Shine on, you crazy diamond!

Στα ψηλά γυάλινα κτήρια, με τα ανακλαστικά τζάμια, πέφτουν συχνά πουλιά και σκοτώνονται. Η αντανάκλαση του ήλιου πάνω στο γυάλινο όγκο τα τυφλώνει, τα κάνει να χάνουν τον προσανατολισμό τους. Περνούν για αληθινό το δέντρο που καθρεφτίζεται στα τζάμια και σπεύδουν να κουρνιάσουν πάνω του. Πέφτουν με όλη τους τη δύναμη πάνω στο γυάλινο κτήριο. Σε δευτερόλεπτα κείτονται νεκρά στο πεζοδρόμιο.

Υπάρχουν και άνθρωποι-πουλιά. Αυτοί τυφλώνονται από τον ήλιο των άλλων. Τον ήλιο τον εσωτερικό, που ζεσταίνει τις καρδιές τους και κάνει τα πρόσωπά τους να λάμπουν από καλοσύνη. Οι άνθρωποι-πουλιά, στην αρχή προσπαθούν να σβήσουν τον ήλιο. Μαθημένοι να ζουν σε ανήλιαγα σπίτια με κλειστά πατζούρια, συνηθισμένοι στο φως του ηλεκτρικού, ακόμα και μέρες ηλιόλουστες, βυθισμένοι στα σκοτάδια της ψυχής και του μυαλού τους, ζηλεύουν τον ήλιο των άλλων. Φοβούνται τη ζέστη που μπορεί να λειώσει τους πάγους της καρδιάς τους. Φθονούν αυτούς που είναι ικανοί να βρίσκουν τη χαρά σε πράγματα μικρά, καθημερινά, έτσι ώστε να γίνονται ικανοί για τα άλλα, τα μεγάλα.

Οι άνθρωποι-πουλιά έχουν στυφή γεύση στο στόμα, αποπνέουν μιζέρια, δεν ξέρουν να δίνουν, δεν λένε «ευχαριστώ» όταν παίρνουν. Γιατί παίρνουν: τα πάντα από τους πάντες. Έχουν την άποψη ότι το δικαιούνται, ότι οι άλλοι τους χρωστούν. Οι άνθρωποι-πουλιά, πληγώνουν, με λόγια και με έργα. Αν τους το επιτρέψεις μπορούν να σε διαλύσουν, να σε εξοντώσουν. Αν τους το επιτρέψεις μπορούν να φέρουν τη βαρυχειμωνιά στην καρδιά σου.

Οι άνθρωποι-πουλιά ζητούν τη βοήθειά σου, κάνουν βουβή έκκληση στη φιλανθρωπία σου, βασίζονται στα συναισθήματά σου για να σε πλησιάσουν. Σου απλώνουν χέρι για να τους τραβήξεις από τον Άδη τους και όταν πας να τους αγγίξεις δαγκώνουν το δικό σου, ή, ακόμα χειρότερο, σε ακρωτηριάζουν. Οι άνθρωποι πουλιά είναι ντυμένοι με μιαν επίφαση γλυκιάς μελαγχολίας, που γίνεται βρόγχος γύρω από το λαιμό σου. Μια βόλτα ή ένας καφές με έναν άνθρωπο-πουλί, είναι αρκετά για να θεωρήσει ότι του ανήκεις, ότι πρέπει να κατοικήσεις στο υγρό και σκοτεινό του λαγούμι, και αν δεν το κάνεις, αν αρνηθείς, σε γεμίζουν με ενοχές και μιλάνε για προδοσία.

Οι άνθρωποι-πουλιά δεν ζητούν ποτέ «συγγνώμη» που σε ξεγέλασαν, που σε έκαναν να απαντήσεις στις κραυγές τους για βοήθεια, ώστε να έχουν μετά τη χαρά να σου πουν «δεν τη θέλω». Οι άνθρωποι-πουλιά είναι συνήθως αποτυχημένοι σε όλους τους τομείς, δεν έχουν καταφέρει να διακριθούν πουθενά, δεν έχουν καταφέρει να κρατήσουν κανέναν δίπλα τους, φίλο ή αγαπημένο. Οι άνθρωποι-πουλιά αναμασούν τις δυστυχίες τους, ζουν μέσα από αυτές, αρνούνται να τις ξεπεράσουν.

Για ανθρώπους-πουλιά δεν έχω χώρο στη ζωή μου, πια. Ο ήλιος μου θα λάμπει πάντα, θα με ζεσταίνει και θα με λαμπρύνει, θα με ομορφαίνει και θα μου γεμίζει τις μέρες φως, θα συναντιέται με τους ήλιους των φίλων και αγαπημένων μου. Ας έρθουν οι άνθρωποι-πουλιά να πέσουν με φόρα πάνω στα τζάμια μου, δεν θα μπορέσουν να με μετακινήσουν ούτε σπιθαμή, δεν θα μπορέσουν να μου χαλάσουν τη διάθεση.

Και μετά, θα πάρω AJAX και θα καθαρίσω τα τζάμια από τα αίματα.