Archive for Ιούλιος 3rd, 2006
Ο δολοφόνος στη βαλίτσα
Το καλοκαίρι ευνοεί την ανάγνωση. Κάτι οι χαλαροί ρυθμοί, κάτι ο περισσότερος ελεύθερος χρόνος, κάτι οι διακοπές, όλα συντελούν στο να διαβάσω τα βιβλία που συσσωρεύονται αδιάβαστα σε βιβλιοθήκες και κομοδίνα. Έχω ήδη «μετακομίσει» καμιά 50ριά στο σπίτι της Επιδαύρου να μου βρίσκονται.
Παρακολουθώντας διάφορες παρουσιάσεις βιβλίων το τελευταίο διάστημα, έκανα έναν «κατάλογο» των βιβλίων που θα έριχνα στη βαλίτσα για το φετινό καλοκαίρι. Η βαλίτσα δεν έκλεινε κι έτσι έβγαλα μερικά, και μετά λίγα ακόμη κι άλλα δυο-τρία μετά. Μετά το ξανασκέφτηκα και την άδειασα όλη. Αποφάσισα, φέτος το καλοκαίρι, η βαλίτσα μου να περιέχει μόνο θύματα, δολοφόνους, κρυμμένα μυστικά, συνομωσίες, όργανα εγκλημάτων, άλλοθι, ντετέκτιβς, κορυφώσεις και λύσεις μυστηρίων: η βαλίτσα των φετινών διακοπών θα περιέχει ΜΟΝΟ αστυνομικά μυθιστορήματα.
Η αστυνομική λογοτεχνία, της οποίας είμαι ένθερμη θιασώτις, είναι -ή τουλάχιστον ήταν- παρεξηγημένο λογοτεχνικό είδος. Θεωρούνταν παραλογοτεχνία, είδος παρακμιακό. Τα τελευταία, όμως χρόνια, αρχίζει και καταλαμβάνει τη θέση που της αξίζει και της αναλογεί στον λογοτεχνικό χώρο. Εξαίρετοι συγγραφείς έχουν εμφανιστεί με πραγματικά αριστουργηματικά βιβλία, τόσο λόγω της πολυπλοκότητας των χαρακτήρων τους ή/και της υπόθεσης του βιβλίου, όσο και λόγω της έρευνας, επιστημονικής και ιστορικής, που πολλές φορές απαιτείται για τη συγγραφή του.
Ας δούμε, λοιπόν, ποια αστυνομικά βιβλία θα έπαιρνα φέτος το καλοκαίρι μαζί μου. Κατ’ αρχήν θα έριχνα στη βαλίτσα το αστυνομικό-ιστορικό μυθιστόρημα του Βάιου Παγκουρέλη «Ένα κρανίο για τον Γιόρικ». Αφενός γιατί είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα γραμμένο από Έλληνα και αφετέρου από περιέργεια για το αστυνομικό πόνημα ενός θεατρικού κριτικού και δασκάλου. Πρόκειται για ένα ιστορικό-αστυνομικό μυθιστόρημα που διαδραματίζεται στο σαιξπηρικό Λονδίνο του 1613: ένας νεαρός επαρχιώτης έρχεται στο Λονδίνο για να γίνει ηθοποιός αλλά εμπλέκεται σε φόνο και συνομωσία. Εκτός από την ενδιαφέρουσα αστυνομική πλοκή, έχουμε και μια πιστότατη αναπαράσταση του Λονδίνου και της ζωής εκεί την εποχή της βασιλείας του Ιάκωβου του 1ου.
Θα έπαιρνα επίσης τα βιβλία δύο συγγραφέων που δεν έχω ξαναδιαβάσει. Αφενός για να τους γνωρίσω και αφετέρου γιατί πάντα ενδιαφέρομαι για καινούργιες «αστυνομικές» φωνές. Το «Δικός σου ως το θάνατο» του Νορβηγού Γκούναρ Στόλεσεν, με ήρωα τον ιδιωτικό ντετέκτιβ Βαργκ Βέουμ, μοναχικό και πότη. Την «Ντοντό» της Γαλλίδας Συλβί Γκρανοτιέ, με ηρωίδα την άστεγη Ντοντό η οποία γίνεται ο στόχος ενός δολοφόνου που την κυνηγάει. Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε που και πως η Γκρανοτιέ κρύβει μια κυνηγημένη άστεγη.
Από τους σύγχρονους μεγάλους συγγραφείς του αστυνομικού μυθιστορήματος, στη βαλίτσα μου θα είχαν περίοπτη θέση η Σάρα Παρέτσκι, ο Πάκο Ιγκνάσιο Τάιμπο ΙΙ, ο Τζέημς Ελρόι, ο Αντρέα Καμιλέρι και ο Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν.
Ξεκινώντας από το τέλος, θα έπαιρνα μαζί μου το «Οι θάλασσες του Νότου» του Μονταλμπάν. Ο ήρωάς του αστυνομικός Πέπε Καρβάλιο και ο βοηθός του Μπισκουτέρ, εξιχνιάζουν την εξαφάνιση και τη δολοφονία ενός πλούσιου μεγαλοεπιχειρηματία στη μεταφρανκική Ισπανία.
Ο Αντρέα Καμιλέρι και ο ήρωάς του Επιθεωρητής Μονταλμπάνο, είναι οι μεγάλες μου αδυναμίες. Έτσι το βιβλίο «Η υπομονή της αράχνης» δεν θα ήταν δυνατό να λείπει από τις επιλογές μου. Ο Μονταλμπάνο γλυτώνει από μια απόπειρα δολοφονίας, μελαγχολεί γιατί αισθάνεται πως γερνάει και ασχολείται με την απαγωγή μιας ωραίας φοιτήτριας.
Ο Λόιντ Χόπκινς είναι ένας όχι και τόσο καθαρός αστυνομικός που κυνηγάει έναν ιδιαίτερα άγριο σεξομανή δολοφόνο στο βιβλίο «Αίμα στο φεγγάρι». Ο Τζέιμς Ελρόι, αγαπημένος συγγραφέας της «Τριλογίας του Λος Άντζελες» αρέσκεται στους σκληρούς και με πάθη αστυνομικούς. Το σκοτεινό του ύφος δημιουργεί αξεπέραστα νουάρ μυθιστορήματα.
Το μυθιστόρημα του φοβερού παραμυθά Πάκο Ιγκνάσιο Τάιμπο ΙΙ «Με τέσσερα χέρια», αποτελείται από 19 διαφορετικές ιστορίες που με αριστουργηματικό τρόπο ενώνονται σε μια. Οι ήρωες πολλοί και εντελώς διαφορετικοί, από τον Σταν Λόρελ, το γνωστό Λιγνό του βωβού κινηματογράφου μέχρι έναν νάνο(!) συνυπάρχουν σε αυτό το βιβλίο του Π.Ι. Τάιμπο ΙΙ που θεωρείται από τους κριτικούς ένα από τα καλύτερά του.
Τέλος, μια γυναίκα ντετέκτιβ, η Βικ Βαρσάφσκι, είναι η ηρωίδα του μυθιστορήματος της Σάρα Παρέτσκι «Πεταλούδες από μελάνι». Το έγκλημα εδώ εμφανίζεται με διάφορες μορφές: παιδική και γυναικεία πορνεία, ξέπλυμα χρήματος, οικονομικά σκάνδαλα. Και η Βαρσάφσκι να κινείται μέσα σ’ αυτό το γενικό χαμό με τις ψηλοτάκουνες γόβες της.
Φυσικά ένας κλασσικός του αστυνομικού μυθιστορήματος δεν θα μπορούσε να λείπει. Αλλά επειδή έχω διαβάσει σχεδόν τα άπαντα των κλασσικών, δυσκολεύτηκα να βρω κάτι. Ανακάλυψα έναν Ζωρζ Σιμενόν, χωρίς τον Επιθεωρητή Μαιγκρέ. Το βιβλίο του «Κόκκινα φώτα» αφηγείται την ιστορία του Στηβ και της Νάνσι που ταξιδεύουν από το Μέιν στη Ν. Υόρκη για να πάρουν τα παιδιά τους από την κατασκήνωση. Στη διαδρομή ο Στηβ βγάζει όλο το καταπιεσμένο μίσος για τη γυναίκα του και, από εκεί και πέρα, όλα πάνε στραβά.
Τέλος, μια ανθολογία με αστυνομικά διηγήματα, θα έμπαινε μέσα την τελευταία στιγμή πριν κλείσει η βαλίτσα, Ανθολογείται η αφρόκρεμα των Ιταλών αστυνομικών συγγραφέων: Καμιλέρι, Αμανίτι, Λουκαρέλι, Μαντσίνι, Καρλότο, Ντε Κατάλντο, Ντατσιέρι, Φαλέτι, Φόις και Ντε Σίλβα. Είναι μια εξαιρετική ευκαιρία για να ανιχνεύσουμε την πορεία του σύγχρονου ιταλικού αστυνομικού μυθιστορήματος. Ο τίτλος του βιβλίου? Τι άλλο από «Εγκλήματα».
Καλή μου/μας ανάγνωση!
