Shine on, you crazy diamond!

Το ταλέντο της Τασίας
(συνέχεια)

Μόλις τελείωσα με χειροκρότησαν όλοι και η θεία Λένα μου έδωσε ένα φιλάκι στο μαγουλάκι κι εγώ ήμουν πολύ χαρούμενη. Και η θεία Λένα ήταν χαρούμενη, και ο κύριος με τα πράγματα στ’ αυτιά ήταν χαρούμενος, και όλοι ήταν χαρούμενοι, εκτός από την Τασία, που πλησίασε τη θεία Λένα και κάτι της έλεγε που δεν άκουσα, και η θεία Λένα της είπε «μην ανησυχείτε, δεν θα μεταδοθεί έτσι κι αλλιώς. Tο τραγουδάκι που μας είπε δεν είναι παιδικό και δεν μπορεί να ακουστεί από την εκπομπή».

Μετά η Τασία με πήρε και βγήκαμε από το δωμάτιο 2. Μου είπε πως είχε έρθει η ώρα να δείξει το ταλέντο της. Μπήκαμε στο δωμάτιο με το νούμερο 1. Μέσα είχε πάρα πολύ κόσμο, όσο σε όλα τα άλλα δωμάτια μαζί. Δυο κυρίες με χαρτιά στα χέρια έβαζαν τον κόσμο σε σειρά και όλο κάτι σημείωναν στα χαρτιά με τα μολύβια τους. Μια από αυτές, πλησίασε την Τασία και κάτι είπανε. Μετά καθίσαμε. Σε λίγο μια κόκκινη λάμπα άναψε πάνω από την πόρτα και μας είπαν να κάνουμε ησυχία γιατί «γράφαμε». Εγώ δεν είδα κανέναν να γράφει, ούτε τις κυρίες με τα μολύβια, κι αυτές είχαν σταματήσει. Πήγα να ρωτήσω την Τασία, αλλά μου έκλεισε το στόμα με το χέρι της και κατάλαβα πως δεν έπρεπε να κάνω κιχ.

Ένας κύριος με γυαλιά μπήκε στο δωμάτιο, πλησίασε στο μικρόφωνο, έκανε ένα σήμα στον κύριο με τα πράγματα στ’ αυτιά, και άρχισε να μιλάει:
«Φίλοι μου αγαπημένοι, γειά σας και χαρά σας! Είμαστε και σήμερα κοντά σας με ταλέντα, ταλεντάκια και ταλεντάρες. Παρακαλώ ένα ζεστό χειροκρότημα για να τους δώσουμε κουράγιο!». Ο κόσμος χειροκρότησε –κι εγώ πολύ δυνατά- και τότε ένας κύριος ήρθε δίπλα στον κύριο με τα γυαλιά, είπε ότι τον λένε Γιάννη και είπε ένα τραγούδι που το λέγανε «Ιτιά-Ιτιά». Τραγούδαγε αστεία και μερικοί γέλασαν. Μετά βγήκαν κι άλλοι, κι άλλοι, κι εγώ κουράστηκα και βαρέθηκα και είπα στην Τασία να πάμε σπίτι, αλλά εκείνη δεν ήθελε γιατί –λέει- δεν είχε δείξει ακόμα το ταλέντο της.

Και τότε ο κύριος με τα γυαλιά φώναξε μια δεσποινίδα Μαίρη να πάει κοντά του. Η Τασία σηκώθηκε και τον πλησίασε. «Καλώς τη Μαιρούλα», είπε ο κύριος με τα γυαλιά. «Δεν τη λένε Μαιρούλα, Τασία τη λένε» φώναξα εγώ που έτρεξα πίσω της και πιάστηκα απ’ το φόρεμά της. «Πάρτε κάποιος το παιδάκι» είπε ο κύριος με τα γυαλιά. «Αμέσως, κ. Οικονομίδη» είπε μια ψηλή ξανθιά και άπλωσε τα χέρια της να με πιάσει. Της έκοψα τη φόρα με μια κλωτσιά και κρύφτηκα πίσω από την Τασία που είχε μια μούρη μπλε. «Δεσποινίς Μαίρη, τακτοποιήστε το παιδάκι και ελάτε να μας τραγουδήσετε» είπε ο κύριος με τα γυαλιά. «ΔΕΝ ΤΗ ΛΕΝΕ ΜΑΙΡΗ, ΤΑΣΙΑ ΤΗ ΛΕΝΕ!» είπα πολύ δυνατά γιατί μάλλον ο κύριος ήταν κουφός και δεν με άκουγε. Ο κύριος με τα πράγματα στ’ αυτιά τότε θύμωσε και είπε πως δεν μπορεί να κάνει δουλειά έτσι, ο κύριος με τα γυαλιά είπε στην Τασία «ευχαριστούμε, καλή μου, μια άλλη φορά ξανάρχεσαι, χωρίς το κοριτσάκι», η ψηλή ξανθιά φώναζε στην Τασία πως είμαι κακομαθημένο, η μούρη της Τασίας ήταν πάντα μπλε, και οι άνθρωποι γελούσαν.

Μας έβγαλαν έξω. Εγώ χάρηκα πολύ γιατί είχα κουραστεί και –επιτέλους- θα γυρίζαμε σπίτι. Η Τασία στο δρόμο έκλαιγε και έλεγε πως της χάλασα την ευκαιρία να δείξει το ταλέντο της στην εκπομπή του κ. Οικονομίδη κι εγώ στεναχωρέθηκα που η Τασία δεν τα κατάφερε. Της έκανα μιαν αγγαλίτσα και της είπα να μου το δείξει εμένα το ταλέντο της γιατί πολύ ήθελα να το δω.

Η Τασία άρχισε να τραγουδάει:

«Πέταξε ένα πουλί κι ήρθε και φώλιασε στην καρδιά
κι έφερε ένα φιλί απ’ τη στεριά την αντικρινή
Πέταξαν δυο πουλιά κι ήρθαν και χτίσανε μια αγκαλιά
και μες στο δειλινό τραγούδι σκόρπισαν σιγανό

Κι άνοιξε η αγκαλιά, κι άνοιξ’ η θάλασσα η γαλανή
κι έσμιξ’ η ακρογιαλιά με τη στεριά την αντικρινή

Ρόδισε η ανατολή, ξύπνησ’ η μέρα μες στην καρδιά
κι έφυγε το πουλί να φέρει μήνυμα και φιλί

Πέταξε το πουλί, πάει στη στεριά την αντικρινή»

Τελείωσε και με κοίταξε. «Ωραίο», της είπα. «Δείξε μου και το ταλέντο σου, τώρα, να πάμε σπίτι». Φτάσαμε σπίτι με την Τασία να με σέρνει ξωπίσω της.

Το βράδυ, που η Μαμά με έβαλε στο κρεβατάκι μου, με ρώτησε πως πέρασα το πρωί. Κι εγώ της είπα πως ήπια πορτοκαλάδα με καλαμάκι, είδα έναν κύριο να κοπανάει μια ψεύτικη πόρτα, άκουσα τον κ. Βογιατζή να τραγουδάει, τραγούδησα κι εγώ στη θεία Λένα που είναι πολύ καλή και μ’ αγαπάει, κλώτσησα μια ξανθιά και η Τασία δείχνει το ταλέντο της σε όλους εκτός από μένα. Η Μαμά αναστέναξε και με φίλησε λέγοντάς μου «καληνύχτα, μωρό μου».

Έξω από την πόρτα του δωματίου μου την άκουσα να λέει στον Μπαμπά: «Τι θα κάνουμε με αυτή τη φαντασία της? Είναι εντελώς ανεξέλεγκτη…».