Κάποτε στην Τεοτιουακάν
Μέσα στο ναό ήταν μόνος. Πλησίασε το βωμό της θεάς Τσαλτσιουτλίκουε και γονάτισε. Έμεινε αρκετή ώρα έτσι. Όταν βγήκε ο ήλιος έδυε πίσω από την πυραμίδα της Σελήνης. Ο Σιγιάτζ Κ’ανχκ’ περπάτησε στην Οδό των Νεκρών με κατεύθυνση το σπίτι του. Ανέβαλε την επίσκεψή του στο ανάκτορο του Κετζαπαπαλότλ για την επομένη. Ένοιωθε κουρασμένος και μόνος.
Έφτασε στο, χτισμένο σύμφωνα με το νέο ρυθμό (που αιώνες αργότερα θα ονόμαζαν talud-tablero), σπίτι του. Ο υπηρέτης του είχε έτοιμο το δείπνο του, από κουνέλι μαγειρεμένο με καλαμπόκι. Ο Σιγιάτζ Κ’ανχκ’ τον έστειλε για ύπνο και δείπνησε μόνος.
Σαν απόφαγε, βγήκε στη μικρή αυλή του για να θαυμάσει τον κατάσπαρτο με αστέρια ουρανό, πριν κοιμηθεί. Ήταν η ώρα που απολάμβανε περισσότερο, η ώρα που τα έλεγε με τον εαυτό του και κατάστρωνε τη στρατηγική του. Ένα σούρσιμο στα δεξιά του τον έκανε να γυρίσει απότομα, φέρνοντας ταυτόχρονα το χέρι στη, ζωσμένη στη μέση του, ματσέτα. Η Ναγκουάλ πρόβαλε πίσω από τον δυτικό τοίχο και ρίχτηκε στην αγκαλιά του.
Ο Σιγιάτζ Κ’ανχκ’ την έσφιξε έκπληκτος ανάμεσα στα μπράτσα του. «Πώς βρέθηκες εδώ?» τη ρώτησε φιλώντας τη. «Δεν περίμενα να σε δω πριν από αύριο που θα πάω στο Κετζαπαπαλότλ για να μιλήσω με τον πατέρα του Ατλάλτ. Μετά θα ερχόμουν σ’ εσένα». Η Ναγκουάλ ξέφυγε από τα χέρια του και στάθηκε θυμωμένη απέναντί του. Το άσπρο της φόρεμα φαινόταν γαλάζιο στο φως του φεγγαριού και τα μαύρα της μαλλιά ήταν ένα με τη νύχτα.
«Αυτή σου η ιδέα θα είναι η καταστροφή μας, Σιγιάτζ. Ξέρεις πως ο ηγεμόνας με θέλει για σύζυγο του Ατλάλτ. Ξέρεις πως και ο ίδιος ο Ατλάλτ συμφωνεί. Αν καταφέρεις να τον ανεβάσεις στο θρόνο του Τικάλ, τι σε κάνει να πιστεύεις πως δεν θα γίνω η βασιλική σύζυγος?»
«Καλή μου, ο Ατλάλτ είναι η μόνη λύση για τη σωτηρία του λαού της Τεοτιουακάν. Τα έχουμε συζητήσει τόσες φορές αυτά, εδώ, κάτω από τα ίδια αστέρια. Η κοιλάδα της Τεοτιουακάν συγκεντρώνει τον περισσότερο λαό απ΄ όλες τις πόλεις τριγύρω. Ζούμε σε σπίτια φτιαγμένα από πέτρα και όχι σε αχυρένιες καλύβες. Είναι λογικό να προσελκύουμε εχθρούς. Ο λαός του Τικάλ είναι εχθρικός απέναντί μας δεκάδες χρόνια. Αν καταφέρουμε ένας δικός μας, και συγκεκριμένα ο γιός του βασιλιά μας, να γίνει βασιλιάς τους, έχουμε οφέλη τεράστια. Από εχθρούς τους κάνουμε συμμάχους και υποτελείς. Και όλα αυτά αναίμακτα, χωρίς να κινδυνέψουν οι άντρες του λαού μας. Η κατάκτηση του Ματακαπάν και του Καμιναλτζουγιού, μας έφερε πλούτη και εύφορα εδάφη, αλλά μας στοίχισε σε ζωές νέων και εύρωστων αντρών του λαού μας».
«Μη μου μιλάς σαν να είμαι ένας από τους στρατιώτες σου, Σιγιάτζ Κ’ανχκ’. Αυτά που λες δεν με ενδιαφέρουν. Τι να τα κάνω εγώ τα εδάφη, και τα πλούτη, και τα ορυχεία του οψιδιανού και την ειρήνη ανάμεσα στους λαούς, όταν δεν θα έχω τα χέρια σου να με κρατάνε και τα μάτια σου να βλέπω όταν ξυπνώ? Και πως θ’ αντέξεις εσύ, Σιγιάτζ Κ’ανχκ’, να υπηρετείς πιστά έναν βασιλιά που θα μπαίνει στο κρεβάτι μου σαν πολέμαρχος κάθε βράδυ?» Ο Σιγιάτζ Κ’ανχκ’ προσπάθησε να ψελλίσει κάτι για το ιερό χρέος του πολεμιστή, για το καλό της πόλης, για τους θεούς που έστειλαν θετικά μηνύματα. Η Ναγκουάλ δεν τον άφησε να συνεχίσει.
«Πήγαινε να παίξεις το παιχνίδι της εξουσίας, Σιγιάτζ Κ’ανχκ’, εκεί που είσαι τόσο καλός. Το παιχνίδι της αγάπης άστο, δεν είναι για σένα, δεν το ξέρεις και θα χάσεις. Και ξέρουμε και οι δύο πως δεν σου αρέσει να χάνεις, Σιγιάτζ Κ’ανχκ’. Φεύγω. Και μη με ψάξεις αύριο στο παλάτι. Όταν τελειώσεις τη δουλειά σου φύγε και γύρνα εδώ, μόνος. Περίμενε να νυχτώσει και βγες πάλι στην αυλή σου, μόνος. Και μην ελπίζεις πως θα πεταχτώ ξανά από καμιά γωνιά. Μόνος θα είσαι και μόνος θα μείνεις. Ρίξε όμως μια ματιά στ’ αστέρια, που τόσο σ’ αρέσουν, και ρώτα τα, πού είναι πιο σημαντικό να κερδίζει ένας άνθρωπος? Στον πόλεμο ή στην αγάπη? Και άκουσε την απάντησή τους, Σιγιάτζ Κ’ανχκ’. Θα έχεις ατέλειωτα χρόνια μοναξιάς για να την καταλάβεις».
Η Ναγκουάλ γύρισε και χάθηκε στη νύχτα. Για λίγο, ο Σιγιάτζ Κ’ανχκ’, μπορούσε να βλέπει το λευκό της φόρεμα που ξεμάκραινε. Φαινόταν γαλάζιο κάτω από το φως του φεγγαριού.
(Τεοτιουακάν, Μεξικό, μια ζεστή νύχτα του 400 μ.Χ.)
όπως είθισται.
Μου ήρθε στο μυαλό η Λυσιστράτη.
(καλά περάσαμε?)
Кроткая
26 Ιαν 07 at 1:56 π.μ.
Αδύνατον να παίξεις τα παιχνίδια της εξουσίας, παρέα με τα παιχνίδια των Ανθρώπων.
Δεν γίνεται….
Και το παιχνίδι της αγάπης είναι παιχνίδι των Ανθρώπων …
Markos
26 Ιαν 07 at 3:03 π.μ.
Το κακόμοιρο το κουνελάκι , κατέληξε στο στομάχι του πολεμιστή βασιλιά . Καλά να πάθει και έφαγε πόρτα .
Μπονζούρ μικρή μου :))
ellinida
26 Ιαν 07 at 8:19 π.μ.
ΠΕΜΠΤΗ μεσάνυχτα, ανέβαζες ποστ;;;;
Να πω καλημέρα ή θα με πάρει ο …διάολος;
Πολύ ωραίο το κειμενάκι σας! :)))
Ημίαιμος-Imiaimos
26 Ιαν 07 at 8:29 π.μ.
να πάμε δηλ. να δούμε το apocalypto;
Ωραία φτιαγμένο κειμενάκι και με μπόλικη φαντασία.
Αλλά παρατήρησα και εγώ ότι γράφτηκε Πέμπτη και . . . κάτι δεν μου πάει (;)
Στέφανος
26 Ιαν 07 at 10:52 π.μ.
Καλημερούδια, Νίνα μου! Εγώ πάλι έχω την αίσθηση πως πέρα απ΄το once more time άπαιχτο κείμενό σου, πως όλοι θα ΄πρεπε να το διαβάσουμε πολύ καλά.
Και να ζυγίζουμε καλά τι αξίζει κι αν είναι σωστό να θυσιάζουμε την αγάπη ή να θυσιαζόμαστε για χάρη της! Φιλιάάά
renata
26 Ιαν 07 at 12:39 μ.μ
την έχασε …
allmylife
26 Ιαν 07 at 1:15 μ.μ
Πας καλά παιδί μου; Ολόκληρη ερωτική σκηνή κι ούτε λίγο σεξ; Τσ, τσ, τσ
Αλεπού
26 Ιαν 07 at 1:39 μ.μ
αλεπού, ΛΟΛΛΛΛ!!!
Krotkaya
26 Ιαν 07 at 2:23 μ.μ
Ειδες το Apocalypto ή μου φαίνεται;
An-Lu
26 Ιαν 07 at 3:05 μ.μ
@Krot, στη Λυσιστράτη οι γυναίκες επέστρεψαν. Η Ναγκουάλ όχι…
@Μάρκο, έτσι όπως το λες. Η αλλιώς εξουσία και έρωτας: εντελώς ασύμβατα.
@Ελληνίδα, bonjour ma belle!
@Ημίαιμε, ε, επέστρεψα και ανέβασα ποστ. Τι το πεμπτόν, που λέει και ο Πασκάλ? :p
@Στέφανε, η Πέμπτη μου ήταν τέλεια, όπως όλες, μην ανησχείς. Το Apocalypto δεν το ήξερα (!!!), το ggoglισα μετά από το σχόλιό σου και αυτό της ΑνΛου. Δεν ξέρω, λες να πάμε να το δούμε?
@Ρενάτα, έτσι ακριβώς είναι, γλυκιά μου!
@Allmylefe, ναι…
@Αλεπού,τώρα που το επισημαίνεις, διαπιστώνω κι εγώ την έλλειψη. θα επανορθώσω στο άμεσο μέλλον! :ppp
@Krot, μη χάσεις, εσύ!
@ΑνΛου, σου φαίνεται!!! :ppp Όπως λέω και στο Στέφανο, την ταινία από εσάς την έμαθα. Όμως δεν γράφτηκε στα ξεκάρφωτα η ιστοριούλα. Τακτοποιώντας (λέμε τώρα) το γραφείο μου, βρήκα σε ένα από τα συρταράκια το moleskine με τις ταξιδιωτικές μου εντυπώσεις από το Μεξικό που είχα πάει πρόπερσι. Τα ονόματα του πολεμιστή Σιγκιάτζ και του βασιλιά, όπως και η ιστορία επιβολής του στο θρόνο των Αζτέκων, είναι πραγματικά. Τα ονόματα των τόπων, των ναών και των θεοτήτων, επίσης πραγματικά, κρατημένα σε σημειώσεις μου κατά την περιήγηση στον αρχαολογικό χώρο της Τεοτιουακάν. Για τα υπόλοιπα δούλεψε η φαντασία.
Composition Doll
26 Ιαν 07 at 3:19 μ.μ
Τα δίπολα δίνουν και παίρνουν.
Καλό-κακό.
Σκοτεινό-φωτεινό.
Πόλεμος-αγάπη.
Το ένα δεν υπάρχει χωρίς το άλλο.
Sigmataf
26 Ιαν 07 at 4:05 μ.μ
Τώρα, εγώ γιατί δεν πείστηκα;;;
Ημίαιμος-Imiaimos
26 Ιαν 07 at 7:28 μ.μ
τώρα τι θα του απαντήσεις του κυρίου με το αλάνθαστο ένστικτο;
allmylife
26 Ιαν 07 at 11:25 μ.μ
@ΣΤ, ο διπολισμός δεν θα περάσει, βρε! :pppppp
@Ημίαιμε, να χαρώ εγώ ένστικτο!! Αααααχ, γέρασες σκυλούκο μου! :p
@Allmylife, του απάντησα ήδη!!! (Ξυπνήσαμε????)
Composition Doll
26 Ιαν 07 at 11:31 μ.μ
Χαιρετώ (μετά από καιρό).
Με μπέρδεψες, με τα ονόματα. Στραμπούληξα τη γλώσσα μου, για να τα επαναλάβω. Τέλος πάντων, επειδή το στόρι ήταν καλό, θα σε συγχωρήσω.
ΥΓ. Τελικά το είδες το Apocalypto;
diastimata
27 Ιαν 07 at 2:37 π.μ.
“Τα ονόματα των τόπων, των ναών και των θεοτήτων…κρατημένα σε σημειώσεις μου κατά την περιήγηση στον αρχαιολογικό χώρο της Τεοτιου ακαν.Για τα υπόλοιπα δούλεψε η φαντασία.”
Μην αφήνετε την “φαντασία” τελευταία.
Διότι, το δικαίωμα να μιλάμε,να διηγούμαστε, να δρούμε το αντλούμε
από την τόλμη της φαντασίας μας.
Και είναι το μοναδικό δικαίωμα στο οποίο δεν υπάρχουν φυσικοί και τεχνικοί περιορισμοί.
Παρά μόνο ηθικοί.
kostis-b
27 Ιαν 07 at 10:56 π.μ.
Ουφ! μου έφυγε ένα βάρος.
Για το apocalypto μάλλον δεν . . . ο Gibson μπορεί να είναι ωραίος αλλά έχει πολύ αίμα στις ιστορίες του και εγώ δεν είμαι χασαπάκι το επάγγελμα.
Ματς μουτς
Στέφανος
27 Ιαν 07 at 2:57 μ.μ
@Διαστήματα, τα ονόματα διαβάζονται μόνο. ΔΕΝ προφέρονται! :p
@Κωστή, και πρέπει, λέτε, να έχει ηθικούς περιορισμούς η φαντασία? Γιατί, προσωπικά, τη συνδέω πάντα με τον επιθετικό προσδιορισμό “αχαλίνωτη”. Λάθος?
@Στέφανε, κι εγώ δεν νομίζω να το δω.
Composition Doll
27 Ιαν 07 at 4:28 μ.μ