Shine on, you crazy diamond!

And so it is…

I danced to remember…

You danced to forget.

Υπάρχουν κάποιοι που μπήκαν μέσα στη φωτιά.
Υπάρχουν κάποιοι που θα καθαρίσουν τις στάχτες.
Υπάρχουν κάποιοι που θα ξαναφυτέψουν τα καμένα.
Υπάρχουν κάποιοι που ξαγρυπνάνε για να μην ξαναμπούν φωτιές.
Υπάρχουν κάποιοι που, από το υστέρημά τους, συνδράμουν τους πληγέντες.
Υπάρχουν κάποιοι που στις 16 του Σεπτέμβρη θα δείξουν με την ψήφο τους την αντίδρασή τους.
Υπάρχουν κάποιοι που κατέβηκαν στη χθεσινή συγκέντρωση στο Σύνταγμα και κάνουν και κάποιο από τα παραπάνω.
ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.

Υπάρχουν κάποιοι που περιορίζουν τη διαμαρτυρία τους στα blogs για εντυπωσιασμό.
Υπάρχουν κάποιοι που δραστηριοποιούνται μόνο στα ανώδυνα και το παρουσιάζουν ως μέγιστο επαναστατικό άθλο.
Υπάρχουν κάποιοι που εγκαλούν τους υπόλοιπους με χυδαίες εκφράσεις.
Υπάρχουν κάποιοι που η μόνη τους στεναχώρια από τις φωτιές είναι η στάχτη που τους λερώνει τα μπαλκόνια και πρέπει να σφουγγαρίζουν πέντε φορές τη μέρα.
Υπάρχουν κάποιοι που θα πάνε, με κομματικά κλιμάκια, να “επιθεωρήσουν τις ζημιές”. Είναι αυτοί με το “περίλυπος εστίν η ψυχή μου έως θανάτου” ψεύτικο βλέμμα. Είναι η ίδιοι που, ταυτόχρονα με την “επίσκεψη συλλυπητηρίων” θα μαζεύουν και ψήφους. Είναι οι ίδιοι που, όσο η φωτιά έκαιγε, μετρούσαν κουκιά σε κομματικά γραφεία.
Υπάρχουν κάποιοι που, κάτω από την επίφαση οργής και θλίψης, έχουν ήδη αποφασίσει να ξαναψηφίσουν τα ίδια/τους ίδιους στις επερχόμενες εκλογές.
ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΕΧΩ ΣΟΒΑΡΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.
Και έχω και το δικαίωμα να τους κράζω.

ΚΡΑ!

Ασύμμετρες Απειλές…

…και Παράπλευρες Ζημίες

…στης νύχτας το μπαλκόνι

παγώνει ο ουρανός

είν’ η αγάπη σκόνη

και τ’ όνειρο καπνός…

*όταν βγαίνει το φεγγάρι

(Γιατί το φεγγάρι του Αυγούστου δεν είναι όμορφο πάντα για όλους…)

Η φωτογραφία είναι του Sotiris K.

Στο βουνό.

Και στο δάσος.

Με τους άλλους.

Όλοι μαζί, κάτοικοι και παραθεριστές. Φρουρά άγρυπνη, όλη τη νύχτα, κάθε νύχτα από εδώ και μπρος.

Άντρες και γυναίκες. Και μερικά μικρά παιδιά, που δεν υπάρχει γιαγιά να τα φυλάξει. Και δυο μπάτσοι, πιτσιρικάδες. Και καλόγεροι από τα δυο μοναστήρια. Μια παρέα όλοι, μια καρδιά μπροστά στον κοινό στόχο.

Φτιάχνω το μικρό, κόκκινο σακίδιο πλάτης. Βάζω μέσα ένα μπουκάλι νερό, το φακό, το κινητό. Κι εκείνο το κουκλί που είχα στο σπίτι, να το δώσω στην κορούλα της Ναταλί, να παίζει μέχρι να την πάρει ο ύπνος στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Η Ναταλί είναι η ρουμάνα καθαρίστρια του συγκροτήματος που μένω. Ζει δυο χρόνια στην Επίδαυρο. Και θα είναι μαζί μας απόψε, στο βουνό, στο δάσος.

Οι φίλοι μου στην Αθήνα περιπολούν στον Υμηττό και αλλού. Εγώ εδώ. Το ραντεβού της ομάδας μου είναι για τις 02.00′, μπροστά στο “Χαγιάτι”.

Και έχω και κάτι γνωστούς.

Που ξημεροβραδιάζονται σε κομματικά γραφεία.

Και προετοιμάζονται. Για τις εκλογές.

Κάποιοι από αυτούς κάνουν πράξεις σε κομπιουτεράκια και υπολογίζουν το ποσοστό που θα χάσουν.

Κάποιοι από αυτούς κάνουν πράξεις σε κομπιουτεράκια και υπολογίζουν το ποσοστό που θα κερδίσουν.

Στα διαλείμματα των αριθμητικών πράξεων, αλληλοκατηγορούνται και ρίχνουν τις ευθύνες οι μεν στους δε.

Με τους χοντρούς τους, κυριολεκτικά και μεταφορικά, κώλους σε μπλε και πράσινα παντελόνια αντίστοιχα.

Και μετά τις εκλογές θα αγοράσουν οικόπεδα στα «καμένα» της Αττικής.

Το έχουν ξανακάνει στο παρελθόν, άλλωστε.

ΑΙΔΩΣ, ΑΡΓΕΙΟΙ! Ή αν προτιμάτε κάτι σε πιο χριστιανικό: ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΣ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ ΥΠΟΚΡΙΤΑΙ!

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48

49

50

51 συνάνθρωποι νεκροί, από τον πιο φρικτό θάνατο, μέχρι αυτή τη στιγμή.

ΟΛΟΙ, ΟΛΟΙ, ΟΛΟΙ μα ΟΛΟΙ συνυπεύθυνοι.

Στις άλλες χώρες της Ευρώπης οι «αρμόδιοι» παραιτούνται.

Στην Ιαπωνία κάνουν χαρακίρι.

Εδώ τίποτα.

Καμία παραίτηση.

Καμία ευθιξία.

Καμία ντροπή.

Κανένα αίσθημα ευθύνης.

Καμένοι, μέσα τους, όλοι. Οι «αρμόδιοι».

Στις 16 Σεπτέμβρη έχουμε γιορτή. Οι εκλογές είναι το ύψιστο πανηγύρι της Δημοκρατίας.

Πώς θα γιορτάσουμε με 51 ανθρώπινα κουφάρια γύρω μας;

Πώς θα πανηγυρίσουμε μπροστά στα απανθρακωμένα κορμιά της μάνας και των μικρών της;

Ποιο κόμμα θα χαλάσει έστω και 1 ευρώ σε συγκεντρώσεις και διαφημίσεις;

Ποιος υποψήφιος θα ξοδέψει έστω και 1 ευρώ σε αφίσες και καταχωρίσεις, σε γραφεία και διαφημιστικό υλικό;

Όταν υπάρχουν άνθρωποι με μοναδική περιουσία ένα ζευγάρι μισολειωμένες, από τη φωτιά, σαγιονάρες, ποιος υποψήφιος εθνοπατέρας, οποιασδήποτε απόχρωσης, θα χαμογελάσει μπροστά στο φακό του φωτογράφου και θα μας κοιτάξει κατάματα;

Και ποιος από μας θα ρίξει οποιοδήποτε ψηφοδέλτιο στην κάλπη;

Λίγο χώμα απ’ τα καμένα, μέσα στο φάκελο, τους πρέπει. Όσο χωράει στη χουφτίτσα ενός νεογέννητου.

Σαν ανάθεμα.

(Πριν με κατηγορήσει ο οποιοσδήποτε για λαϊκισμό, ας έρθει με μια καλύτερη πρόταση, αποδεικνύοντάς μου ότι υπάρχει κάποιος άμοιρος ευθύνης τον οποίο μπορώ ανερυθρίαστα να ψηφίσω. Οκ

Ήταν μικρή και όμορφη. Η οικογένειά της ισχυρίζεται πως ήταν και κακιά. Η Christa Gail Pike, στα 19 της, σκότωσε με ιδιαίτερα ειδεχθή τρόπο μια συνομήλική της.

Σήμερα, περιμένει τη σειρά της για εκτέλεση, στην πτέρυγα μελλοθανάτων της φυλακής. Είναι η νεαρότερη γυναίκα κρατούμενη που θα καθίσει στην ηλεκτρική καρέκλα.

Διαβάστε την ιστορία της στο “Έγκλημα και Τιμωρία”.