Shine on, you crazy diamond!

Το ταλέντο της Τασίας
(συνέχεια)

Επιτέλους, ξημέρωσε το Σάββατο! Έφαγα γρήγορα-γρήγορα το γάλα με την φέτα μου το βούτυρο και τη μαρμελάδα χωρίς κόνξες, μην τυχόν και αλλάξουν γνώμη η μεγάλοι και δεν με αφήσουν να πάω με την Τασία. Στις οχτώμιση είμαστε έτοιμες στην πόρτα. «Μην αργήσετε», είπε η Μαμά, «και μην την αφήσεις πολύ στον ήλιο». «Μην ανησυχείτε, γειά σας.» «Γειά Μαμά, γειά Μπαμπά» είπα κι εγώ και βγήκαμε στο δρόμο.

Η Τασία με έπιασε από το χέρι και αρχίσαμε να περπατάμε γρήγορα. Φόραγε τα καλά της ρούχα, ένα καπελάκι και τα τακούνια της. «Θα μπούμε στο λεωφορείο?» ρώτησα, γιατί πολύ μου αρέσει να μπαίνω στα λεωφορεία, έχει πολύ κόσμο και χαζεύω. «Όχι», μου λέει, «εδώ κοντά πάμε, στο Ζάππειο». Το Ζάππειο το ξέρω, γιατί πάμε συχνά με το ποδηλατάκι μου. «Δεν πήραμε το ποδηλατάκι». «Σήμερα δεν θα κάνεις ποδηλατάκι, θα δεις άλλα ενδιαφέροντα πράγματα», είπε η Τασία.

Μετά από λίγα λεπτά φτάσαμε στο Ζάππειο. Η Τασία με τράβηξε και καθίσαμε σ’ ένα παγκάκι. Με κοίταξε περίεργα. «Μ’ αγαπάς, Περσεφόνη?», με ρώτησε. «Πολύ πολύ, Τασία μου, να! Ως τον ουρανό» της είπα και την αγκάλιασα. «Κι εγώ σ’ αγαπάω πολύ!. Και θα σου πω ένα μυστικό: σήμερα θα δείξω το ταλέντο μου. Κι εσύ δεν θα πρέπει να το πεις πουθενά, σε κανέναν στο σπίτι. Κατάλαβες? Θα είναι το μυστικό μας, ένα μυστικό μόνο για μας τις δυο και για κανέναν άλλο. Εντάξει?». «Εντάξει», απάντησα, αν και δεν είχα καταλάβει πολύ καλά. Δηλαδή κατάλαβα ότι η Τασία σήμερα θα έδειχνε το ταλέντο της και πως αυτό ήταν το μυστικό που θα είχαμε οι δυό μας, αλλά δεν είχα καταλάβει σε ποιους θα το έδειχνε. Ούτε το ταλέντο ήξερα τι είναι. Εγώ είχα τέτοιο? Θα έπρεπε να το δείξω κι εγώ? Κι αν δεν ήθελα? Θα με βάζανε να τους το δείξω με το ζόρι? Πολύ μυστήρια ήταν όλα αυτά…

Η Τασία σηκώθηκε, και πήγαμε προς το Ζάππειο, το μέγαρο που έχει εκεί, ντε! Φτάσαμε σε μια πόρτα και η Τασία ρώτησε έναν κύριο που στεκόταν εκεί που ήταν ο Ραδιοθάλαμος 1. Ο κύριος της είπε και μπήκαμε μέσα. Είχε πολύ κόσμο, άντρες και γυναίκες. Η Τασία με κράταγε σφιχτά από το χέρι και μου είπε να μην την αφήσω για να μη με χάσει. Βρήκε μια κυρία, κάτι τη ρώτησε, η κυρία κοίταξε κάτι χαρτιά και της είπε «θα βγείτε στις δέκα». Η Τασία είπε ευχαριστώ στην κυρία και μετά με ρώτησε αν ήθελα να πιω μια πορτοκαλάδα με καλαμάκι. Εγώ είπα ναι, γιατί μ’ αρέσει το καλαμάκι, να φυσάω την πορτοκαλάδα και να κάνει μπουρμπουλήθρες, αλλά η Μαμά νευριάζει και δεν με αφήνει, και όλο σε ποτήρια μου τη βάζει και δεν έχει καθόλου πλάκα έτσι.

Αφού ήπια την πορτοκαλάδα, αρχίσαμε να τριγυρνάμε μέσα στο Ζάππειο. Η Τασία μου είπε ότι εδώ ήταν η Ραδιοφωνία, το ράδιο ντε, που ακούμε κάθε μέρα στο σπίτι. Μου εξήγησε ότι εδώ γίνονται όλα αυτά τα λόγια και τα τραγούδια που ακούμε στο ράδιο. Μπήκαμε σε μια πόρτα που είχε το νούμερο 4 πάνω. Εγώ τα νούμερα τα ξέρω όλα, μου τα έχει μάθει ο Μπαμπάς. Είχε και άλλο κόσμο μέσα, στέκονταν όρθιοι χωρίς να μιλάνε. Ένας κύριος και μια κυρία διάβαζαν κάτι και οι άλλοι άκουγαν. Ένας άλλος κύριος στεκόταν μπροστά σε ένα μεγάλο ξύλινο κουτί και άνοιγε ή έκλεινε μια πόρτα που έτριζε. Τότε ο κύριος ή η κυρία έλεγε «κάποιος έρχεται». Μετά ό κύριος που ανοιγόκλεινε την ψεύτικη πόρτα, χτύπαγε τα πόδια του στο πάτωμα και οι άλλοι έλεγαν «ακούω βήματα!». Ήταν πολύ αστείο και γέλασα δυνατά! Ένας κύριος με κάτι περίεργα πράγματα στ’ αυτιά του ήρθε και είπε στην Τασία «πάρτε έξω το μικρό, μαντάμ, μεταδίδουμε ζωντανά».

Έτσι πήγαμε στην πόρτα με το νούμερο 3. Εκεί ήταν ένας κύριος και τραγούδαγε. Η Τασία μου είπε πως τον έλεγαν Γιάννη Βογιατζή, πως ήταν πολύ καλός τραγουδιστής και πως πέρυσι είχε πάρει το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Ελαφρού Τραγουδιού στη Θεσσαλονίκη. Και μου είπε ακόμα πως με αυτό το τραγούδι που κέρδισε αυτός ο κύριος πέρυσι, θα έδειχνε εκείνη το ταλέντο της. Εγώ της είπα ότι δεν πάω Θεσσαλονίκη χωρίς το ποδηλατάκι μου και χωρίς τα βιβλία μου, αλλά μου εξήγησε ότι εκείνη θα έδειχνε το ταλέντο της εκεί. Εμένα δεν με ένοιαζε όπου και να το έδειχνε, αλλά δεν πάω πουθενά χωρίς τα πράγματά μου γιατί θα βαριέμαι.

Στο δωμάτιο με το νούμερο 2 σταμάτησα εγώ, γιατί άκουσα μια πολύ γνωστή φωνή. Μέσα ήταν πάλι αρκετός κόσμος, αλλά στο μικρόφωνο (έτσι λένε αυτό το πράγμα που πας τη μούρη σου κοντά και μιλάς δυνατά για να σε ακούνε σε όλα τα ράδια του κόσμου – μου το εξήγησε η Τασία αυτό) ήταν μια κυρία με δυο παιδάκια, ένα αγοράκι κι ένα κοριτσάκι. Η κυρία μίλαγε στα παιδάκια με αυτή τη φωνή που ήξερα πολύ καλά. Την άκουγα κάθε πρωί, την ώρα που έτρωγα το γάλα με το ψωμί μου. Η ΘΕΙΑ ΛΕΝΑ! «Τασία, αυτή μιλάει σαν τη θεία Λένα! Είναι η θεία Λένα? Ε? Είναι?». Η Τασία είπε «ναι» και μετά είπε «σιώπα πια». Η κυρία δεν μίλαγε άλλο, και τα παιδάκια έλεγαν ένα τραγουδάκι. Μπήκα μέσα πριν προλάβει η Τασία να με πιάσει, έπεσα πάνω στη θεία Λένα και της είπα πως την ακούω κάθε πρωί και τρώω όλη την παπάρα μου και έχω αγωνία να μάθω τι έκανε η Μαρούλα με τη σκούπα της και πως θέλω κι εγώ να πω ένα τραγουδάκι. Η Τασία μου έκανε αγριεμένα νοήματα και ένας κύριος ήρθε να με τραβήξει, αλλά η θεία Λένα του είπε να με αφήσει και με ρώτησε πως με λένε και ποιο τραγουδάκι θα πω. Εγώ είπα πως με λένε Περσεφόνη και το τραγουδάκι είναι ένα που μου αρέσει πολύ. Με σήκωσε αγκαλιά για να φτάνω το μικρόφωνο και τραγούδησα με ωραία, δυνατή και καθαρή φωνή:

Μένω σε κάποια γειτονιά
φτωχική γειτονιά
που ‘χει σπίτια χαμηλά
όλοι οι άνθρωποι εκεί
έχουν πάντα γιορτή
και μοιράζουνε φιλιά

Μπρος απ’ τις άσπρες τις αυλές
οι γριές και οι νιές
για τον έρωτα μιλούν
κι όλοι σ’ αυτή τη γειτονιά
τη μικρή γειτονιά
μέρα νύχτα τραγουδούν

Άσπρες κορδέλλες
τα κορίτσια φοράνε
και τ’ αγόρια κοιτάνε
που ξυπνάνε νωρίς

Μα δεν με νοιάζει
κι ούτε βάζω μαράζι
την δική μου αγάπη
δεν την ξέρει κανείς

Συνεχίζεται