Shine on, you crazy diamond!

Μια αλεπού και μια εστεμμένη με έβαλαν στο παιχνίδι. “Μίλα για πέντε αγαπημένους προορισμούς”, μου είπαν. Επειδή, εγώ τώρα, είμαι άτομο που κάνω του κεφαλιού μου, θα μιλήσω για πέντε αγαπημένες στιγμές σε διαφορετικούς προορισμούς. Η ευτυχία, εξάλλου, είναι στιγμές, σωστά;

Ο κάθε τόπος σου μένει αξέχαστος όχι μόνο από τη φυσική καλλονή, τα αξιοθέατα ή την ιστορία του. Κυρίως τον θυμάσαι -ή τον ξεχνάς για πάντα- από τα πρόσωπα που τον είδαν μαζί σου ή από τα πρόσωπα που είδες εσύ εκεί. Και από τη γεύση του αλκοόλ στο στόμα σου, Πέντε δικές μου ευτυχισμένες στιγμές από ταξείδια σε αξέχαστους τόπους, λοιπόν, με τα “ξύδια” που τα συνόδευσαν.

1. Κούβα, Αβάνα: Απομεσήμερο σ΄ ένα καφέ, σε μια μικρή πλατεία της Παλιάς Αβάνας. Κουβέντα μ΄ έναν από τους θρύλους του Buena Vista Social Club. Η Omara Portuondo κάθισε μαζί μας και ξεδίπλωσε ζωή και αναμνήσεις. Η μαγεία σ΄ ένα φλυτζάνι ζεστού καφέ, που μεταμορφώσαμε σε φρέντο ρίχνοντας μέσα παγάκια. Μετά, ακολούθησαν η μουσική, τα mojitos και τα daiquiris.

2. Αμερική, Σαν Φρανσίσκο: Αργά το πρωί, σ΄ έναν δρόμο πίσω από την πυραμίδα της Transamerica, στο μυθικό βιβλιοπωλείο City Lights. Στον ίδιο χώρο που πέρασαν μέρες και νύχτες κουβεντιάζοντας, τα ιερά τέρατα της λογοτεχνικής –και όχι μόνο- γενιάς των beatniks. Μέσα εκεί ένοιωθες μέρος της παρέας των Jack Kerouac, Larry Keenan, David Amram, William Burroughs, Joanne Kyger, Allen Ginsberg και τόσων άλλων! Και ο ίδιος ο Lawrence Ferlinghetti, με σάρκα και οστά, να σου χαμογελάει χαϊδεύοντας την άσπρη γενειάδα, κάτω από το κασκέτο του. Και αργότερα, να τα ξαναζείς όλα στο μπαράκι του David, πίνοντας margaritas και ατέλειωτους γύρους σφηνάκια tequila.

3. Γαλλία, Παρίσι: Βραδάκι στη Μονμάρτρη, στο πιο αγαπημένο μου στέκι εκεί: ένα μπαράκι, αριστερά στο τέλος της Place du Tertre. Το λένε Le Tir Bouchon, είναι παλιό και απίστευτα γραφικό, οι τοίχοι του, από το ταβάνι μέχρι το πάτωμα, είναι σκεπασμένοι από εκατομμύρια σημειώματα και σκίτσα θαμώνων, που επί σειρά ετών έχουν περάσει από εκεί και άφησαν το «ίχνος τους». Ανάμεσά τους βρίσκονται και καμία δεκαριά δικά μου, από ισάριθμα ταξίδια Εκεί, λοιπόν, μ΄ ένα ποτήρι κρασί μπροστά μας, ακούγαμε μουσική. Ένας πιανίστας, όλος κι όλος, αλλά τόσο καλός σαν να άκουγες ολόκληρη ορχήστρα. Έπαιζε όλα σου τα αγαπημένα τραγούδια και σε άφηνε να τραγουδάς μαζί του.

4. Τσεχία, Πράγα: Απόγευμα στα στενά δρομάκια, πίσω από την πλατεία στην παλιά πόλη, τα γεμάτα μαγαζάκια με απίστευτες μαριονέτες, κούκλες και ξύλινα παιχνίδια. Ακόμα θυμάμαι το υπέρβαρο που πλήρωσα για τις δύο επιπλέον βαλίτσες που έφερα μαζί μου, γεμάτες από αυτά τα θαύματα, στο γυρισμό. Και η παγωμένη τσέχικη μπύρα, σε μια από τις μπυραρίες απέναντι από το ρολόι, μας ξεκούρασε από τον ποδαρόδρομο!

5. Μεξικό, Ουαχάκα: Ακριβώς ένα χρόνο πριν την απεργία των δασκάλων στην Oaxaca, που πυροδότησε τα αιματηρά γεγονότα που ακολούθησαν, περιφερόμαστε τα πρωινά στον αρχαιολογικό χώρο του Monte Alban, ακολουθώντας τα εναπομείναντα ίχνη του λαού των Zapotec. Και τα βράδια δοκιμάζαμε mezcal, καταπίνοντας την αηδία για το σκουλήκι στον πάτο του μπουκαλιού –και προσέχοντας, ταυτόχρονα, να μην καταπιούμε το ίδιο!- μια και η Ουαχάκα είναι ο κατ΄ εξοχήν τόπος παραγωγής του (και του ποτού και του σκουληκιού…).

Θα ήθελα να “παίξουν” –αν βέβαια το θέλουν και αυτοί- οι άνευ ιστολογίου Nik-Athenian, Aura Voluptas και Πρεσβύωψ. Το blog είναι στη διάθεσή τους.

Επιπροσθέτως, από τους έχοντες και κατέχοντες, προσκαλώ τον Maitre Kopoloso. Τρέμω ήδη στη σκέψη του τι θα μας αφηγηθεί…