίλους όμως δεν είχε”…..
κοίτα να δεις παλιοπερίπτωση….
KKM
2 Αυγ 07 at 7:50 π.μ.
Συγκινήθηκα πρωί πρωί. Να σαι καλά. Καλημέρα
BeBe
2 Αυγ 07 at 9:21 π.μ.
Κατι μου θυμιζει αυτο.
Ε και; Δεν ειμαστε οι μονοι που τα εχουμε νιωσει αυτα. Αλλα 50 δισεκατομμυρια εχουν σκεφτει και νιωσει τα ιδια. Αλλη μια αποδειξη της ασημαντοτητας, την κοινοτυπιας.
Υ.Γ. Η γραφη σου CD στο γνωστο, ψηλο επιπεδο ποιοτητας
Dralion
2 Αυγ 07 at 9:39 π.μ.
@Krot,
@Evelina,
@Aura,
@KKM,
@Bebe *καλώς όρισες,
@Dralion,
Παραφράζοντας τον Κηλαηδόνη θα έλεγα:
“Μια ιστορία για νάναι ιστορία
θέλει μια μουσική,
που όλο κάτι να θυμίζει
και να μην ξέρουμε τι”
Η συγκεκριμένη μάλλον μας θυμίζει δικές μας σκέψεις, όπως λέει και ο Dralion…
Composition Doll
2 Αυγ 07 at 11:32 π.μ.
Πολύ ωραίο Ντόλλυ, από τα πολύ πολύ αγαπημένα και διαχρονικά κομμάτια και πρωτότυπα διαβασμένο. Το ‘χετε για πλάκα διαβάζειν τραγούδια και μάλιστα επιτυχώς, ε; Θα το εκμεταλλευτούμε στο μέλλον και θα κάνουμε κι εμείς τη δικιά μας παραγγελιά!
Καλημέρα
Ρόδι
2 Αυγ 07 at 12:15 μ.μ
Είναι πρώτη φορά που σχολιάζω στο blog αν και το επισκέπτομαι συχνά. Το κείμενο με συγκίνησε αφάνταστα και μου θύμησε διάφορα. Να ‘σαι καλά!
Μαρία
2 Αυγ 07 at 1:26 μ.μ
εεε…. εδώ δεν είναι που κάνει πρόγραμμα η Ντόλυ?
ε, κυρία Ντόλυ, θέλω να μου αφιερώσω το For No-one των Beatles, θα μου το διαβάσετε παρακαλώ?
Кроткая
2 Αυγ 07 at 1:52 μ.μ
υπεροχο!
μια ιστορια για ανθρωπους που πεφτουν για καποια στιγμη και δεν θελουν κανενα να τους τραβηξει προς τα πανω.
Αργοτερα, ολα καλα!!!
k. Composition Doll, ηδη το κειμενο σας αναρτηθηκε στο κεντρικο σαλονι της λασπης.
Διασωστε το καθαρο απο τυχον λασπες!
http://laspistasteria.wordpress.com/2007/08/02/composition-doll/
μούργος
2 Αυγ 07 at 2:42 μ.μ
κοιτάξτε φιλτάτη, αν είναι να δέχεστε και παραγγελιές, τότε βάλτε χέρι στο “Smokers outside the hospital doors” κι αφήστε καταγής τα numb, τα dumb και τα rising sun
read εδω : http://www.songmeanings.net/lyric.php?lid=3530822107858661151
ears wide open εδώ : http://www.youtube.com/watch?v=blP9LWyKqzI
KKM
2 Αυγ 07 at 2:45 μ.μ
Γενικά δε σχολιάζω όταν αδιαφορώ κι όταν έχω μείνει άφωνος.. το τελευταίο σπάνια αλλά τα έχετε καταφέρει 3-4 φορές..:):)
koulpa
2 Αυγ 07 at 6:07 μ.μ
ναι, ναι, μου άρεσε το κηλαηδόνειο σχόλιο… φιλιά και στο αουράκι, καλό μήνα
scalidi
2 Αυγ 07 at 7:33 μ.μ
Αυτό δεν είναι παραίτηση.
Είναι διαπίστωση.
Δυστυχώς.
Νεφελόεσσα
2 Αυγ 07 at 8:25 μ.μ
@Ρόδι, δεν έχετε παρά να δώσετε παραγγελιά!
@Maria, στο ίδιο σύμπαν ζούμε όλοι
@Krot, σας έχουμε ήδη έτοιμο το Fade in black που είχατε ζητήσει, αλλά επειδή δεν είναι καινούριο κείμενο, αλλά ένα παλιό που ταίριαζε γάντι, θα σας φτιάξουμε κι αυτό. Μόνο που, ξέρετε, δεν τα διαβάζω για σας. Απλά τα ακούτε ΚΑΙ εσείς!
@Mούργο, το είδα. Και είδα πως κατασυκοφαντούμαι από τη Βέλγα. Παρακαλώ να πάρετε θέση!
@KKM, σας χαλάω εγώ χατήρι; Θα σας περιμένει όταν επιστρέψετε από την πολυαγαπημένη πόλη, δεν προκάμω τώρα!
@Koulpa, νομίζω πως είναι 3-4 μέρες που μπαίνετε στο βλογ μου, ε;
@Scalidaki, πολλά φιλιά επίσης!!!!
@Nεφελόεσσα, αν δεν κάνουμε τίποτα για ν΄ αλλάξουμε τη διαπίστωση, δεν είναι παραίτηση;
Composition Doll
2 Αυγ 07 at 8:31 μ.μ
Και νόμιζα πως μόνο εγώ βρήκα ομοιότητες….
Manos S.
2 Αυγ 07 at 9:52 μ.μ
@Mάνο, μα τι λέτε; Όλοι τρώμε κατάμουτρα τις ματαιώσεις μας κι “ο καθένας το παλεύει όπως ξέρει και μπορεί”…
Composition Doll
2 Αυγ 07 at 10:00 μ.μ
Τελικά να ξεφύγεις από το “κοινό” είναι αδύνατο….
Manos S.
2 Αυγ 07 at 10:55 μ.μ
@Μάνο, κοινή είναι η μοίρα των ανθρώπων. Αλλά είναι στο χέρι του καθενός από μας ν΄αλλάξει το κομμάτι που του αναλογεί. Μόνο που πρέπει να αγαπάει πολύ αυτό για χάρη του οποίου θα αλλάξει τη μοίρα του. Κι εκεί αρχίζουν τα δύσκολα…
Composition Doll
2 Αυγ 07 at 10:59 μ.μ
Λες αν έρθω καμμιά μέρα στο νησί να αλλάξει η ζωή μας;;; Μπα…..!
Manos S.
2 Αυγ 07 at 11:03 μ.μ
@Mάνο, μπα….!
Composition Doll
2 Αυγ 07 at 11:06 μ.μ
Manos S.
2 Αυγ 07 at 11:11 μ.μ
Composition Doll
2 Αυγ 07 at 11:13 μ.μ
Μόνο εμείς είμαστε ξύπνιοι πάλι…κι εγώ είμαι από πόνο…χτύπησα στο κεφάλι σήμερα….
Manos S.
2 Αυγ 07 at 11:21 μ.μ
Κι εγώ πονάω, αλλά όχι στο κεφάλι. Πως χτύπησες;;;
Composition Doll
2 Αυγ 07 at 11:24 μ.μ
Τρύπαγα κάτι σωληνάκια στη δουλειά και μου πετάχτηκε το τρυπάνι (ευτυχώς) πάνω από το μάτι. Στο δεξί μου φρύδι. Μάτωσα αρκετά, και έκανα και ένα καρούμπαλο, άλλο πράγμα! Και είναι στο εξοχικό η οικογένεια να με περιθάλψει…μοναχός και πονεμένος…
Για τον δικό σου…φαντάζομαι….ε;;;
Manos S.
2 Αυγ 07 at 11:33 μ.μ
Περαστικά!
Όχι, ένα γιαούρτι έφαγα και με πείραξε στο στομάχι.
Composition Doll
2 Αυγ 07 at 11:34 μ.μ
Μπαίνει και η νονά της φίλης του Goudakiou (η μάνα μου δηλαδή) αύριο στο νοσοκομείο….να βγάλει 3 πολυποδάκια… Πεπονόσπορος έχει πέσει…
Manos S.
2 Αυγ 07 at 11:37 μ.μ
Περαστικά σας οικογενειακώς!!!
Composition Doll
2 Αυγ 07 at 11:39 μ.μ
Φχαριστούμε…οικογενειακώς…
Φυσάει εκεί;;;;
Τι γιαουρτάκι σε πείραξε;;;
Manos S.
2 Αυγ 07 at 11:54 μ.μ
1. Φυσάει
2. Φρουτένιο
3. Πάω να ανεβάσω ποστ
Composition Doll
2 Αυγ 07 at 11:58 μ.μ
Notre vie est comme un atelier d’un artiste. Remplis d’ébauches délaisses… Nous sommes infidèles a nos rêves.
Προυστ, Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο, κάπου στον 1ο τόμο. Το είχα αποστηθίσει όταν το διάβασα. Το post σου μου το θύμισε.
Πολύ ωραίο. Ο,τι πρέπει για έναν ανήσυχο ύπνο
NikosK
3 Αυγ 07 at 12:28 π.μ.
@Νίκο Κ., αυτή την απιστία στα όνειρά μας την πληρώνουμε μια ζωή. Ν’est-ce pas?
Composition Doll
3 Αυγ 07 at 12:53 π.μ.
“Κρίση των πενήντα” λέγεται(για τους άντρες) και το έχω ζήσει ….
Στην αρχή , δεν τον …καταλαβαίνεις , ίσως να τον παρεξηγείς κιόλας . Σιγά-σιγά περνάει … κατακάθεται … Κάτι σαν τη κλιμακτήριο στις γυναικες .
Ο καλύτερος τρόπος για να του συμπαρασταθείς είναι η ….Σιωπή και το ….Χάδι .
Από πείρα σου μιλάω …
Μουσική και μάλιστα τόσο όμορφη δεν υπάρχει στην reality εκδοχή της “κρίσης των 50″ , αλλά τί να κάνουμε ; Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα ….
silia
3 Αυγ 07 at 1:04 π.μ.
@Silia, και η Αγγέλα σιωπά. Και χαϊδεύει, όποτε μπορεί…
Composition Doll
3 Αυγ 07 at 1:08 π.μ.
Τα συγχαρητηρια μου από όλες τις απόψεις…
Κ να σκεφτεις οτι πατησα play χωρις να ξερω που περιπλανιέμαι κ γιατί.
Μπραβο κ ξανα μπραβο
Αντωνης
Ιασoύν Ταρταρούγας
3 Αυγ 07 at 2:01 π.μ.
@Ιασούν Ταρταρούγα (aka Αντώνη), καλώς μας βρήκατε!
Ευχαριστούμε πολύ.
Composition Doll
3 Αυγ 07 at 2:16 π.μ.
Αν όμως η “γυναίκα που τον αγαπάει πολύ” δεν μπορεί να του πει αυτό που σκέφτεται τότε τι “@”#$¨” σχέση έχουν;
QueenElisabeth
3 Αυγ 07 at 5:52 μ.μ
@Μεγαλειοτάτη, μωρό μου, μερικά πράγματα ΠΡΕΠΕΙ να τα στα λένε ΜΟΝΟ φίλοι. Ούτε καν ο άνθρωπος που σε αγαπάει. Γιατί, μερικά πράγματα, μόνο από φίλο καρδιάς αντέχεις να τα ακούσεις…
Composition Doll
3 Αυγ 07 at 9:04 μ.μ