Archive for Οκτώβριος 14th, 2006
Καλή θάλασσα, σύντροφοι!
Χθες, έμεινα όλη τη νύχτα έξω, τρώγοντας, πίνοντας και τραγουδώντας με φίλους και συντρόφους. Το Λιμάνι της Αγωνίας έκλεισε την προεκλογική περίοδο με μια περιοδεία σε μια από τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές του Πειραιά, στα Καμίνια. Ο Θοδωρής ο Δρίτσας ήθελε και φέτος (όπως και τις δύο προηγούμενες φορές) η τελευταία εκδήλωση του Λιμανιού να γίνει εκεί. Και, όπως το απαιτούσε η παράδοση, μετά την τελευταία βόλτα στα μαγαζιά της περιοχής, καταλήξαμε στην ταβέρνα του Τηγανέλλου, μια παλιότατη, παραδοσιακή που βρίσκεται πάνω στην Πλατεία των Καμινίων.
Η διάθεση όλων, παρόλη την κούραση των ημερών, ήταν ανεβασμένη, το κρασάκι και τα τσίπουρα βοήθησαν ακόμα περισσότερο προς αυτή την κατεύθυνση, οι μεζέδες του Τηγανέλλου τέρψη για τον ουρανίσκο. Τα αστεία και τα πειράγματα είχαν τον πρώτο λόγο, τα «στην υγειά μας και με τη νίκη» έδιναν κι έπαιρναν, και γενικά «ήμασταν μια ωραία ατμόσφαιρα, ήμασταν».
Τις πρώτες πρωϊνές ώρες βγήκαν και τα όργανα από τα πορτ-μπαγκάζ των αυτοκινήτων: κιθάρα, μπουζούκι, μπαγλαμάς, τζουράς, ντέφια. Και οι φωνές όλων μας, άλλες λιγότερο και άλλες περισσότερο καλές, όλες όμως με το πάθος που απαιτεί το ρεμπέτικο και το λαϊκό τραγούδι. Γυρίσαμε σπίτια μας με το πρώτο φως της μέρας.
Σήμερα το πρόγραμμα έχει ξεκούραση, έτσι ώστε αύριο να είμαστε έτοιμοι, ο καθένας από το πόστο του, να επιτελέσουμε το έργο που μας έχει ανατεθεί. Όσο για τους Πειραιώτες, ας πλεύσουν, ως άλλα καράβια, στη θάλασσα των ψηφοδελτίων. Το ταξίδι έχει πάντα πολλά να δώσει. Μόνο που τη στιγμή την κρίσιμη, ας κλείσουν τ’ αυτιά στις σειρήνες και τα μάτια στα λαμπερά φώτα απατηλών φάρων. Και ας ψάξουν για το Λιμάνι. Δεν υπάρχει καράβι που να ταξιδεύει εσαεί, εκτός από εκείνο το καταραμένο, του ιπτάμενου Ολλανδού. Κάθε καράβι θέλει το λιμάνι του. Και στη θάλασσα το ψηφοδελτίων υπάρχει το Λιμάνι της Αγωνίας.
Μόνο, παρακαλώ, ό,τι κι αν ψηφίσετε, ό,τι κι αν ψηφίσουμε, ας μην το μετανιώσουμε αμέσως μετά. Έχω βαρεθεί να ακούω για «κοψοχέρηδες» από την επομένη, κιόλας, των εκλογών. Όταν λέω πως οι λαοί έχουν τους κυβερνήτες που τους αξίζουν, το εννοώ. Και γίνομαι κακιά με όλους όσοι μετανιώνουν για την ψήφο τους. Είχαμε την ευκαιρία, αν την πετάξαμε το πρόβλημα είναι δικό μας και μόνο. Και η ευθύνη επίσης.
Αύριο, λοιπόν, καράβια μου, ας αναζητήσει ο καθένας το δικό του Λιμάνι, όποιο κι αν είναι αυτό. Ας το αναζητήσει υπεύθυνα, μέσα από ρότα προσεκτικά σχεδιασμένη, μέσα από χάρτες ναυτικούς που δείχνουν τη θέση του. Και προσοχή: όλα τα φώτα που συναντάτε δεν είναι φάροι, ούτε τα φώτα των σπιτιών μιας κατοικημένης ακτής. Κι όλοι οι φάροι δεν είναι σίγουροι και ασφαλείς, κάποιοι κρύβουν υφάλους. Κι όλα τα φώτα στις ακτές, δεν ανήκουν σε σπίτια φιλήσυχων ανθρώπων, μπορεί να είναι και φώτα από άντρα ληστών και δολοφόνων. Θυμηθείτε το Jamaica Inn: η πρόσκρουση στα βράχια της Κορνουάλλης αποβαίνει μοιραία.
Καλή θάλασσα, σύντροφοι!
