Είπε, πάλι, ο Woody Allen:
Είπε, ξανά, ο Woody Allen:
Είπε ο Woody Allen:
Δε θέλω να μου δέσετε τα μάτια!
Το «Δε θέλω να μου δέσετε τα μάτια», είναι ένα τραγούδι που δεν νομίζω να ξεχάσω ποτέ. Μου το θύμισε ο φίλτατος Αθανάσιος σε αυτό το εξαιρετικό ποστ του JUKE-BOX του.
Σεπτέμβρης 1977. Η Ντόλλυ γραμματέας της ΚΝΕ στο σχολείο της. Κυριακή πρωί, συνεργάζομαι με τον καθοδηγητή μου στα γραφεία της οργάνωσης. Παραμονές του 3ου Φεστιβάλ ΚΝΕ_ΟΔΗΓΗΤΗ. Χτυπάει το τηλέφωνο και κάποιος με ζητάει με το ονοματεπώνυμό μου. Το τονίζω, γιατί την εποχή εκείνη ήταν αδιανόητο να ζητήσεις κάποιον στο τηλέφωνο της οργάνωσης με το ονοματεπώνυμό του. Έλεγες «θέλω τον Τάκη τον ψηλό», «το Βασίλη τον όμορφο», «το Γιώργο το χοντρό», «τον Ορέστη απ’ το Βόλο», «τη Μαρία απ’ τη Σπάρτη», «το Θείο Ισίδωρο» κ.λ.π. Έλεγες Ο,ΤΙ ήθελες, ΕΚΤΟΣ από ονοματεπώνυμο. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, τι πανικός επικράτησε, όταν με ζήτησαν όχι μόνο με το ονοματεπώνυμό μου αλλά και με την ιδιότητά μου ως γραμματέα της οργάνωσης του σχολείου.
Στο τηλέφωνο ένας κύριος με ενημέρωσε ότι τηλεφωνεί από το τάδε αστυνομικό τμήμα και να περάσω «δι’ υπόθεσίν μου». Με συνοδεία 5 συντρόφων (και με ειδοποιημένο δικηγόρο του κόμματος να είναι standby) ξεκινάω και πάω. Μπαίνουμε μέσα και ζητάμε τον αξιωματικό υπηρεσίας. Το τμήμα δονείται από δυο κοριτσίστικες φωνές που τραγουδάνε υπερβολικά δυνατά –και παράφωνα, πρέπει να ομολογήσω- το «Δε θέλω να μου δέσετε τα μάτια». Εντελώς ανατριχιαστικό σας λέω!
Στο γραφείο του, ο αξιωματικός με υποδέχεται με απόγνωση. «Είστε η κυρία Κ?, Η γραμματέας της Γαλλικής?», με ρωτάει. Κυρία 16,5 ετών!!!!!! «Μάλιστα», απαντώ. «Θα σας παρακαλούσα πρώτον να μας πείτε αν γνωρίζετε δύο δεσποινίδες που έχουμε εδώ, γιατί δεν είχαν ταυτότητες επάνω τους και, δεύτερον, αν τις γνωρίζετε να τις πάρετε και να φύγετε, γιατί μας έχουν γανώσει το κεφάλι εδώ και δυο ώρες». Και ανοίγει μια πόρτα και βλέπω τα δίδυμα! Δυο δίδυμες αδελφές, ένα χρόνο πιο μικρές από μένα, μέλη της οργάνωσης. Να κάθονται αγκαλιασμένες σ’ έναν ξύλινο πάγκο και να ξελαρυγγιάζονται:
«Δεν θέλω να μου δέσετε τα μάτια
τον ήλιο π΄ανατέλει να χαρώ
κι αν κάνετε τα στήθια μου κομμάτια
εσείς πεθαίνετε κι όχι εγώ.
Δεν θέλω να μου δέσετε τα μάτια
δεν σκιάζομαι τα βόλια τα σκληρά
πηγαίνω στα ουράνια παλάτια
να στείλω στους ανθρώπους τη χαρά».
Κάγκελο εγώ, 5 κάγκελα και οι σύντροφοι!!!
«Τι έγινε, κορίτσια?», τις ρωτάμε.
«Είμαστε στην Καλλίπολη και πουλάγαμε το Ρίζο και εισιτήρια, και μας συλλάβανε και μας φέρανε για αναγνώριση γιατί δεν είχαμε ταυτότητες. Αλλά δεν είπαμε τίποτα και τους δώσαμε να καταλάβουν πως δεν φοβόμαστε τίποτα!!!!»
«………….»
Υ.Γ.: Ναι, ΟΚ, το παραδέχομαι… Εκείνες τις εποχές βάζαμε στην ΚΝΕ ό,τι κι ό,τι. Αρκεί να πιάναμε το «πλάνο το βιογραφικών». Ποσοστιαίες μονάδες του πλάνου ήταν και τα δίδυμα!!!
Φίλε,
Όταν παραφέρεσαι, μπορώ να στο συγχωρήσω.
Όταν αδικείς ανθρώπους που αγαπώ, μπορώ να στο συγχωρήσω.
Όταν προσβάλεις ανθρώπους που αγαπώ, μπορώ να στο συγχωρήσω.
Όταν ουρλιάζεις καθώς σου εξηγώ τα αυτονόητα, μπορώ να στο συγχωρήσω.
Όταν, όμως, καταδικάζεις με συνοπτικές διαδικασίες,
Όταν απαντάς με σιωπή,
αυτό, όχι, δεν μπορώ να στο συγχωρήσω.
Βλέπεις, η σιωπή, είναι το μόνο που δεν συγχωρώ.
Σε φιλίες και έρωτες.
Αντίο, φίλε.
Ιδανική παρέλαση
…Φαντάσου μια στιγμή μιαν ολονύχτια παρέλαση
Να σχίζει όλη την Εγνατία οδό
Και αντί για ονόματα
Διαιρέσεις σε σώματα
Να ΄ναι συντεταγμένη με αυτό τον τρόπο:
Τα Μουνιά καπέλα, οι Πάρε τ΄ αρχίδια μου
Οι Την Παναχαϊκή μου και τα Χεζοβολιά
Να ακολουθούν τα παινεμένα Μουνόπανα
Του Κώλου τα εννιάμερα κι οι Γάμησέ τα
Ακόμα πιο μπροστά να είναι οι Μαλακοκαύληδες
Οι Φτωχομπινέδες κι οι Πουτάνας γιοι
Με τύμπανα πιο κει οι ηρωικοί Κλαπαρχίδηδες
Τα Μαλακιστήρια κι οι Κλασομπανιέρες.
Τα Κωλοτρυπίδια να βαράνε τις σάλπιγγες
Και τα Μυγοχέσματα να δίνουν εντολές
Να ρυθμίζουν με σφυρίχτρα το εν-δυο οι Μικροτσούτσουνοι
Το πόδι να βαράνε οι Το στανιό μου μέσα
Να υπάρχει ένα μεσαίο μέρος με ύβρεις κοινότοπες
Οι Άντε και γαμήσου οι Παλιοπούστη και λοιπά
Και αντί για ιερατείο να προπορεύονται οι βλάσφημοι
Που αυτά που λεν΄ δεν είναι για να τ΄ αναφέρω.
Τέλος μπροστά μπροστά κι εν είδει παραστάτη
Αγκαλιά η Πουτάνα και το Γαμώ τα παιδιά
Και μελαγχολικός κρατώντας τίμιο λάβαρο
Ν΄ ανοίγει την πομπή ο εθνικός Μαλάκας…
Απόσπασμα από το τραγούδι του Φοίβου Δεληβοριά «Η Υβρεοπομπή».
Μουσική και στίχοι δικοί του.
Το τραύμα της παρέλασης
Τον Απρίλη του 1967 ήμουν μαθήτρια της πρώτης τάξης του Δημοτικού. Τον Ιούλη του 1974 είχα τελειώσει τη δευτέρα Γυμνασίου. Αναφέρομαι στα χρόνια της Χούντας. Από τα δύο τελευταία χρόνια του Δημοτικού και μετά είχα το δικαίωμα και την ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ (χούντα λέμε…) να συμμετέχω στις μαθητικές παρελάσεις της 25ης Μαρτίου και της 28ης Οκτωβρίου.
Πέμπτη Δημοτικού, η Composition Doll είναι αστέρι στο σχολείο, πρώτη μαθήτρια κι έτσι, και, φυσικό επακόλουθο, ορίζεται ως β’ παραστάτις της σημαίας κατά την προετοιμαζόμενη παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου. Οι παραστάτες «α τάξεως», καθώς και ο σημαιοφόρος, ήταν μαθητές της έκτης.
Αρκετά φαντασμένο και επιδεικτικό άτομο από γεννησιμιού μου [ο Χαρτοπόντικας μπορεί να προσκομίσει ως απόδειξη φωτογραφία της τρίτης δημοτικού, όπου ποζάρω με ύφος Γκρέτα Γκάρμπο, προτάσσοντας το ανύπαρκτο (τότε, έτσι?) στήθος μου, για να φαίνεται το «Βραβείο», μια μπλε-κόκκινη κονκάρδα που κάθε βδομάδα η Δασκάλα μας καρφίτσωνε στο πέτο του καλύτερου μαθητή], γυρίζω όλο χαρά στο σπίτι και ανακοινώνω στους γονείς ότι επρόκειτο να παρελάσω και μάλιστα ως παραστάτις της σημαίας!
«Αποκλείεται», δηλώνει ο πατέρας-αφέντης.
Γουρλώνω τα μάτια εγώ: «Γιατί?»
«Επειδή θα λείπουμε, θα πάμε εκδρομή με τους Παπαδήμα».
«Μα ο δάσκαλος είπε πως ΠΡΕΠΕΙ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να πάω».
«Να του πεις πως θα λείπεις με την οικογένειά σου. Η μάλλον, άσε, θα του το πω εγώ».
«Να πάτε εσείς εκδρομή. Εγώ θα μείνω με τη γιαγιά και θα πάω στην παρέλαση»
«ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΠΑΙΔΙ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ».
Εκείνη τη στιγμή δεν κατάλαβα τι ήταν αυτό που είπε, αλλά κάτι στο ύφος και στη ματιά του με έπεισε να μη συνεχίσω τη συζήτηση και να υποταχτώ στη μοίρα μου. Η αντιπαθητική Χαριλεία πήρε τη θέση μου στην παρέλαση κι εγώ πήγα με γονείς και Παπαδήμες στο Πήλιο. Σε όλη την εκδρομή τσακωνόμουν με τα Παπαδημάκια και έσπασα τα νεύρα όλων.
Το παιδικό αυτό τραύμα, έγινε βαθύτερο την επόμενη χρονιά. ΗΜΟΥΝ ΣΗΜΑΙΟΦΟΡΟΣ!!! Δηλαδή δύο είμαστε, ο Δημήτρης Π. κι εγώ, και τραβήξαμε κλήρο. Εγώ κληρώθηκα για την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου και ο Δημήτρης για εκείνη της 25ης Μαρτίου. Γύρισα σπίτι με ένα σφίξιμο. Στο τραπέζι ψιθύρισα:
«Ο δάσκαλος είπε πως ο Δημήτρης Π. κι εγώ είμαστε οι καλύτεροι μαθητές της τάξης»
«Μπράβο, αγάπη μου!», είπε με καμάρι ο μπαμπάς.
«Ναι, και γι αυτό εγώ θα είμαι σημαιοφόρος τώρα και ο Δημήτρης το Μάρτιο.»
«Δεν γίνεται, θα λείπουμε. Θα πάμε με τους Κυριακού στα Γιάννενα εκδρομή.»
«Μα δεν μπορώ να μην πάω, είναι υποχρεωτικό, είμαι σημαιοφόρος και…»
«ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΠΑΙΔΙ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ».
Τα Γιάννενα δεν τα είδα. Είχαν πρηστεί τα μάτια μου από το κλάμα.
Περιττό να σας πω ότι τα ίδια έγιναν και τις επόμενες δύο χρονιές. Μετά έγινε η μεταπολίτευση κι εγώ μπήκα στην ΚΝΕ. Δεν ξέρω αν ο μπαμπάς θα με άφηνε, τότε, να παρελάσω, η ΚΝΕ πάντως δεν με άφηνε.
Έτσι, η Composition Doll, ουδέποτε περπάτησε με βηματισμό, μέρα παρελάσεως, υπό τον ήχο εμβατηρίων, καμία φωτογραφία από παρέλαση δεν έχει, καμία ιστορία με καμακώματα με τα γυμνάσια αρρένων να διηγηθεί, μαύρη θλίψη, δηλαδή.
Άσε που για κάποιο μυστήριο λόγο, πάντα τα «εθνικά» τριήμερα έφευγα για εκδρομές, με αποτέλεσμα ούτε οι κόρες μου να έχουν παρελάσει ποτέ.
Μήπως έχουν δίκιο αυτοί που λένε πως είμαι «ίδια ο πατέρας» μου?
