Η ευλογημένη καθημερινότητα
Ξυπνάει κάθε πρωί από ύπνο ανήσυχο, γεμάτο από όνειρα που δεν θυμάται ποτέ. Πλένεται, ντύνεται, πίνει τον καφέ του στο μάρμαρο του νεροχύτη της κουζίνας. Μικρές, βιαστικές γουλιές. Στα όρθια. Αλλάζει την άμμο του γάτου, του ανοίγει μια κονσέρβα και φεύγει για τη δουλειά, με το μικρό, παλιό, τριμμένο του αμάξι.
Στο δρόμο για το γραφείο συναντά πάντα κίνηση, εκνευρίζεται, βλαστημά. Φτάνει ήδη κουρασμένος. Μουρμουρίζει μια καλημέρα στο συνάδελφο και χώνεται στα χαρτιά του.
Κατά τις 11.00 κάνει διάλειμμα για κολατσιό. Κατεβαίνει στο κυλικείο του πρώτου ορόφου και αγοράζει μισή φρατζόλα ψωμί με βούτυρο, ομελέτα, λουκάνικο και πατάτες. Στις τελευταίες εξετάσεις η κακιά χοληστερίνη είχε χτυπήσει κόκκινο, αλλά την αγνοεί και ελπίζει να κάνει κι εκείνη το ίδιο. Πίνει και μια κόκα κόλα. Light.
Επιστρέφει στο κοσκίνισμα των χαρτιών του μέχρι τις 2.30. Πετάει ένα «άντε γειά» στον απέναντι και παίρνει το δρόμο του γυρισμού για το σπίτι. Μπαίνει μέσα και το γατί τρίβεται στα πόδια του. Ποια του είχε πει πως «το να σου δείχνει αγάπη η γάτα σου, καθόλου δε σημαίνει πως είσαι καλός άνθρωπος»? Δε θυμάται πια, όχι ότι έχει και ιδιαίτερη σημασία.
Το μεσημέρι θα ξαπλώσει για δυο ώρες, το έχει ανάγκη, δεν αντέχει αλλιώς. Είναι κι αυτές οι άπνοιες που κάνει στον ύπνο του και νοιώθει πάντα κουρασμένος. Οι γιατροί του είπαν να κοιμάται με μάσκα, αλλά αυτός αρνείται, δεν τον βολεύει. Όταν ξυπνήσει θα πιει άλλον έναν καφέ, μπροστά στην τηλεόραση. Κι εκεί θα παραμείνει μέχρι ν΄αρχίσει να κουτουλάει από τη νύστα. Και τότε μόνο θα πάει στο κρεβάτι του.
Ξυπνάει το πρωί από ύπνο ανήσυχο, γεμάτο από όνειρα που δεν θυμάται ποτέ. Πλένεται, ντύνεται, πίνει τον καφέ του στο μάρμαρο του νεροχύτη της κουζίνας. Μικρές, βιαστικές γουλιές. Στα όρθια. Αλλάζει την άμμο του γάτου, του ανοίγει μια κονσέρβα και φεύγει για τη δουλειά, με το μικρό, παλιό, τριμμένο του αμάξι.
Και η ρουτίνα του αρχίζει, ξανά και ξανά. Και είναι αυτή η ευλογημένη η καθημερινότητα που τον κρατά σε μιαν επίφαση ζωής. Και που τον εμποδίζει να στουκάρει το αμάξι στην πρώτη κολώνα που θα συναντήσει.
Η ευλογημένη επανάληψη γεννά καμιά φορά μιαν υπέροχη passacaglia…
ioeu
30 Μάι 07 at 10:48 π.μ.
Πω πω.. Απαξίωση ζωής. Κάτι μου θυμίζει, κάτι που με κάνει να φωνάξω “ΓΙΑΤΙ;”
Φοβάμαι πως είναι πιο συχνό απ’ ότι νομίζουμε.
Sadmanivo
30 Μάι 07 at 11:02 π.μ.
Δεν κρατάει μόνο αυτόν! Πολλούς τους κρατάει, μιας κι η ζωή έχει χάσει το νόημά της γι αυτούς! Αυτό να ονομάζεται ζωή όμως, δε στέκει !
Καλημέρα, Νίνα!
renata
30 Μάι 07 at 11:35 π.μ.
Δηλαδή το ότι εμένα ο γάτος μου μου έκανε αγάπες, υποδηλώνει ότι δεν είμαι καλός άνθρωπος;
αλεπού
30 Μάι 07 at 12:27 μ.μ
Αλεπού, μην ανησυχείς, είσαι η εξαίρεση!
Doll μου με έπιασαν στοματικές διαταραχές με το post Μου έφερε στο νου το “θα έχω στομαχικές διαταραχές, εγώ, αν η καρδιά ταπεινωθεί” που λέει ο Ρεμπω…
Καλημέρες.
lupa
30 Μάι 07 at 12:31 μ.μ
Δύσκολη αυτή η ευλογημένη καθημερινότητα…
fevis
30 Μάι 07 at 1:52 μ.μ
c’est pénible!!
(αλεπού, ποιος είπε πώς είσαι καλός άνθρωπος; έχουν ένστικτο οι γάτες!)
Кроткая
30 Μάι 07 at 2:34 μ.μ
Κυρία, επιτέλους επιστρέψατε σε θέματα που τα έχετε χαρτογραφήσει σχολαστικά και είναι και λιγάκι καφκικά.
Γι αυτό άλλωστε τα αγαπώ.
Αν βάζατε μαζί τους,που και που, και κανένα από τα εκφραστικά σκιτσάκια σας. Λέω αν…
nik-athenian
30 Μάι 07 at 3:19 μ.μ
@krotkaya
ε, λέμε και καμιά μλκ μπας και μας πιστέψουν οι γάτες
αλεπού
30 Μάι 07 at 3:27 μ.μ
Ανησυχώ:
1. Διαθέτω παλιό και τριμμένο αυτοκίνητο
2. Πίνω τον καφέ μου στο μάρμαρο της κουζίνας
3. Η κακή μου χοληστερίνη αυξάνεται μέρα με τη μέρα
4. Κάνω άπνοιες
5. Με παίρνει ο ύπνος μπροστά στην τηλεόραση
και
6. Τώρα τελευταία ο γάτος (που δεν είναι και δικός μου) τρίβεται στα πόδια μου όλο και περισσότερο.
Αρχικά πίστευα ότι βρομάνε τα πόδια μου και όλα θα τέλειωναν τον Δεκαπενταύγουστο, με το τρίτο μπάνιο της χρονιάς (όλη η χρονιά έχει τέσσερα: Χριστούγεννα, Πάσχα, Δεκαπενταύγουστο κι ένα τη μέρα της γιορτής μου -τριπλογιόρτι για τη Θεσσαλονίκη). Το ποστ σου, όμως, μ έκανε να ανησυχώ!
ΥΓ. Έχω ΚΑΙ πίεση ΚΑΙ ζάχαρο. Μήπως αυτό σημαίνει ότι δεν ανήκω στη συγκεκριμένη κατηγορία και γλιτώσω, τελικά;
diastimata
30 Μάι 07 at 4:13 μ.μ
Δεν είναι καθόλου άσχημη αυτή η άποψη…φτάνει να μην παγιωθεί ως αυτοσκοπός
An-Lu
30 Μάι 07 at 4:42 μ.μ
Το να γαντζώνονται από την καθημερινότητα έχει σώσει πολύ κόσμο τελικά…
QueenElisabeth
30 Μάι 07 at 6:00 μ.μ
Αδικείς τη ρουτίνα.
Όλοι τηρούμε κάποια ρουτίνα - μικρή ή μεγάλη, αδιάφορο - στη ζωή μας, με θρησκευτική ευλάβεια. Είναι οι μικρές καθημερινές συνήθειες του καθενός. Η σφραγίδα που βάζει ο καθένας μας στη μέρα που φεύγει - ή που έρχεται.
Tin Man
30 Μάι 07 at 6:53 μ.μ
yo!reeka's
30 Μάι 07 at 7:02 μ.μ
@Ioeu, ναι…
@Sadmanivo, επιλογή ζωής θα έλεγα.
@Ρενάτα, η ρουτίνα μας είναι, ενίοτε, η ασφάλειά μας.
@Αλεπού, μάλλον! Μη στεναχωριέσαι όμως, είσαι καλή αλεπού! :pppppppp
@Λούπα, καλημέρα και σ’ εσάς, Ωραιοτάτη!
@Fevis, δύσκολη, πικρή και αναπόφευκτη.
@Κροτ, bien sur! :ppp
@Nik, μου λείψατε θανατερά! Το μόνο δικό μου σκιτσάκι ήταν εκείνο το παρδαλό που με απεικόνιζε, όλα τα άλλα είναι “κλεμένα”!
@Αλεπού, σταματήστε το chat με τη ρώσα, παρακαλώ!
@Διαστήματα, η πίεση και το ζάχαρο είναι η σωτηρία σας! :pppp
@An-Lou, η ευλογημένη καθημερινότητα, ναι…
@Μεγαλειοτάτη, έτσι φαίνεται…
@Τενεκεδένιε, δεν την αδικώ. Πιστεύω πως σώζει ζωές.
@Γιωρίκα, :p
Composition Doll
30 Μάι 07 at 7:23 μ.μ
συμφωνω εντελως οτι η ρουτινα μας ειναι και η ασφαλεια μας!
idimon
31 Μάι 07 at 12:42 π.μ.
ζωή εκκρεμές..
φιλιά
alkyoni
31 Μάι 07 at 9:39 π.μ.