Shine on, you crazy diamond!

Το σοκ που προκάλεσε, η δημόσια συγκίνηση και το ενδιαφέρον, το κατέστησαν το έγκλημα του αιώνα: κάποιος τόλμησε να απαγάγει και να δολοφονήσει το μικρό γιο του ανθρώπου που, στην εποχή του, θεωρούνταν ο μεγαλύτερος ήρωας του κόσμου.

Δεν ήταν διάσημος ποδοσφαιριστής, λατρεμένος από χιλιάδες οπαδούς, ούτε αστροναύτης της εποχής μας, που έχει κάνει το διάστημα σπίτι του. Ήταν ο Charles A. Lindbergh, ο νεαρός άνδρας που είχε πραγματοποιήσει την πρώτη μοναχική πτήση πάνω από τον Ατλαντικό Ωκεανό, το 1927. Με παρατσούκλια όπως Τυχερός Λίντυ και Μοναχικός Αετός, ήταν αυτός που ξεκίνησε την εποχή των υπερωκεάνιων πτήσεων.

Εκτός από την πτήση πάνω από τον Ατλαντικό, αυτός και η σύζυγός του, η εκατομμυριούχος κληρονόμος Anne Morrow, πέταξαν μαζί από τον Βόρειο Ειρηνικό στην Ανατολή, ανοίγοντας τον πρώτο “δρόμο” γι αυτή τη διαδρομή, που ακολουθείται ακόμη και σήμερα από τα jet liners.

Το “Έγκλημα και Τιμωρία” παρουσιάζει την υπόθεση που είχε συγκλονίσει την παγκόσμια κοινή γνώμη, κάνοντας τον διεθνή τύπο να την αναγνωρίσει ως “Το έγκλημα του αιώνα”.

Σήμερα το πρώτο μέρος.

The roof, the roof, the roof is on fire.

The roof, the roof, the roof is on fire.

The roof, the roof, the roof is on fire.

We don’t need no water, let the motherfucker burn.

Burn, motherfucker, burn!

Η μεγάλη δύναμη του βλογ τούτου, είναι οι πάντα επαγρυπνώντες αναγνώστες του. Ο εξαίρετος σύντροφος εν όπλοις (και σύνφρουτος στο δέντρο) Allu Fan Marx, ανακάλυψε και μας έστειλε μυστική διεύθυνση, από την οποία, με κίνδυνο της ζωής μας, αποσπάσαμε τις παρακάτω γελοιογραφίες. Απολαύστε τις!

…και τώρα, με την adsl στο Νησί, του δίνω και καταλαβαίνει… του google…

Ελληνικός τίτλος: “Γυναίκα στα πρόθυρα νευρικής κρίσης”.

Εναλλακτικός τίτλος: “Το σόι μου!”

Καύσωνας ερχόταν, λέει, μόνη ήμουν στο Νησί, ας πω στα γυναικόπαιδα και τον άμαχο πληθυσμό να έρθουν, σκέφτηκα. Όπου γυναικόπαιδα η νύφη και τα ανίψια μου και άμαχος πληθυσμός οι παππούδες.

Και το είπα. Και ήρθαν. Η νύφη μου, οι ανιψιοί μου και οι γονείς μου. Μια τρελή-τρελή οικογένεια. Κι εγώ η πιο τρελή από όλους, που επέμεινα τόσο πολύ.

Όπως κάθε έλλην εκδρομέας που σέβεται τον εαυτό του, ήρθαν για τρεις μέρες και κουβάλησαν τα πάντα, εκτός από το νεροχύτη της κουζίνας (αν και νομίζω πως τον πήρε το μάτι μου μέσα σ΄ εκείνο το τεράστιο κόκκινο σακ βουαγιάζ…).

Ήρθαν βραδάκι, φάγαμε, ήπιαμε και την Άρτα φοβερίσαμε. Και έφτασε η ώρα του ύπνου (λέμε τώρα…).

To plan A ήταν να κοιμηθούν τα δυο αγόρια στη σοφίτα, παππούς και γιαγιά στο καθιστικό και η νύφη μου κι εγώ στην κρεβατοκάμαρα. Στρώσαμε τα κρεβάτια, καληνυχτίσαμε και πέσαμε να ξεραθούμε. Ήταν η ώρα που θα είχα κι εγώ, ως κορίτσι (ξαναλέμε τώρα…), την τελευταία επικοινωνία της ημέρας με τον καλό μου, για να ανταλλάξουμε καληνύχτες και όρκους αιώνιας αγάπης.

Αμ δε! Πρώτη διακοπή: “Νίνα έλα να κατεβάσεις τις σίτες, μην τις χαλάσω”. Αυτή ήταν η μανούλα. Πάω η Νίνα και τις κατεβάζω και προσπαθώ να ανακτήσω τη λαγνεία στη φωνή μου και να συνεχίσω την κουβέντα με τον καλό μου.

Στη συνέχεια, στη σοφίτα, εκτυλίχθηκε ο πόλεμος των Βορείων και Νοτίων. Όπου Βόρειοι ο 12χρονος Στέλιος και Νότιοι ο 10χρονος Κωστής, κομπλέ, με τα άλογα, τους φαντάρους και του στρατηγούς τους! Την ώρα που οι Βόρειοι ήταν έτοιμοι να πυρπολήσουν τις μπαμπακοφυτείες των Νοτίων (αφού, προηγουμένως, τους είχαν σφαλιαρίσει δεόντως), επενέβησαν οι μεγάλες ειρηνευτικές δυνάμεις. Το plan A είχε αποτύχει παταγωδώς και περάσαμε στο plan B.

Μαξιλάρια και σεντόνια αλλάζουν στρώματα και στη σοφίτα ανεβαίνει η Έλσα με τον μικρό της γιο, ο μεγάλος ξαπλώνει με τον παππού του στο καθιστικό και η μανούλα μου έρχεται μέσα, μαζί μου. Όποιος σκέφτεται να κάνει κακεντρεχές σχόλιο για το ότι στα 47 μου κοιμάμαι με τη μαμά μου, παρακαλείται να το καταπιεί, γιατί αλλιώς θα του το χώσω στο λαιμό εγώ! Συνεννοηθήκαμε;;; Ο καλός μου ξεσκίστηκε στα γέλια με την ανακατάταξη, κάτι που δεν πρόκειται να του συγχωρήσω ποτέ!

Και, επιτέλους, φτάνει η ρημάδα η ώρα που κλείνουμε τα κουρασμένα μας ματόφυλλα. Για να τα ξανανοίξουμε, έντρομοι, σε λίγο: ήχοι τρομακτικοί, ακατανόητοι, έρχονται από το καθιστικό, αλλά και από το διπλανό μου μαξιλάρι. Ο πατερούλης ροχαλίζει και παράγει ήχο όπως εκείνο που κάνουν τα τραμ στις ανηφόρες του Σαν Φρανσίσκο. Η μανούλα, που έχει τελειώσει και το Εθνικό, είναι πιο παραστατική: όχι μόνο κάνει σαν τα τραμ του Σαν Φρανσίσκο (σε κατηφόρα, όμως), αλλά έχει και ένα πλούσιο ρεπερτόριο σε άλλους ήχους: γάτες σε απόγνωση, σκύλους σε πανσέληνο, γουρούνια σε σφάξιμο. Όλο το ζωολογικό βασίλειο. Εκτός από τη σιωπή των αμνών.

Με πιάνει απελπισία. Και γέλιο νευρικό. Ασταμάτητο. Και εκνευρίζομαι. Και όσο εκνευρίζομαι, γελάω. Και όσο γελάω, εκνευρίζομαι. Κύκλος. Φαύλος. Και η ώρα έχει πάει 2.30 το πρωί. Στις 3 παρά κάτι, ακούω έναν ορυμαγδό στη σοφίτα και δευτερόλεπτα μετά βήματα να κατεβαίνουν τη σκάλα. Κρατάω την αναπνοή και τα γέλια μου: η Έλσα κατεβαίνει, πηγαίνει στην κουζίνα, σφάζει ένα καρπούζι, κόβει μια φέτα σ΄ ένα πιάτο και το τρώει. Μετά θέλει και τσιγάρο στο μπαλκόνι. Σηκώνει τη σίτα, που της φεύγει από τα χέρια και σκάει επάνω με έναν εκκωφαντικό θόρυβο, που πρέπει να ξύπνησε όλη την Αρχαία Επίδαυρο, εκτός από το κοιμισμένο σόι μου. Σηκώνομαι.

Στο μπαλκόνι πια, ώρα Αρχαίας Επιδαύρου και λοιπής Ελλάδος 4^η πρωϊνή, την όμορφη παρέα μας έρχεται να συμπληρώσει ο Στέλιος, ο οποίος ξύπνησε από το ροχαλητό του παππού του. Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, είμαστε κι εγώ θέλω να πέσω από το μπαλκόνι, αλλά δεν μου το επιτρέπουν.

Για να μην τα πολυλογώ, οι δύο πρώτες ημέρες πέρασαν μέσα σε αγρύπνια και προσευχή. Αγρύπνια αναγκαστική και προσευχή για να αντέξω. Και άντεξα. Και αντέχω ακόμα. Μέχρι το Σάββατο. Θα φύγουν το Σάββατο, μου το υποσχέθηκαν.

Κι εμείς, στο σόι μας, κρατάμε ΠΑΝΤΑ τις υποσχέσεις μας!

ΤΟ ΑΝΩΤΕΡΩ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ Allu Fan Marx