Μα πώς να ξεκαλοκαιριάσεις χωρίς Ραμπί Ζακόμπ?
Στην Αρχαία Επίδαυρο δεν υπάρχει καλοκαιρινό σινεμά, ή τουλάχιστον δεν έχω ανακαλύψει εγώ κανένα ακόμα! Δεν χρειάζεται να σας πω ότι η έλλειψη αυτή είναι εντονότατη για τη γράφουσα, για την οποία τα θερινά σινεμά αποτελούν αγαπημένη διασκέδαση εξ απαλών ονύχων. Όλες, μα όλες, οι καλοκαιρινές μου διακοπές μυρίζουν γιασεμί και αγιόκλημα, κάθονται σε πάνινες καρέκλες, χώνουν πεδιλάκια και δαχτυλάκια σε ψιλό χαλίκι και έχουν γεύση τσιπς Τσακίρη και ταμ-ταμ, στην αρχή, και κόκα κόλας αργότερα.
Τις δεκαετίες του 60 και 70 στα θερινά σινεμά βλέπαμε
κωμωδίες. Άρχων αδιαφιλονίκητος ο Λουί ντε Φυνές. Αργότερα βλέπαμε Τρινιτά με Τέρενς Χιλλ και Μπαντ Σπένσερ και όσο μεγαλώναμε απολαμβάναμε Γούντι Άλλεν, Μελ Μπρουκς και αμερικανικά νουάρ.
Φαντάζομαι ότι στην Αρχαία Επίδαυρο η έλλειψη οφείλεται στην ύπαρξη των δύο θεάτρων. Το σαββατοκύριακο, που θα περίμενε ο ταλαίπωρος αιθουσάρχης να δουλέψει, άπαντες πάνε θέατρο. Να, που τελικά, το θέατρο παίρνει την εκδίκησή του από τον κινηματογράφο, έστω και σε αυτό το μικρό χωριό!
Το σημερινό ποστ, λοιπόν, είναι αφιερωμένο σε έναν από τους Βασιλιάδες των θερινών σινεμά των παιδικάτων μου. Κυρίες και Κύριοι, ο Λουί ντε Φυνές!
O Carlos Luis Germain David de Funès de Galarza γεννήθηκε στην Courbevoie την τελευταία μέρα του Ιούλη του 1914 από γονείς Ισπανούς, που πρόσφατα είχαν μεταναστεύσει στη Γαλλία. Είναι το τρίτο και μικρότερο παιδί της οικογένειας, μετά από έναν αδελφό και μιαν αδελφή. Ο πατέρας του, δικηγόρος και γόνος αριστοκρατικής οικογένειας της Ισπανίας, φεύγει για να βρει σμαράγδια στη Βενεζουέλα, όταν ο Λουί είναι δέκα χρονών. Θα αρρωστήσει από φυματίωση και θα επιλέξει να πάει στην Ισπανία για να πεθάνει. Ο Λουί τον γνώρισε ελάχιστα. Ο μεγάλος του αδελφός σκοτώνεται κατά την εισβολή των γερμανών στη Γαλλία, το 1939.
Κοντός, μόλις 1.64m ύψος, με μαλλιά που έχουν αρχίσει να αραιώνουν επικίνδυνα ήδη από τα πρώτα νιάτα του, ο Λουί θα καταπιαστεί με πολλές δουλειές. Θα κάνει τον κηπουρό (κάτι που πάντα αγαπούσε, και που αποτελούσε αγαπημένη ενασχόληση μέχρι το θάνατό του), το παιδί για θελήματα σε διάφορες επιχειρήσεις, τον πλανόδιο ζωγράφο. Στο Παρίσι, στην οδό Vaugirard, θα διδαχτεί φωτογραφία από τη Germaine Dulac. Θα παντρευτεί και θα χωρίσει. Και όλα αυτά μέχρι το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο πόλεμος τον βρίσκει να εργάζεται ως πιανίστας της τζαζ σε διάφορα κλαμπάκια της Μονμάρτρης. Είναι αρκετά καλός και αρχίζει να έχει επιτυχία. Πηγαίνει σε ωδείο για να τελειοποιήσει τις σπουδές του στο πιάνο. Εκεί γνωρίζει τη δεύτερη (και μέχρι το θάνατό του 
σύζυγό του) Jeanne Barthélemy (εργάζεται στο ωδείο ως γραμματέας), ανιψιά της κόμισσας του Maupassant, απογόνου του διάσημου συγγραφέα, στην οποία ανήκει το Κάστρο του Clermont au Cellier. Στο Κάστρο αυτό ο Λουί θα ζήσει αρκετά χρόνια (όταν περάσει ως κληρονομιά στη γυναίκα του) και εκεί θα πεθάνει. Το ζευγάρι ερωτεύεται, ο Λουί φλερτάρει την αγαπημένη του παίρνοντάς την στα κλαμπς της αριστερής όχθης όπου της παίζει πιάνο μέχρι τα ξημερώματα και την κερνά ποτήρια σαμπάνια (τα οποία αφαιρούνται από τον πενιχρό μισθό του). Θα παντρευτούν το 1943 και, ένα χρόνο μετά, θα αποκτήσουν τον πρώτο τους γιό.
Η τζαζ του αρέσει πολύ, τα έσοδα όμως από αυτή δεν αρκούν για να συντηρήσει τη μικρή του οικογένεια. Αρχίζει, λοιπόν, να κάνει εμφανίσεις σε ταινίες, σε κάποιες από τις οποίες έχει και μια-δυο ατάκες. Σκέφτηκε να ασχοληθεί με την ηθοποιία όταν πρόσεξε ότι οι θαμώνες των μπαρ ξεσπούσαν σε γέλια, κάθε φορά που έκανε κάποια γκριμάτσα παίζοντας πιάνο! Γράφεται σε σχολή ηθοποιίας και παρακολουθεί μαθήματα για ένα χρόνο, η τζαζ όμως είναι αυτό που τον ενδιαφέρει πραγματικά. Εντούτοις, αρχίζει να εμφανίζεται σε καμπαρέ με μικρά κωμικά σκετσάκια για καθαρά βιοποριστικούς λόγους.
Αν και η καριέρα του ως ηθοποιού άρχισε στον κινηματογράφο, η
ουσιαστική αναγνώριση έρχεται μέσα από το θέατρο και από τους ρόλους που ερμηνεύει εκεί. Από το 1952 μέχρι το 1959 εργάζεται διαρκώς στο θέατρο και αρχίζει να χτίζει το μύθο του. Ήδη γυρίζει τις πρώτες του ταινίες ως πρωταγωνιστής. Η καθιέρωσή του ως υπ’ αριθμόν 1 κωμικού της Γαλλίας έρχεται το 1964 με το ρόλο του Χωροφύλακα του Saint Tropez, στην ομώνυμη ταινία. Ο σκηνοθέτης της, Gérard Oury, ήταν ο πρώτος που τον μεταχειρίστηκε ως αστέρα πρώτου μεγέθους, και του επεφύλαξε μιαν «αξιοπρεπή και λουσάτη» , όπως χαρακτηριστικά είπε ο ίδιος, σκηνοθεσία, που μέχρι τότε απολάμβαναν μόνο οι πρωταγωνιστές των «σοβαρών» δραματικών ταινιών. Μην ξεχνάμε, εξάλλου, πως είναι την ίδια εποχή, που αναπτύσσεται το σκοτεινό (και υπέροχο κατά τη γνώμη μου) Νέο Κύμα του γαλλικού κινηματογράφου. Οι «προοδευτικοί και οι κουλτουριάρηδες» απαξιώνουν τον Λουί ντε Φυνές. Το κοινό τον αποθεώνει, γεμίζει τις αίθουσες και η εμπορική επιτυχία είναι τεράστια.
Την εποχή των μεγάλων του επιτυχιών ο ντε Φυνές είναι ήδη αρκετά μεγάλος, αν σκεφτούμε ότι κατά την πρώτη του μεγάλη επιτυχία στο σινεμά ήταν, κιόλας, 43 ετών. Η επιμονή του τόσα χρόνια οφείλεται σε καλούς φίλους που πίστευαν στο ταλέντο του και –κυρίως- στη γυναίκα του Jeanne, πάντα τρελά ερωτευμένη μαζί του και πάντα παρούσα στα γυρίσματα. Στην πραγματικότητα ο Λουί δεν μπορούσε να γυρίσει αν η Jeanne δεν παρευρισκόταν. Υπήρξε ντροπαλός και ανασφαλής, αναφορικά με την υποκριτική του, ακόμα και τα χρόνια του μεγάλου του θριάμβου.
Ο θρίαμβος συνεχίζεται μέχρι το 1975, που παθαίνει ένα σοβαρότατο διπλό έμφραγμα. Η καριέρα του μοιάζει να τελειώνει οριστικά, λόγω της κλονισμένης του υγείας, όμως ο παραγωγός Christian Fechner θα κάνει μαζί του άλλες έξι ταινίες, όλες μεγάλες επιτυχίες. Αυτό ήταν ένα μεγάλο ρίσκο για τον παραγωγό, γιατί οι ταινίες, λόγω της «πειραγμένης» υγείας του Ντε Φυνές, ήταν ανασφάλιστες.
Ο ντε Φυνές δεν έπαιξε ποτέ στο Χόλυγουντ και οι ταινίες του δεν παίχτηκαν στην Αμερική, με εξαίρεση τις «Τρελές περιπέτειες του Ραμπί Ζακόμπ». ‘Ηταν πολύ «Ευρωπαίος» για το αμερικανικό κοινό. Από την άλλη, οι Αμερικανοί κωμικοί που εκείνος αγαπούσε και ξεχώριζε ήταν ο Ντάνυ Καίη, ο Τζέρυ Λιούις, ο Τσάρλυ Τσάπλιν και οι Λώρελ και Χάρντυ, ακριβώς για τους ίδιους λόγους: τους θεωρούσε περισσότερο Ευρωπαίους παρά Αμερικανούς!
Το 1973 του απονέμεται το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής. Τον Φεβρουάριο του 1980, κατά την τελετή απονομής των βραβείων Σεζάρ, ο Λουί ντε Φυνές παραλαμβάνει το δικό του, για τη συνολική καλλιτεχνική του προσφορά, από τα χέρια του Κερκ Ντάγκλας και του Τζέρυ Λιούις. Ζουν, πια με τη Jeanne, στον οικογενειακό πύργο που εκείνη έχει κληρονομήσει. Όταν δεν κάνει ταινίες ασχολείται με τον κήπο του και –κυρίως- με τις τριανταφυλλιές του. Μια ποικιλία, με πορτοκαλί τριαντάφυλλα θα πάρει το όνομά του.
Το βράδυ της 27ης Ιανουαρίου του 1983, τα μάτια σε αυτό το «λαστιχένιο» πρόσωπο με τις εκπληκτικές και ανεπανάληπτες γκριμάτσες, θα σβήσουν για πάντα. Τα νέα του θανάτου του φτάνουν στο Παρίσι την επομένη και βυθίζουν τη Γαλλία στο πένθος. Μεγάλοι και μικροί κλαίνε γι αυτόν που τους χάρισε ατέλειωτες ώρες γέλιου μέσα σε σκοτεινές αίθουσες. Αφήνοντας εδώ την παρουσία του σε 140 ταινίες και σε 25 θεατρικά έργα, ο Carlos Luis Germain David de Funès de Galarza κάνει τα αγγελάκια να ξεκαρδίζονται στα θερινά σινεμά του ουρανού.
the_return said…
Απίστευτος, ανεπανάληπτος, σχεδόν υπερρεαλιστής στην έκφρασή του.
Υπήρξε μια ολόκληρη σχολή από μόνος του, σχεδόν αυτοαναφορικής
υπόστασης, χωρίς εύκολα διακριτούς “προγόνους” και με ακόμα πιο δύσκολα
“διακριτούς” απογόνους.
Η εργασία σας αγαπητή, κάτι παραπάνω από πληρεστάτη, και σας ευχαριστώ
που μου τον επαναφέρατε στη μνήμη με τρόπο όμορφο.
7/31/2006 01:16:00 AM
Ο Καλος Λυκος said…
“Fantômas? Ou est Fantômas!!!”
Τα πρώτα γαλλικά που έμαθα στα οκτώ μου…
Φανταστική παρουσίαση, όπως πάντα…
7/31/2006 01:34:00 AM
Krotkaya said…
Δυο μέρες έλειψα κι έχασα ένα σωρό επεισόδια! Cool down λέμε, δεν σε προλαβαίνουμε!
Να πεις της Περσεφόνης πως κουβαλάει πολλά στις μικρές παλτούλες της και, ως Beatloχτυπημένη την συμβουλεύω: don’t carry thw world upon your shoulders και take a sad song and make it better, εντάξει;;
(άσχετο, αλλά έπρεπε να τα πω!)
7/31/2006 01:38:00 AM
manosantonaros said…
Ki εγώ τον λατρεύω τον Λουί ντε Φυνές.
Αυτό το απότομο που είχε από την θέση στάσης με τρέλλαινε.
Βρε συ γράψε και για τον Μπουρβιλ, για τον οποίο κόβω φλέβες.
7/31/2006 01:55:00 AM
Charlie Alexandra said…
na sou po, thimasai (sigoura) mia tainia stin opoia leei tin istoria tou likou (?) me ta tria gourounakia i provatakia (…tespa) paizondas k tous dio rolous? apo ta kalitera komika stigmiotipa pou exo dei. prepei na imoun 5 otan to protoeida kai to thimamai akomi…
7/31/2006 02:17:00 AM
Ρεγγίνα ÎÏοÏÎºÎ¿Ï Ïα said…
Απο τους αγαπημένους μου κωμικους.Τρελλαινομαι για ταινίες του.
7/31/2006 02:25:00 AM
το καλοκαιρινό said…
Από τις ταινίες του Λουι Ντε Φυνες, ο ‘Μικρός κολυμβητής’ ήταν αυτή που έριξα το περισσότερο γέλιο… ήμουν 10-12 χρονών, βγήκα από το σινεμά και γέλαγα μόνος μου μέχρι να φτάσω σπίτι…
7/31/2006 02:25:00 AM
manosantonaros said…
Eψιλον, υψιλον, χι, αλφα, ρο, γιώτα, σίγμα, ταυ, ωμέγα.
Ευχαριστώ.
Με όλη την χαρά που κρύβει η λέξη.
7/31/2006 04:18:00 AM
raffinata said…
Eχμ, ποτέ δεν μου άρεσε… και δεν έχω επιχειρήματα γι αυτό…
7/31/2006 07:12:00 AM
Ιουδας Ισκαριωτης said…
ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΘΕΑΤΡΑ (ΚΑΙ ΤΙ ΘΕΑΤΡΑ) ΓΚΡΙΝΙΑΖΕΙ Η ΥΠΕΡΗΛΙΞ!!!!!
ΑΠΑΠΑΠΑΠΑ! ΓΚΡΙΝΙΑ.
ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΛΕΙΨΑΝΟ, ΕΤΟΙΜΑΣΟΥ ΓΙΑ ΚΑΦΕ ΚΑΙ ΦΤΥΑΡΙΣΜΑ, 12 ΤΟΥ ΜΗΝΑ ΕΙΜΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΗΤΡΩΑ ΓΗ!!!
Περι Λ.Ντε Φυνε:
Μια σκηνή θυμάμαι όλη κι όλη, τίτλο ταινίας όχι:
Είναι νομίζω διάσημος οινολόγος ή γευσιγνώστης ή κατι τέτοιο κι έχει χάσει τη γεύση του παραμονή μιας μεγάλης εκδήλωσης όπου πρέπει να εκτιμήσει κρασιά. Σηκώνεται και αρχίζει με την όσφρηση να περιγράφει όχι μόνο τα αρώματα του κρασιού αλλά μέχρι και τη διεύθυνση του αμπελιου, τα τσαμπιά του σταφυλιού, τα πάντα…
γενικά όμως δεν ήταν του γούστου μου ο φίλτατος…ίσως εμείς οι πιο νέοι να μην τον προλάβαμε στα χαι του, εσείς οι προπολεμικοί-μην το ξαναλέω- είσαστε αλλιώς!!!
7/31/2006 07:41:00 AM
Αλεπού said…
Μανδάμ,
δεν σας προλαβαίνουμε. Ανεξάντλητο το ρεπερτόριο και τέλειο το αφιέρωμα στον Λουί Ντε Φινές. Είμαι σίγουρη ότι από κει πάνω σου χαμογελάει τρυφερά που μας τον παρουσίασες στη μπλογκόσφαιρα!
7/31/2006 11:02:00 AM
An-Lu said…
8-)))))))))))))))))))
Απλά, ένα υπέροχο ταξίδι μνήμης για τα 92 χρόνια από τη γέννησή του!!!!
Σ΄ ευχαριστούμε!
7/31/2006 11:12:00 AM
ellinida said…
Χαχα το ma biche που σε φωνάζω είναι από ταινίες του . Πόσο πίσω με πήγες . Καλοκαιρινό σινεμά στο Φάληρο , η Διάνα , έπαιζε τις ταινίες του κάθε χρόνο . Και τις βλέπαμε ξανά και ξανά ευχάριστα .
Ραμπί ζακόμπ , αξεπέραστη κωμωδία , αν και τα έχω δει τόσες φορές που με κουράζουν πιά .
Να’σαι καλά ma biche . Καλημέρα εις τας Επιδαύριους νήσους .
7/31/2006 12:19:00 PM
museologist said…
Ο καλυτερότερός μου. Τι καλά που μου τον θύμισες!!!
7/31/2006 12:35:00 PM
Yannis H said…
Ναι, καλός ο Λουί ντε Φυνέ. Για ένα παιδί, θα πρόσθετα. Πέρυσι-πρόπερσι είδα μια ταινία του και δεν ήταν το ίδιο αστεία πια…
Θα πρόσθετα και την φοβερή συμβολή, μέσω της μουσικής, του Βλαντιμίρ Κοσμά (του Μορικόνε της Γαλλίας) στις ταινίες του ντε Φυνέ.
Α, και οι τρελές καλόγριες με το ντε-σεβώ, από τις πιο cult κινηματογραφικές φιγούρες.
7/31/2006 02:14:00 PM
philos said…
Για όσους δεν έχουν δει τις ταινίες του Louis de Funes, το Έθνος δίνει μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για μια καλή γνωριμία με πολλές από τις ταινίες του.
Ραντεβού τον Σεπτέμβρη για … εξετάσεις!
Merci beaucoup ma petite, petite, petite, petite, titititititit composition doll!
;))
p.s.Άπαιχτες οι φωτό που έβαλες!
7/31/2006 02:16:00 PM
7Demons said…
Τηλεπάθεια!!
Χθές το απόγευμα τα 7 απολάμβαναν μιά εξαιρετική ταινία με τον Carlos Luis Germain David de Funès de Galarza …
7/31/2006 03:14:00 PM
ioannisxen said…
Να κλαίει ο κόσμος για τον θάνατο του ανθρώπου που τους χάρισε άφθονες στιγμές γέλιου.Αυτό ακριβώς ονομάζεται ΚΩΜΩΔΙΑ…
Καλημέρα και να μην ξαναλέω για την σωστή επιλογή των βιογραφικών στοιχείων.Μάθαμε όσα έπρεπε να μάθουμε!
Καλησπέρα Νίνα!
7/31/2006 03:32:00 PM
ioannisxen said…
Καλημέρα,καλησπέρα,διαλέγεις και παίρνεις!!!Για έλεγξε λίγο και τα εισερχόμενα μηνύματα στην ηλεκτρονική σου διεύθυνση.
7/31/2006 03:35:00 PM
mpampakis said…
Σε τρελές φόρμες γραφής είσαι Ντόλυ!
7/31/2006 04:51:00 PM
aster-oid said…
Φιλτάτη μας CD, δεν αντιλαμβάνομαι το πρόβλημά σας… Βαφτίσατε με περισσή άνεση την Επίδαυρο νησί - και καταφέρατε κιόλας να πείσετε τον εαυτό σας και την μισή blogόσφαιρα περί αυτού! Πώς είναι δυνατόν να δυσκολεύεστε τώρα ξαφνικά να μετατρέψετε έστω ένα από τα δύο θέατρα σε θερινό σινεμά; Από την άλλη πλευρά, κι αν ακόμη πράγματι δυσκολεύεστε, απευθυνθήτε στον κ. Λαμπράκη… Αν τον πείσετε, αυτός δεν θα δυσκολευτεί καθόλου όπως δεν δυσκολεύτηκε και με την εκμετάλλευση της “Μικρής Επιδαύρου” εις πείσμα όλων - του ΚΑΣ συμπεριλαμβανομένου…
Όσο για τον De Funes… εδώ, το παραδέχομαι, μπορεί νάχετε μια δυσκολία στην υποκατάσταση, αλλά, πάλι, η αγαπητή Ιφιμέδεια, άμα τη επιστροφή της, σας σέρβιρε ήδη έτοιμη λύση στο πρόσωπο του αμετροεπούς, κ. Χειλάκη, που όλα τα σφάζει όλα τα μαχαιρώνει!!!
Καλησπέρα και υγιαίνετε…
7/31/2006 06:54:00 PM
Composition Doll said…
Και για να επαληθεύσουμε τας γραφάς, οι έσχατοι παίρνουν απάντηση πρώτοι :p
@B612, φίλτατε επίσης, το ότι η Επίδαυρος είναι νησί, είναι γεγονός αυταπόδεικτο: εγώ ΜΟΝΟ σε νησιά παραθερίζω τα καλοκαίρια, είναι άποψη και πρακτική ετών, τόσων όσα και η ηλικία μου! Το γεγονός ότι η άλλη μισή μπλογκόσφαιρα δεν έχει πειστεί για το νησιωτικόν της Επιδαύρου, συμβαίνει γιατί, απλά, δεν με διαβάζει! :p
Επίσης, εμείς οι πτωχοί πλην τίμιοι δημόσιοι υπάλληλοι (οκ, οκ, υπάλληλοι ΑΕ εισηγμένης στο Χρηματιστήριο) και μάλιστα οι τελούντες υπό δυσμενή μετάθεση (sic)δεν έχουμε τη δυνατότητα να πηγαινοερχόμαστε στα κυκλαδονήσια κάθε σ/κ. Έγινα αντιληπτή????
Όσο για την πρότασή σας να αντικαταστήσω τον μεγάλο de Funes με τον κ. Χειλάκη, την κρίνω ως εντελώς “Πιτσιρίκεια”: σατιρική και προπάντων ασεβή!!! :pppppp
Υ.Γ. Σας έδωσαν τα Δαιμονισμένα κάτι που είχα στείλει για σας?
@Μπαμπάκη, άντε ελάτε γιατί έχω πήξει: 4 Περσεφόνες έγραψα χτες βράδυ!
@Γιάννη, ευχαριστώ πολύ. Το είδα το mail. Στης otenet (που είναι και αυτό που χρησιμοποιώ) δεν βρήκα τίποτα. Στο hotmail κάτι βρήκα, αλλά δεν ξέρω αν εννοείτε αυτό. Συνδέεστε με το συγκεκριμένο αγόρι, κατά κάποιον τρόπο?
@Δαιμονισμένα μου, αν δεν ταιριάζαμε…
@Φίλε, merci beaucoup mon petit, petit, petit, petit, titititititi philos!
@Γιάννη, για προσπάθησε να τη δεις με παιδικά μάτια… Εγώ το κάνω και πιάνει πάντα!
@Μουσειολόγε,
@Ελληνίδα, bises ma biche!
@ΑνΛου, de rien! ;PPP
@Αλεπού, είναι που μου λείπετε και το έχω ρίξει στη “συγγραφή”.
@Ιούδα, καλώς να ορίσετε. Σας επιφυλάσσω πολλές μπούφλες. Τόσες όσα τα “προπολεμικά” σχόλια που έχετε κάνει!!!
@Ραφ, είναι επειδή δεν ξέρεις γαλλικά! :pppppp
@Μάνο, don’t mention it…
@Καλοκαιρινέ, δεν τη θυμάμαι :((((
@Ρεγγίνα, ναι, το πρόσωπο και οι εκφράσεις του όλα τα λεφτά!
@Τσάρλυ, εκπληκτική σκηνή!!!! Να αγριεύει κάνοντας το λύκο και την ίδια στιγμή να γλυκαίνει κάνοντας το κατσικάκι!!!!!!!!!
@Μάνο, καλή η ιδέα για τον Μπουρβίλ!
@Κροτ, τελείωνε κι εσύ!! Ελάτε πλέον!
@Καλέ Λύκε, να υποθέσω ότι η επόμενη πρόταση που μάθατε στα γαλλικά ήταν το “Voylez-vous coucher avec moi, ce soir?” στα 16 σας? :ppppp
@The return, ευχαριστώ εγώ εσάς για τα (πάντα) καλά σας λόγια! :))
7/31/2006 09:51:00 PM
Yannis H said…
aster, why not hemor? Θυμίζει και Homer και humour. Think about it… Pense. Ajattele… Dum spiro therizw.
7/31/2006 10:02:00 PM
Composition Doll said…
@Λύκε, Voulez-vous, φυσικά…
@Γιάννη, ε???
7/31/2006 10:08:00 PM
raffinata said…
ξέρω γαλλικά, όσα κι ο καλός λύκος :ΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡ
7/31/2006 10:30:00 PM
renata said…
Ηταν το κάτι άλλο!!! Σταθερή αξία γέλιου στα παιδικά μας καλοκαίρια!!
Καλό σου βράδυ, Νίνα!
7/31/2006 10:44:00 PM
Ζαρατούστρα said…
Eγω θυμάμαι εκείνη τη ταινία που είναι επιθεωρητής στο St Tropez και κατεβαινουν εξωγηινοι… Πρεπει να την ειδα καμια δεκαρια φορες….
8/01/2006 12:02:00 AM
Ο Καλος Λυκος said…
εεεεεεεεε….ο λύκος ξέρει γαλλικά!!!
Voila la crayon de ma tante, George n’es pas ici, Le mur est dur, Dans le bureau il y’a une boite κλπ κλπ…
Raffi, παραδίδουμε μαθήματα…
8/01/2006 12:54:00 AM
aster-oid said…
Φιλτάτη μας CD, αλλοίμονο : μου το έδωσαν… Χ 7!!! Αλλοίμονο, σας λέω…
Δυσκολεύομαι, πάντως, να σας λυπηθώ. Πενία, τιμιότης και εν ενεργεία εισαγωγή στο Ελληνικό Χρηματιστήριο μαζί δεν πάνε…
Τι να πούμε δε εμείς, οι υπόλοιποι, που δεν είμαστε καν εισηγμένοι… Μια ζωή στην απ’ έξω, σας λέω!
Εν πάση περιπτώσει, μη αυτοοικτίρεσθε - αν μη τι άλλο, εσείς, τουλάχιστον, έχετε τόσους φίλους στα κυκλαδονήσια! Άλλοι τα ξέρουν μονάχα από τα tabloids και τις “Ειδήσεις” του STAR CHANNEL!!!
8/01/2006 09:54:00 AM
vangelakas said…
ρε Νινα, τι τιτλον ειχε εκεινο το εργο του που εκανε εναν (νομιζω) εργοστασιαρχη, ρατσιστη, του οποιου ο οδηγος ηταν εβραιος και καμποσα αλλα, τα οποια θυμαμαι εντελως αμυδρα…
Ε;
Ξες;
8/01/2006 11:56:00 PM
Marina said…
Δεν θα ξεχάσω όσο ζώ τα γέλια που είχα κάνει όταν είχα δεί τις ταινίες “Αστυφύλακας στο Σαίν Τροπέ” και στη Νέα Υόρκη αντίστοιχα. Εκλαιγα απο τα γέλια.
Ομως όταν πρίν 2 χρόνια περίπου είδα πάλι την πρώτη, δεν την βρήκα καθόλου αστεία.. Κρίμα.
8/02/2006 05:48:00 PM
aeipote said…
Καταπληκτική εγγραφή. Ο Λουί είναι ο αγαπημένος μου κωμικός. Να είσαι καλά!
Καλημέρα!
8/03/2006 10:03:00 AM
Composition Doll
15 Ιούλ 07 at 12:19 μ.μ